Μοίρα μωρή μας μυραίνει! Καθότι, συμφώνως με το παρ’ ημίν πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα διακυβέρνησης, ο εκλεγμένος απ’ τον λαό ηγήτωρ διατηρεί το προνόμιο να διορίζει τους συμπαρομαρτούντες υπουργούς, καθένας εκ των οποίων λειτουργεί ως παρακολούθημά του, θεωρώντας, ως εκ τούτου, απολύτως φυσιολογικό να παρακολουθείται αδιαμαρτύρητα. Να παρακολουθείται, εννοείται, μαζί με την όποια πρόοδο περί το χαρτοφυλάκιό του, η κοινωνική και η προσωπική του ζωή, που προστατεύονται, υποτίθεται, από αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο.
Αυτιά λαίμαργα να κρυφακούνε ανάρμοστα τα πάρε – δώσε με τους εταίρους στο υπουργείο, αλλά και τις συνομιλίες σου με το έτερον ήμισυ, όταν σου ζητά να φέρεις γάλα το βράδυ γιατί το μισομπούκαλο στο ψυγείο δεν φτάνει για το πρωινό των παιδιών ή όταν σε ενημερώνει τις μικρές ώρες με νάζι πως φορά τα εσώρουχα που της δώρισες και σε περιμένει οσονούπω με ορθάνοιχτη αγκαλιά.
Υπαλληλίσκοι αδιόρατοι κι αδιάκριτοι να μαθαίνουν πρώτοι τα μυστικά που μοιράζεσαι με τους φίλους σου, να έχουν πλήρη γνώση των αλλαγών στο Ε9 σου, ακούγοντάς σε να διευθετείς με τους γονείς σου τα κληρονομικά, να ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά τις ιδιαίτερες προτιμήσεις σου, τις αδυναμίες, ως και τις μύχιες σκέψεις σου.
Ραντεβουδάκια πονηρά με το παράνομο αίσθημα που σε ιντριγκάρει, να γίνονται σούσουρο μεταξύ διαστροφικών ωτακουστών. Κι εσύ να περιφέρεις το υπουργιλίκι ως τρόπαιο σε κανάλια, ψηφοφόρους και συναναστροφές. Και όλα αυτά να συμβαίνουν, επιπροσθέτως, με τους άοπλους επιτελείς των ενόπλων δυνάμεων, που επίσης διορίζονται από το πρωθυπουργικό γραφείο, με τα στελέχη των σωμάτων ασφαλείας, των μυστικών υπηρεσιών και βάλε πόσων ακόμα διαχειρίζονται κρατικά απόρρητα.
Ιδιαζόντως ειδεχθής πρακτική, ενδεικτική της ανασφάλειας που κατατρύχει τους παρεπιδημούντες στο Μαξίμου. Το να παρακολουθούνται οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης, λες λογικό, βρε αδερφέ, καθόσον τυγχάνουν πολιτικοί αντίπαλοι κι ένας θεός ξέρει τι μηχανεύονται κατά του εθνοσωτηρίου γκοβέρνου. Αλλά να παρακολουθούνται οι δικοί σου, και μάλιστα ο αφρός; Δεν το χωράει ο ελλιποβαρής νους του αναξιοπαθούντος πόπολου.
Κι όμως! Η εξουσία έχει την ιδιότητα να αναπαράγεται και ταυτοχρόνως να διασπάται, να διακτινίζεται. Το κέντρο της αποσυντονίζεται χωρίς τον απόλυτο έλεγχο των φυγόκετρων τάσεων, τον οποίο επιζητεί με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Η εξασφάλισή του αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ για την οιονεί απρόσκοπτη ύπαρξή της.
Η διαιώνιση της ηγεμονίας απαιτεί την απόκτηση Πρέταντορ και παρεμφερών συστημάτων προηγμένων υποκλοπών, με πρωταρχικό στόχο τα ανατρεπτικά κινήματα και με παράπλευρες απώλειες τους κατέχοντες τα οφίτσια. Τα παρακολουθήματα – παρακολουθούμενοι υποψιάζονται, αν μη τι άλλο, ότι παρακολουθούνται. Τους έχουν προφανώς προειδοποιήσει καχύποπτοι προκάτοχοι στους υπουργικούς θώκους. Ασκούν, μολαταύτα, τα όποια καθήκοντά τους, σαν να μην τρέχει κάστανο, γνωρίζοντας πως τελούν υπό διαρκή ομηρία, ευεπίφοροι σε κάθε λογής εκβιασμό.
Στην περίπτωσή τους οι παράνομες επισυνδέσεις των τηλεφώνων τους αποκαλύφθηκαν με επίσημα στοιχεία. Το πολύκροτο σκάνδαλο Μαυρίκη ωχριά. Η πρόσφατη απόφαση του ειρηνοδικείου σφίγγει τον κλοιό. Κάνουν όμως γαργάρα το ξεφτιλίκι τους, αναπτύσσοντας αντεστραμμένο σύνδρομο της Στοκχόλμης. Η λαφυραγώγηση της εξουσίας, εκτός από ισχυρό αφροδισιακό, προσπορίζει πολλαπλά οφέλη στους νοσφιστές. Με τη λεία ντύνουν τις πομπές τους με μεταξωτές ρομπ ντε σαμπρ, παραβλέποντας πως ο λαός τις λέει απλά ρόμπες!
