Τα μπεμόλια V

Κάρμεν λα ντε Τριάνα, όπου Τριάνα λαϊκή γειτονιά της Σεβίλης σφύζουσα από τσιγγάνους, φλαμέγκο και ταυρομάχους, ονομαζόταν η ταινία του Φλοριάν Ρέι που έκανε πρεμιέρα στα 1938 και προκάλεσε πάταγο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. Η πρωταγωνίστρια Ιμπέριο Αρτζεντίνα λατρεύτηκε κυριολεκτικά. Το φιλμ προβλήθηκε στην Ελλάδα το 1939 και γνώρισε πιένες. Εγινε γρήγορα επιθεώρηση με τον τίτλο Κάρμεν και ο Μιχάλης Γαϊτάνος έντυσε το δημοφιλές άσμα του έργου Αντόνιο Βάργκας Χερέδια, των Χοσέ Μογιέγα και Χουάν Μοστάθο, με ελληνικούς στίχους. Το τραγούδησε η Δανάη, που μεσουρανούσε τότε στο ελαφρό ρεπερτόριο. 

Αντόνιο Βάργκας Χερέδια/ με την μεγάλη καρδιά/ ποθώ πολύ τα φιλιά σου/ έστω και για μια βραδιά, έλεγε το ρεφρέν. Εχει δύο χείλια γαρούφαλου χρώμα/ και δυο μάτια μαύρα που φλόγες σκορπάνε, το πρώτο κουπλέ. Ο δαιμόνιος ιδιοκτήτης της Οντεόν Μίνωας Μάτσας, που τα κατάφερνε στις ρίμες, μυρίστηκε ψητό. Με απαράμιλλο οίστρο μετέτρεψε τον Ισπανό εραστή σε Πειραιώτη μάγκα κι έδωσε την άκρως σουρεαλιστική εκδοχή της υπόθεσης του φιλμ στον μαέστρο Σπύρο Περιστέρη. 

Ρεμπέτικο μεγάλου διαμετρήματος, γκραν σουξέ γεννήθηκε σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα: Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης/ έπαψε να ζει ρεμπέτης/ θέλει πλούτη και παλάτια/ και της Κάρμεν τα δυο μάτια.// Επαράτησε τη βάρκα στο λιμάνι/ κάτω στο Πασαλιμάνι/ τραγουδάει κι όλο πίνει/ ταυρομάχος πάει να γίνει.// Μα ο άκαρδος ο ταύρος τον σκοτώνει/ και στην γης τονε ξαπλώνει/ σαν τον βλέπει η Κάρμεν κλαίει/ πάει κοντά του και του λέει:/ Αχ Αντώνη μου βαρκάρη μου σερέτη/ τώρα μένω νέτη σκέτη/ μες στον κόσμο η καημένη/ χήρα, παραπονεμένη. 

Με τις φωνές του Μάρκου και του Χατζηχρήστου έγινε ανάρπαστο. Ο Χουάν Μοστάθο προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, αξιώνοντας πνευματικά δικαιώματα και παχυλές αποζημιώσεις. Το γεγονός δεν πτόησε την ανταγωνιστική Κολούμπια, που γραμμοφώνησε το Τηλεγράφημα στην Κάρμεν των Τούντα-Μαυροφρύδη, τραγουδισμένο από τον Στράτο και τον Στελλάκη. Ιδού: Απόψε Καρμεντσίτα μου/ μπαρκάρω απ’ τον Περαία/ και στη Σεβίλη έρχομαι/ να κάνουμε παρέα.// Γλυκιά μου Κάρμεν έρχομαι/ κοντά να γνωριστούμε/ και δίχως άλλο κούκλα μου/ ταιράκια να γινούμε.// Να δεις μπουζούκι να σταθείς/ με ανοιχτό το στόμα/ που θα ξεχάσεις, ξέρε το,/ και τον Χερέδια ακόμα.// Κι από τον ταύρο, ξέρε το,/ δε θα ‘χω αβαρία,/ γιατί έξι χρόνια έκανα/ χασάπης στα σφαγεία. 

Ενας βαρκάρης του Πασαλιμανιού εμφανίστηκε στο δικαστήριο, δήλωσε πως λέγεται Αντώνης και διαβεβαίωσε ότι το επίδικο κομμάτι γράφτηκε γι’ αυτόν. Μάτσας και Περιστέρης αθωώθηκαν πανηγυρικά και εις ανάμνησιν των δικαστικών τους περιπετειών πρόσθεσαν στο σίριαλ της Κάρμεν ένα ακόμα χασάπικο, εκτελεσμένο μοναδικά από τους Στράτο και Μάρκο και ασφαλώς άφθονο χρήμα στην τσέπη από τις πωλήσεις χιλιάδων δίσκων. 

Νταμπλά κόντευε να πάθει η χήρα καθώς: Ηρθε η Κάρμεν στην Αθήνα/ η Ιμπέριο Αρτζεντίνα/ την κληρονομιά να πάρει/ του Αντώνη του βαρκάρη.// Απ’ το τρένο μόλις φτάνει/ τρέχει στο Πασαλιμάνι/ τη βαρκούλα ν’ αντικρίσει/ τα κουπιά της να φιλήσει.// Κι που γύριζε η καημένη/ βλέπει κατατρομαγμένη/ μες την βάρκα τον Αντώνη/ τα πανιά του να απλώνει.// Αντωνάκη μου βαρκάρη/ ταυρομάχε παλικάρι/ ζεις ακόμη ή γελιέμαι/ σε θωρώ κι αναρωτιέμαι.// Κάρμεν Κάρμεν μη φωνάζεις/ μη με βλέπεις και τρομάζεις/ να πεθάνω ήταν κρίμα/ κι έκανα το ψευτοθύμα.