Επιβάλλεται από τη συγκυρία η ριζική μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού. Επιτέλους! Οφείλει ασφαλώς να το απασφαλίσει τούτη ’δώ η κυβέρνηση της Αριστεράς, να μην αφήσει τη Δεξιά και την τρόικα να της κλέψουν τη δόξα. Ειδάλλως θα διαιωνίζεται η απορία βουλευτή Κυκλάδων του ΣΥΡΙΖΑ, τουτέστιν θα μας κυκλώνει και θα μας στοιχειώνει εσαεί. Αναρωτήθηκε με χίλια δίκια ο Νίκος Μανιός για τη στάση συναδέλφων του της αντιπολίτευσης: «Καλά, ψήφισαν έντεκα μειώσεις συντάξεων, η δωδέκατη θα τους χαλάσει;»
Υγιές το δίλημμά του. Διότι η συζήτηση περί το ύψος των συντάξιμων αποδοχών υπονομεύει τη σοσιαλιστική πορεία της χώρας. Αν δεν μηδενιστεί μια και καλή το κοντέρ, η σχετική φλυαρία θα τριβελίζει τ’ αυτιά μας επί δεκαετίες. Θα ατενίζουμε την εκατοστή και βάλε περικοπή και θα κουβεντιάζουμε επί ματαίω τα ίδια και τα ίδια. Χρειάζεται πρώτα απ’ όλα αλλαγή νοοτροπίας. Πάρτε παράδειγμα τις γιορτές, κατά τη διάρκεια των οποίων εκδηλώνουμε την κακή συνήθεια να μοιράζουμε ευχές σε γνωστούς και αγνώστους. «Να σε καμαρώσουμε εκατό χρονών», μακάριζε προχθές σοβαρός σοβαρός ο υλατζής τού δίπλα γραφείου κάποια Γιάννα.
Χουβαρντάς, γαλαντόμος και απλοχέρης ο τύπος. Τον άκουσα και φρύαξα. Δεν μπορούσα να δουλέψω το υπόλοιπο βράδυ. Μα αν καβατζάρει, αγαπητέ, η προσφιλής σου Ιωάννα τον αιώνα και μαζί της καμιά εικοσαριά συγγενείς και κολλητοί που θα ενασμενίζονται κιόλας γι’ αυτό, πού θα βρουν τα δύσμοιρα Ταμεία λεφτά να πληρώνουν συντάξεις; Αμολάμε τις κοτσάνες μας κολακεύοντας την κενοδοξία των οικείων μας και δεν σκεφτόμαστε ότι την ίδια στιγμή βάζουμε φουρνέλο στα θεμέλια του κράτους. Δεν παίζονται η επιπολαιότητα και η απρονοησία μας. Δεν είν’ ανάγκη να φτάσουμε μακριά. Υπολογίστε μόνο τους εορτάζοντες του περασμένου μήνα.
Εχουμε και λέμε λοιπόν. Στις 4 Δεκεμβρίου έχουν την τιμητική τους οι Βαρβάρες και οι βάρβαροι. Στις 5 οι Σαββίνες και οι Σάββες, για να πάρουν σειρά την επαύριο οι Νικόλαοι, οι Νικολέτες, οι Νίκες και οι ήττες. Στις 9 αγάλλονται οι Αννες, στις 12 οι Σπυριδούλες και οι Σπύροι, σπυριά τσι λεμονιάς κι ανθοί τσι νεραντζίας, στις 15 οι Λευτέρηδες και οι Ελευθερίες, στις 17 οι Διονυσίες, οι Διονύσιοι και άπαντες οι Νιόνιοι, με ή χωρίς νιονιό. Τάσοι, Τασίες και Νατάσες ευφραίνονται στις 22, οι Ευγενίες, οι Ευγένιοι και τα Τζενάκια στις 24 και ξημερώνοντας Χριστούγεννα οι Χρήστοι, οι άχρηστοι, οι Χριστίνες, οι Χρυσούλες και οι Χρυσαυγές.
Στις 26 διοργανώνουν πάρτι οι Μανώληδες και οι Εμμανουέλες και στις 27 οι Στεφανίες και οι Στέφανοι. Παραλείπω Στράτους, Σύλβιες, Μόδεστους, Αγλαΐες, Θεμιστοκλήδες, Αρηδες, Αμβρόσιους, Ιουλίες, Διογένηδες, Φιλάρετους, Γλυκέριους και δεκάδες ονόματα που η μνήμη μου δεν συγκρατεί. Αν ευχηθούμε σ’ όλους αυτούς να τα εκατοστίσουν και επαναλάβουμε παρόμοιες επιθυμίες και τη γενέθλια μέρα τους, την κάτσαμε τη βάρκα. Ακόμα και το «χρόνια πολλά» πέφτει βαρύ. Δεν το αντέχει το ασφαλιστικό μας σύστημα και η εθνοσωτήριος πρωτοδεύτερη φορά Αριστερά που το διαχειρίζεται. Ενα σκέτο «και του χρόνου» θα αρκούσε, αν κι οι ευχές είναι αφιλότιμες. «Το χειμώνα τούτο άμα τον πηδήξαμε» να πεις έστω, έρχεται ο εορτάζων Νιόνιος και άδει υποσκάπτοντας την κυβέρνηση «γι’ άλλα δέκα χρόνια άντε καθαρίσαμε». Τι να πει κανείς;
