Χαρμολύπη

Ευχαριστούμε εκ βάθους καρδίας όλους εσάς, αγαπητοί εργοδότες, που το βράδυ της Παρασκευής μετατρέψατε το ιωβηλαίο μας σε ανάταση ψυχής, σ’ ένα ζεστό πανηγύρι το οποίο πλημμύρισε τη γειτονιά μας, πέριξ της πλατείας Καρύτση, διατρανώνοντας το μήνυμα πως μια δράκα τρελών που ‘κανε την αποκοτιά να κρεμαστεί στα μανταλάκια μπορεί να χρωματίσει με ζωηρές πινελιές το γκρίζο τοπίο της ενημέρωσης· να παρακάμψει τα συμφέροντα των διαπλεκόμενων εκδοτών, ανοίγοντας νέους ορίζοντες σε αγαστή συμπόρευση με τη χειμαζόμενη κοινωνία. Ευλογώ πρωτίστως τα γένια που εν αφθονία διαθέτω, τονίζοντας πως τα μετέωρα στάθηκαν πολύτιμος αρωγός στη γιορτή, χαρίζοντας στο φιλοθέαμον κοινό μια αστροφώτιστη, καλοκαιρινή νυχτιά ήτις επέτρεψε να εκτυλιχθεί το αλλόφρον πατιρντί εν μέση οδώ.

Υπογραμμίζω επιπροσθέτως την ανεκτίμητη συνεισφορά των εκλεκτών προσκεκλημένων καλλιτεχνών. Ο Θάνος Μικρούτσικος απεδείχθη διά μίαν εισέτι φορά ανάξιος του επωνύμου του. Επισήμανε μάλιστα προλογίζοντας πως «βρισκόμαστε απόψε εδώ όχι μόνο για να τιμήσουμε τα τρίτα γενέθλια μιας εφημερίδας χωρίς αφεντικά, αλλά και για να εμποδίσουμε να αποκτήσει στο μέλλον, καθώς η “πόρνη η ιστορία” έχει δείξει πως καπιταλιστές πάσης φύσεως καιροφυλακτούν για να αλλοιώσουν παρόμοια εγχειρήματα». Υπενόησε ότι προέχει η υπεράσπιση του συνεταιριστικού πνεύματος που απειλείται από μύριους εχθρούς, ενίοτε και από εμάς τους ίδιους. Μας προέτρεψε να φορέσουμε ωτασπίδες πά’ να πει, ώστε να σιγήσει ο εκμαυλιστικός σκοπός των Σειρήνων, τον οποίο σιγοψιθυρίζουν, τάχα μου αδιάφορα, ύποπτες εξουσίες που εμφιλοχωρούν ακόμα και ανάμεσά μας. Κατά τα λοιπά, «έλυσε» με το πιανάκι του «απ’ τα σκοινιά τη Μεσόγειο», απελευθερώνοντας χίλιες φιλήδονες, ερωτευμένες «Αντιγόνες».

Για την Αφροδίτη Μάνου τι να πεις; Χλεύασε στεντορεία τη φωνή με το κρητικό «και ήντα;» τα ήντα της, άδοντας με ταμπεραμέντο παιδίσκης. Ο Κώστας Θωμαΐδης αγέραστος, η «Κολεκτίβα» ξαναβγήκε στο κλαρί διασκεδάζοντας τους συγκεντρωμένους στα πεζοδρόμια και το οδόστρωμα της Πραξιτέλους με διασκευές αντάρτικων και η Μαριώ με τον Δημήτρη Λίβανο έκαναν τη Χρήστου Λαδά να πάλλεται, όπως άλλοτε η κοσμοπολίτικη Βηρυτός. Χίλια εύγε αξίζουν στον Δημήτρη Κανελλόπουλο, που, καθότι σπετσέρης, βρήκε το φάρμακο της καθηλωτικής επαφής υμών και ημών, συμβάλλοντας τα μάλα στην οργάνωση της όλης βραδιάς. Κι ενώ διαρκούσε το γλέντι της Κολοκοτρώνη άρχισαν να φτάνουν οι πρώτες ειδήσεις από την επίθεση στο Παρίσι.

Εμβρόντητοι συνειδητοποιήσαμε πως ήταν σαν να εισέβαλαν στα στενά της Καρύτση κομάντος αυτοκτονίας και να γαζώνουν αδιακρίτως εμάς τους ίδιους, κοινωνούς μιας μέθεξης υπό τους ήχους ξελογιάστρας μουσικής, μ’ ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Σαν να δραπέτευσαν ανεξέλεγκτες δυνάμεις απ’ τις σκοτεινότερες σελίδες του Μεσαίωνα και στρέφονται επί δικαίους και αδίκους, στέλνοντας σε όλη την ανθρωπότητα το μήνυμα πως εφεξής δεν υφίστανται αθώοι, δεν αναγνωρίζονται άμαχοι, δεν υπάρχουν πλέον ασφαλείς. Εμετικοί κερδοσκόποι της πολιτισμένης Δύσης εξέθρεψαν, άνδρωσαν και όπλισαν τους τζιχαντιστές, αδιαφορώντας για τις ανθρώπινες απώλειες που θα προκαλούσαν. Ηταν φίλοι τους όσο εξυπηρετούσαν τα ζοφερά σχέδιά τους. Εύγε στους ταγούς της Ευρώπης και της Αμέρικας. Το δημιούργημα της εξωτερικής τους πολιτικής αυτονομήθηκε και σκοτώνει τους δικούς τους. Φρίττουν υποκριτικά τώρα, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα. Αλλά δεν πολυσκοτίζονται. Ο τρόμος και ο πανικός αποτελούν πρόσφορο έδαφος για να σφίξουν περαιτέρω τα δεσμά στους λαούς τους.