Η ΦΙΛΗ ΜΟΥ Η ΔΙΑΛΕΧΤΗ
αδυνατεί να ανεχτεί
τα ήξεις και τ’ αφήξεις
που την τσατίζουνε πολύ
και στέλνει νέα επιστολή
γεμάτη επιπλήξεις.
Στους ντόπιους διαχειριστές
και τους πανούργους δανειστές
αλύπητα τα χώνει
που βρίσκονται αλλού ‘ντ’ αλλού
και της θολώνουν του μυαλού
τη διαυγή οθόνη.
Στιχάκια γράφει εναργή
τα μέτρα τα αιμοσταγή
καυτηριάζει πρώτη
σας παραδίδω στα πυρά
τη δηκτική της σάτιρα
και στη Μαρία Λιώτη:
ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ Είμαστε στον αστερισμό του μνημονίου Γάμα
κι οι εντολές των δανειστών τηρούνται κατά γράμμα.
Δεν μας κοιτούν οι σύντροφοι μ’ αριστερή ματιά
κι άναψαν στα μπατζάκια μας τα μέτρα τους φωτιά.
Τα δάνεια τα στεγαστικά στο κόκκινο βυθίστηκαν
και οι ελπίδες των φτωχών στον άνεμο σκορπίστηκαν.
Τα πάντα αποδέχτηκαν αυτοί απ’ τους θεσμούς
και ξεσπιτώνουν τους Ρωμιούς με πλειστηριασμούς.
ΟΙ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΜΕΙΩΘΗΚΑΝ, αυξήθηκαν οι φόροι
και έγιναν οι Ελληνες του χρέους αχθοφόροι.
Βαρύ φορτίο κουβαλούν μα πρέπει να προσέξουν
για πόσο χρόνο, άραγε, μπορούν να το αντέξουν;
Οι ιθύνοντες ακροβατούν σε νήμα τεντωμένο
και κυβερνούν έναν λαό βαθιά βαλαντωμένο.
Απ’ το μαντρί τρεις βουλευτές προτίμησαν να φύγουν
τις δύσκολες που έρχονται αποφάσεις ν’ αποφύγουν.
Με τα μαντζούνια προσπαθεί ο κόσμος ν’ αναρρώσει
και δεν γνωρίζει ο φτωχός τι θα του ξημερώσει.
ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΨΕΥΤΙΚΑ, γλυκά συχνά μας κανακεύουν
όμως καταλαβαίνουμε πως άγρια μας δουλεύουν.
Στο ίδιο έργο θεατές είμαστε πέντε χρόνια
αυτοί που μας κυβέρνησαν υπέγραψαν Μνημόνια.
Οι ψηφοφόροι νόμισαν πως τούτη τη φορά
θα κάνει τη διαφορά η έρμη Αριστερά.
Οταν με δόξα και τιμή την εξουσία λάβατε
των προκατόχων συνταγές πιστά επαναλάβατε.
Ρωτάμε τώρα που ο καημός μας έγινε μεγάλος
ΣΥΡΙΖΑ πού ‘σαι που ‘δειχνες πως είσαι κάποιος άλλος;
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ Οι δανειστές πιεστικά ζητούν προαπαιτούμενα
σε μας που για να ζήσουμε μας λείπουν τ’ απαιτούμενα·
το κουαρτέτο των θεσμών μήπως αυτό κατέχει,
πως «oυκ αν λάβοις» εκ λαού που τίποτα δεν έχει;
Για χρέος μη βιώσιμο ό,τι είχαμε το δώσαμε
με Grexit μας φοβέρισαν, σώβρακα παραδώσαμε.
Αδειάσαμε τις τσέπες μας, τις τσάντες και τα στρώματα
και τώρα πλέον άφραγκοι είμαστε στα πατώματα.
ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΕΣ ΔΥΣΤΥΧΟΥΝ σε σπίτια που κοκκίνισαν
κι απελπισμένοι τα βουνά να πάρουν όλοι κίνησαν.
Πτυχία, διδακτορικά των νέων πήγαν στράφι
και τα κορίτσια μένουνε ανύπαντρα στο ράφι.
Δεν βρίσκουν πια οι Ελληνες στον τόπο τους δουλειά
διστάζουνε να παντρευτούν, να κάνουν φαμελιά.
Της χώρας τα καλά μυαλά τα τρώει η ξενιτιά
και μίζερα έχουνε «στερνά» εδώ τα γηρατειά.
Με τόσα ευρώ που οι Ρωμιοί εισπράττουν κάθε μήνα
λίγα είν’ τα ψωμάκια τους, θα ρέψουν απ’ την πείνα.
ΣΕ ΣΑΣ ΠΟΥ ΧΡΟΝΙΑ βγάζετε ξίγκι από τη μύγα
λέμε πως αν ζητάς πολλά, τα χάνεις και τα λίγα.
Πάνω απ’ τα κεφάλια μας μη στέκεστε σαν χάροι
γιατί όταν θυμώσουμε ο διάολος θα σας πάρει.
Γνωρίζουμε πολύ καλά εμείς πόσα οφείλουμε
και όσα κονομήσουμε με τόκο θα σας στείλουμε.
Είναι απλά τα πράγματα κι ευκόλως εννοούμενα
αφήστε ν’ ανακάμψουμε και πάρτε τα χρωστούμενα.
