Ζαχαρένιο χανουμάκι

Νόμιζα πως μόνο ο ΘΑλέξης γουστάρει διακαώς να αποδράσει, καθότι το μέγαρο Μαξίμου τού πέφτει εσχάτως κομμάτι στενό. Και κατανάλωσα τόση φαιά ουσία, τρομάρα μου, ή έστω κίτρινη, συμφώνως πάντα με άσπονδη φίλη μου, να τον επιβιβάζω σε ελικόπτερα, είτε να τον ωθώ να δρασκελίσει τον Ρουβίκωνα και να καλπάσει ξέφρενα καβάλα στα σαρδάμ του. Προσγείωσε τον οίστρο μου ο ψυχαναλυτής μου, διαβλέποντας στα φληναφήματά μου ότι κατά βάθος εγώ ο ίδιος έχω αδήριτη την ανάγκη να δραπετεύσω από τη μουντή και γκρίζα πραγματικότητα στην οποία μας βυθίζει η πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά.

Οταν κρούουν τον κώδωνα οι ειδικοί, οι οδικοί τους χάρτες πρέπει να διασχίζονται απαρεγκλίτως. Ξεκίνησα λοιπόν την ψυχοθεραπεία μου με μια μεσημεριανή ασωτία, χθες ανήμερα του Ασώτου. Γνωρίζω από πολλών ετών τον Βαγγέλη. Φυγάς κι αυτός. Της δικηγορίας. Κόβει συχνά λάσπη από τα σεπτά τεμένη της Δικαιοσύνης, υπερασπιζόμενος χασικλήδες, τοξικομανείς, κουμπουροφόρους, λαθρέμπορους, «λαχανάδες» και λοιπούς παραβατικούς τύπους, περισσότερο απ’ το εδώλιο στα ρεμπέτικα πάλκα. Λάτρης της μάνδολας και του τζουρά πά’ να πει, δεν έχει ακούσει ποτέ του «ισόβια» από την έδρα, ίσως επειδή χορδίζει το οργανάκι του στα μακάμια του «Ισοβίτη» του Μάρκου.

Το στακάτο μήνυμά του στο κινητό δεν άφηνε περιθώρια για αντιρρήσεις: «Την Κυριακή σε ωραίο κεντρικό μαγαζί θα παίξουμε μαγκιόρικα άσματα. Ελάτε να συνευρεθούμε και να άδωμεν ομού». Αμελλητί μου ήρθε στον νου μια μαγική καταχώριση σε έντυπο της δεκαετίας του 1930, που θα μπορούσε κάλλιστα να ‘ναι σημερινή, ελέω Μνημονίων: «Σπεύσατε όσοι θέλετε να ζήσετε μια ώρα ευχάριστη και να ξεχάσετε τη σαπίλα της ζωής, να ακούσετε τον βασιλέα του βιολιού, Σαλονικιόν Μήτσο. Καφε-ουζο-ζυθοπωλείον “Κεντρικόν”. Περιποίησις άκρα – μπύρα ΦΙΞ». Κι αφού δεν γινόταν να το γλεντήσω στο «Κεντρικόν», κίνησα με έκδηλη χαρά προς το κέντρο.

Εφτασα στο μαγαζί κατά τις τέσσερις κι είχα μια ολόκληρη ώρα προτού… αποδράσω για τη δουλειά μου στην εφημερίδα. Το φιλοθέαμον κοινό βρισκόταν ήδη στη διαδικασία της πέψης, την είχε κάνει ταράτσα τουτέστιν και απολάμβανε οινοβαρές τους μεθυστικούς ήχους από τα μπουζούκια και τις κιθάρες του Σπύρου, του Γιάννη, του Θοδωρή, του Ηλία, του Στέφανου και του Ευάγγελου συμπεριλαμβανομένου. Η απουσία γυναικείας παρουσίας ανάμεσά τους τους έκανε να φαντάζουν ως η θρυλική… εξάς των Εξαρχείων.

Στο Πορτ Σάιντ, τη Σκεντερία και τη Συρία με ταξίδεψαν πριν καλά καλά προλάβω να κάτσω, ώσπου με τύλιξε στα δίκτυα της η μικρούλα, καστανή φελαχοπούλα των Γιώργου Δερέμπεη και Παναγιώτη Τούντα. «Ζαχαρένιο χανουμάκι/ σαν μικρό μελανουράκι/το φιλώ και πάλι θέλει/ χανουμάκι μου γιαλέλι» τραγούδησα μπάσα με την ομήγυρη που αμέσως μετά απηύθυνε προς όλους την αθάνατη προτροπή του Τσιτσάνη: «Τα μπερμπάντικα τα νιάτα/ γλέντησέ τα στα γεμάτα». Αποχώρησα φλερτάροντας με το «Τρελό κορίτσι» του Χιώτη, που «πάλι στις τρεις ήρθε εχθές να κοιμηθεί» και μακαρίζοντας για πρώτη φορά όχι την Αριστερά, αλλά τον ψυχίατρο.