Μυρωδιά ναφθαλίνης

Πανθομολογουμένως αδίκως στρέφονται ομοθυμαδόν πυρά εναντίον του υπουργού, όστις παρέλειψε να δηλώσει στο πόθεν έσχες του το ποσόν του ενός εκατομμυρίου ευρώ επί τρία συναπτά έτη. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα. Νομίζω πως πρόκειται για σύμπτωμα της εποχής. Συνηθίζεται το φθινόπωρο να καταχωνιάζουμε βαθιά στην ντουλάπα τα καλοκαιρινά και να ξεσκονίζουμε τη ναφθαλίνη απ’ τα χειμωνιάτικα. Τύχαινε και σε μένα τους καιρούς των παχέων αγελάδων να βρίσκω τίποτα ξεχασμένα δεκαχίλιαρα, καφεκόκκινα και κολαριστά, ομορφοδιπλωμένα στα θυλάκια των μπουφάν ή στις κωλότσεπες των παντελονιών.

Αναφέρομαι στα εκμαυλιστικά και άκρως θεραπευτικά χαρτονομίσματα, επονομαζόμενα και «γιατρούς», από την προσωπογραφία του Γεώργιου Παπανικολάου στη μια όψη και το ολόγλυφο άγαλμα του Ασκληπιού στην άλλη. Στο σκήπτρο που κρατά ο γιος του Απόλλωνα στο δεξί του χέρι είναι τυλιγμένο διμούτσουνο και κολοβό φίδι. Προστάτευε κατά πολλούς το ερπετό, τις φλέβες μετάλλων και τους θαμμένους θησαυρούς, τους οποίους εντόπιζε ο θεός της ιατρικής με τη βακτηρία του, καθώς εθεωρείτο επιπροσθέτως ο πρώτος ραβδοσκόπος. Οι εν λόγω ανακαλύψεις μου προκαλούσαν αναπάντεχα γλέντια στα ταβερνεία και τα μπαράκια που σύχναζα.

Λαφυραγωγούσα τις τσέπες μου, πά’ να πει, και μου ’γινε έξη. Στα χρόνια των Μνημονίων, ωστόσο, όσο κι αν τις ψαχουλεύω τις βρίσκω πανί με πανί. Κάτι παρόμοιο πρέπει να συνέβη και στον υπουργό. Η νότιος Ελλάδα φημίζεται για τους ήπιους χειμώνες της. Οι τρεις τελευταίοι, μάλιστα, μύριζαν καλοκαίρι. Το βαρύ παλτό έμενε μοιραία κρεμασμένο στον πυθμένα της ιματιοθήκης. Το ’βγαλε φέτος ο χριστιανός μαζί με τα σακάκια να κοιτάξει μπας και τα ’χει φάει ο σκόρος, είδε φουσκωμένη τη μεσότσεπη και ανακάλεσε στη μνήμη του το εκατομμύριο. Η πρώτη του δουλειά ήταν να τρέξει να το δηλώσει. Ούτε γάτα ούτε ζημιά λοιπόν. Τα πάρθια βέλη των κακεντρεχών της αντιπολίτευσης αποδεικνύονται άστοχα.

Την ίδια λαχτάρα έπαθε κι η Θεανώ Φωτίου. Δεν βρήκε χρήματα δυστυχώς, αλλά, ανασύροντας τα περσινά ταγέρ, έπεσε πάνω σε ξεχασμένες προκηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ, προ Ιανουαρίου. Τις άφησε πάνω στο γραφείο, μπερδεύτηκαν με τα τρέχοντα έγγραφα, τις διάβασε κατά λάθος κι άρχισε να καταφέρεται δημοσία εναντίον των Μνημονίων, παραβλέποντας ότι έχει εγκρίνει δι’ ανατάσεως της χειρός το τρίτο το μακρύτερο και απεχθέστερο όλων, τα ολέθρια προαπαιτούμενα του οποίου θα υπερψηφίσει εντός της εβδομάδος. Ατιμο πράμα οι αλλαγές εποχής· την αρπάζεις προτού το καταλάβεις.

Ο Κυριάκος πάλι ξετρύπωσε τη στολή των μαθητικών του χρόνων. Πλημμύρισε νοσταλγία. «Είμαι στη Ν.Δ. από δεκαπέντε ετών» υπενθύμισε στην τιβί. «Στη ΜΑΚΙ με κοντά παντελονάκια». Ταλαιπωρία οι υποψηφιότητες για την αρχηγία. Εμφανίστηκε περήφανος για το επώνυμο του πατέρα του· δεν το γράφω καθότι προληπτικός. Κατόπιν ξεδίπλωσε την πολυδιάστατη συμβολή του στη σωτηρία της χώρας. «Επί ημερών μου για πρώτη φορά έγινε σωστός προγραμματισμός των απολύσεων» υπογράμμισε με καμάρι και εξομολογήθηκε πως «απ’ τη στιγμή που παραιτήθηκε ο κύριος Σαμαράς, θέλω να πάω το κόμμα αριστερά». Δεν προβλέπεται να αντιμετωπίσει εμπόδια. Οι επιτελείς του Μαξίμου αφήνουν ολοένα και περισσότερο κενό χώρο τελευταία.