50 και πλέον πρόσφυγες κουβάλησαν από το Λαύριο στο ΟΑΚΑ με πουλμανάκια και ιδιωτικά Ι.Χ. οι οπαδοί της Ενωσης την Κυριακή. Παρότι μουσουλμάνοι οι περισσότεροι, έγλειφαν τα δάκτυλά τους με τα κερασμένα σουβλάκια από χοιρινό, τα οποία δεν αρνήθηκαν προφανώς για λόγους αστικής ευγένειας, καταπώς λέει κι ο Μεϊμαράκης. Κάθισαν όλοι μαζί στο «πέταλο», μπροστά σ’ ένα τεράστιο πανό που υπενθύμιζε: «ΑΕΚ μάνα όλων των προσφύγων». Ηταν ημέρα μνήμης του μικρασιατικού ελληνισμού. Αμέσως μετά την έναρξη του αγώνα με τον ΠΑΣ Γιάννινα κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή προς τιμήν των όπου γης κατατρεγμένων. Τους γλυκοκαληνύχτισε ο Ντιέγκο Μπουονανότε, μετανάστης στην καρδιά τους εξ Αργεντινής, με ένα… γκολάκι για σεμινάριο. Είναι σπουδαίο να καταφεύγεις στις ρίζες σου, να τις τρίβεις σαν μαγικό λυχνάρι και να ξαναβλαστίζεις· πράξη βαθύτατα πολιτική, υψηλού διεθνισμού, αισθητικής, πολιτισμού και ανθρωπιάς. Ιδίως τούτες τις μέρες της προεκλογικής αμετροέπειας και αερολογίας, όπου τα κόμματα διαγράφουν με μια μονοκοντυλιά και δίχως ίχνος τσίπας το ζέχνον πρόσφατο ή απώτερο παρελθόν τους, παριστάνοντας τους αμόλυντους νεοσσούς και τις μωρές παρθένες. Ξέχασε ολωσδιόλου το Μνημόνιο που υπέγραψε ο αμνήμων Τσίπρας κι ο Βαγγέλας με τη Φώφη πως η διακυβέρνησή τους επί σαράντα συναπτά έτη μετέτρεψε σε ερειπιώνες την έρημη χώρα. Αυτά εν Ελλάδι.
3 ώρες έπειτα από την εκλογή του στην αρχηγία των Εργατικών ο Τζέρεμι Κόρμπιν διαδήλωνε για το προσφυγικό στο κέντρο του Λονδίνου. Ανέκαθεν κινηματικός στα εξήντα έξι του ο νέος ηγέτης, σηματοδοτεί την αριστερή στροφή για το σύνολο του δημόσιου βίου της Βρετανίας. Φόβοι των συντηρητικών κύκλων, του Ε.Κ. συμπεριλαμβανομένου, ότι το νησί θα περιστραφεί εκατόν ογδόντα μοίρες περί τον άξονά του, ώστε τα Χάιλαντ να βρεθούν φάτσα φόρα με το Καλαί, ενώ το Μπράιτον και το Ντέβον θα ξεπαγιάζουν απ’ τις ριπές των ανέμων της Βόρειας Θάλασσας, ελέγχονται ως υπερβολικοί. Το 1983 ο Τζέρεμι αγόρευε στα μπαλκόνια του Νορθ Ισλινγκτον παρέα με στελέχη του Σιν Φέιν, έπεισε το ιρλανδικό στοιχείο και εξελέγη βουλευτής. Εκτοτε ανέπτυξε δράση ενάντια στη λιτότητα, τον ρατσισμό και τον πόλεμο και δεν το ‘χει σε τίποτα να καθίσει τον Μπλερ στο σκαμνί για εγκλήματα στο Ιράκ. Και το κλου: σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Ισαάκ Καριπίδη, έχει καταψηφίσει το κόμμα του στη Βουλή ούτε μία ούτε δύο, αλλά 533 φορές. Αυτά εν Γηραιά Αλβιώνι.
3 το λάδι 3 το ξίδι, 1,4 αρνήσεις τον μήνα μεθερμηνεύονται σε 16,65 κατ’ έτος, οπότε στα 32 χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας κληρώνει ο τυχερός αριθμός 533 και εκλέγεσαι αβάδιστα αρχηγός. Παρότι πολυσυλλεκτικό κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με τόσες νομιμοποιημένες συνιστώσες και δήθεν σεβασμό στις διαφορετικές απόψεις, δεν αντέχει τις αντικρουόμενες γνώμες. Με το δεύτερο «όχι» του ο Λαφαζάνης χαρακτηρίστηκε αποστάτης -τύφλα να ‘χει ο Κάουτσκι- και με το τρίτο της Ζωής το Μαξίμου απαιτούσε από τον νεόνυμφο σύζυγό της, μέσω της νέας, προσφιλούς της «Αυριανής», να τη μαζέψει. Αν είχαν φιλοδοξία να γίνουν πρόεδροι στην Κουμουνδούρου, θα έπρεπε να περιμένουν πάνω από 250 χρόνια. Μάλλον έπραξαν ορθώς που διαγκωνίζονται ποιος απ’ τους δυο θα αναδειχθεί επικεφαλής της ΛΑ.Ε. Αθάνατη Ελλάς.
