Η επιστολογράφος μας πήρε βουνά και όρη
και βρήκε φίλο που τραβά ίδιο με εκείνη ζόρι.
Φυσιογνωμία ευγενική, παλιάς φαμίλιας γόνος
τις αμαρτίες του ντουνιά φορτώνεται ως όνος.
Τα δόλια τα υποζύγια ψάχνουν καινούργιους φίλους
πιστούς, που να συνδέονται με βίους παραλλήλους.
Οι δυο τους εις τας εξοχάς την τύχη τους κακίζουν
σε ήχο πλάγιο δεύτερο σπαραχτικά γκαρίζουν.
Τους σχετικούς διάλογους σκέφτηκε να μας στείλει
η Μαρία Λιώτη έμμετρα, να αναστενάξει η στήλη:
Τα γεγονότα, οι τριγμοί, οι γκρίζες εξελίξεις
οι συζητήσεις στη Βουλή, οι άγριες αντεγκλήσεις
με άγχωσαν και άγρυπνο με άφηναν τα βράδια
κι απελπισμένος έτρεξα σε κάμπους και λιβάδια.
Κίνησα για την εξοχή μήπως και ηρεμήσω
το άγχος και τον πανικό να τα εξαφανίσω.
Εκεί που βάδιζα αργά ελεύθερος και μόνος
σε κάποιο ξέφωτο κοντά έβοσκε ένας όνος.
Το συμπαθές τετράποδο, το γνώριμο γαϊδούρι
που ιώβεια έχει υπομονή και αγαθή τη μούρη
γύρισε και με κοίταξε με λυπημένα μάτια
και η καρδιά μου ράγισε σε εκατό κομμάτια.
Μόλις με είδε ο φτωχός, γκάριξε με παράπονο
κι ο ογκηθμός αντήχησε στον κόσμο, εκεί, τον άπονο.
«Ολημερίς κι ολονυκτίς φορτία κουβαλάω
κι ενώ πονάω και λυγώ δεν πρέπει να μιλάω.
Τ’ αφεντικά μού δίνουνε σκληρές διαταγές
αλύπητα με δέρνουνε, μου προξενούν πληγές
δεν σκέφτονται εάν μπορώ εις πέρας να τις φέρω
κι αδιαφορούνε αν πονώ πολύ και υποφέρω.
Δεν με ρωτούν τ’ αφεντικά όταν με σαμαρώνουν
κι αντί γι’ αυτό να ντρέπονται εκείνοι καμαρώνουν.
Δικά τους λάθη τραγικά σε μένα τα φορτώνουν
με υποτιμούν, με βρίζουνε και με ξυλοφορτώνουν».
Ο δύστυχος κυρ Μέντιος μου ‘πε τα βάσανά του
και θλίψη με έπιασε πολλή για τα παθήματά του.
Τον πότισα λίγο νερό, τον τάισα σανό,
και του ‘πα πως: «Εμείς οι δυο κάτι έχουμε κοινό».
Τ’ αφεντικά μου υπέγραψαν Μνημόνιο διαβόητο
κι έστειλαν την εφαρμογή σε μένα τον ανόητο.
Βροχή οι φόροι κι οι εισφορές, μου ‘πεσαν στο κεφάλι
κι απ’ τα πολλά χτυπήματα τρεκλίζω από τη ζάλη.
Μες τη Βουλή το σύστριγγλο γίνεται τακτικά
και φωνασκούν οι βουλευτές σ’ άπταιστα «γαλλικά».
Οι δανειστές το δάχτυλο κουνούν και μας μαλώνουν
κι οι κυβερνώντες με σκληρά μέτρα μας καπελώνουν.
Στους δρόμους βγήκε η αγροτιά μ’ αιτήματα μεγάλα
κι απ’ τις καρδάρες χύνουνε στην άσφαλτο το γάλα.
Για ελλείμματα στα έσοδα μας λένε στις ειδήσεις
και για μισθών περικοπές μιλούν στις αναλύσεις.
Μου τελειώσαν τα λεφτά που έβαζα στην μπάντα
κι αφού δεν έχω πια δουλειά, μπατίρης θα ‘μαι πάντα.
Γι’ αυτό με τον κυρ Μέντιο θα κάνω εγώ παρέα
θα διώξουμε τ’ αφεντικά και θα περνάμε ωραία.
Σε κάμπους καταπράσινους αντάμα θα γυρίζουμε
κι αντίσταση θα κάνουμε μαζί όταν γκαρίζουμε.
