Κολλημένος αναπόδραστα με τον Αρποκράτη, φανατικός χουλιγκάνος του, αποδείχτηκε ο ψευδεπίγραφος Ξυλούρης, όστις συστήθηκε επιτέλους στο πανελλήνιο παριστάνοντας τον (οσιο)μάρτυρα στην εξεταστική της Βουλής. Τι κρίμα, αλήθεια, να ’χει το ίδιο επώνυμο με τον αξέχαστο οικουμενικό μας αοιδό! Τουλάχιστον δεν φέρει το προσωνύμιο Ψαράκης, όπως εκείνος· είναι κι αυτό μια κάποια παρηγοριά.
Αποποιήθηκε, συν τοις άλλοις, και το παρωνύμι «Φραπές» με το οποίο τον έμαθαν ώς κι οι πέτρες. Το απέδωσε στον υπερβάλλοντα ζήλο του Βελόπουλου, χωρίς ωστόσο να μπει στον κόπο να εξηγήσει γιατί οι πάντες τον αποκαλούν έτσι στις μαραθώνιες σοκαριστικές συνομιλίες που αποκάλυψαν το μέγεθος του σκανδάλου των παράνομων επιδοτήσεων. «Εχω παρατσούκλι κι αυτό είναι Τζιτζής» είπε στους εμβρόντητους βουλευτές μία απ’ ελάχιστες φορές που τους έκανε τη χάρη να σπάσει τον όρκο σιωπής, με τον οποίο, καταπώς φαίνεται, είναι σαλαμάστρα δεμένος.
Φείδου χρόνου και κυρίως λόγου, το αλάνθαστο μότο του. Τζιτζής ή Φραπές, άραγε; Μάλλον και τα δύο ταυτοχρόνως: Αλλως ειπείν, τζιτζί ο φραπές. Και μάλιστα με τριάντα έξι ζάχαρες, ακριβώς όπως τον παράγγελνε ο αθάνατος Νεοέλληνας του εμβληματικού Χάρρυ Κλυνν, που ’χε το χάρισμα να διακωμωδεί τα ελαττώματα της φυλής και να μας κάνει να ξεκαρδιζόμαστε πικρά με τα χάλια μας.
Επικαλούνταν διαρκώς το δικαίωμα της σιωπής ο λαλίστατος κατά τ’ άλλα στις απομαγνητοφωνημένες στιχομυθίες περί τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Σιωπή επίμονη, εκκωφαντική, ένοχη και γι’ αυτό εύγλωττη. Μιλιά, τσιμουδιά, βουβαμάρα, κιχ, μόκο. Σιγή Σφιγγός, ιχθύος· άκρα του τάφου, αρποκράτειος σιωπή, πά’ να πει. Ο Αρποκράτης, ως γνωστόν, αποτελεί τη μετενσάρκωση της εξ Αιγύπτου ορμώμενης θεότητας του Ωρου στο ελληνορωμαϊκό πάνθεον. Παριστάνεται ως ευτραφής νεανίας με βαθυπλόκαμους βοστρύχους να του στεφανώνουν τους κροτάφους και το μέτωπο. Εχει πάντα τον δείκτη του δεξιού χεριού στα χείλη, συστήνοντας πλήρη σιωπή σε πιστούς και απίστους. Οι αρχαίοι ημών τον αποκαλούσαν λακωνικά «ακτινοχρυσοφαιδροβροντολαμπροφεγγοφωτοστόλιστο», ίσως επειδή η σιωπή είναι επιπροσθέτως χρυσός.
Διαβολική σύμπτωση το ότι ο Ωρος γεννήθηκε με εξωσωματική από τον Οσιρι και την αειπάρθενο Ισιδα στις 25 Δεκεμβρίου σε σπηλιά, κατ’ άλλους σε στάβλο. Βαφτίστηκε στα τριάντα του στον Νείλο από τον Ανουπ, επιλεγόμενο «βαπτιστή», ο οποίος αργότερα αποκεφαλίστηκε. Είχε δώδεκα μαθητές, παρουσία των οποίων πραγματοποίησε αναρίθμητα θαύματα, όπως το να περπατά πάνω στο νερό και να ανασταίνει νεκρούς.
Εδέησε να σταυρωθεί ανάμεσα σε δύο ληστές και μετά την ταφή του αναλήφθηκε στους ουρανούς. Τον προσφωνούσαν «μεσσία», «υιό του ανθρώπου», «φως», «αλήθεια», «καλό ποιμένα», «αμνό του θεού» κι είχε σύμβολα το αρνί και το ψάρι. Δεν το χωράει χριστιανού νους, χρονιάρες μέρες, να συνδέονται όλα τούτα με τον εθνικό μας καφέ. Ο «Φραπές», πάντως, σε πείσμα τόσων ανακριτών, τύφλα να ’χουν ο Αννας κι ο Καϊάφας, έμεινε πιστός μέχρι τέλους στις αρποκράτειες διδαχές.
Σταθερά κι αμείωτα επικαλούνταν «το δικαίωμα της σιωπής». -«Κερδίσατε το Τζόκερ;» τον ρωτούσαν. Σιγή άκρα. -«Εχετε κουμπάρο τον Μητσοτάκη;». -«Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου»! Αναφέρθηκε, μολαταύτα, για τον άλλο κουμπάρο του τον Κορίνθιο, που του πούλησε την Τζάγκουαρ χίλια ευρώ. Κι όταν κάποιος του επισήμανε πως δεν ακούγεται επειδή μιλά μεταξύ μύστακος και οδόντων, αποκρίθηκε: -«Εδά στα γηραθειά να κόψω και το μουστάκι;» κι έστριψε το γιαλαντζί ρινοχειλικό του τσιγκέλι, δείχνοντας πού μας έχει γραμμένους.
