Χαραμοφάηδες χαβαλέδες ραχατλήδες χαλίφηδες χαζολογούν νυχθημερόν στο χαγιάτι του Μαξίμου και, χαριεντιζόμενοι συναμετάξυ τους, χαλαλίζουν εις εαυτούς χαβιάρια, χουβαρνταλίκια και χλιδές υπό τους χαρίεντες ήχους χαβάγιας, χαλιναγωγώντας τη χαζοχαρούμενη χορεία των υπηκόων με χάρτινα χαϊμαλιά και φθηνές χάντρες που τους χαρίζουν τάχα για γιορντάνια, τοπάζια και ζαφείρια. Χαρατσώνουν κατόπιν χυδαία τα χαϊβάνια κολλώντας τα χαλκομανία στον τοίχο, χαχανίζουν χλευάζοντας σαν χαλβάδες τη χολόσκαση των χαμάληδων, χαντακώνουν αχόρταγα τη χώρα, την υποβάλλουν σε αχαλίνωτο χαρακίρι και στο τέλος ως χαμερπείς χαμαιλέοντες που δεν χαμπαριάζουν Χριστό, την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια αποποιούμενοι κάθε ευθύνη, χαϊδολογώντας ευχαριστημένοι τα παχιά τους στομάχια. Γράψ’ τους «χι», πά’ να πει. Τουτέστιν διά παντός διαγραφή από τα τεφτέρια.
Από τον εθνοσωτήριο Ιούλιο του 2019, αφότου ανέλαβε την πρωθυπουργία ο Κυριάκος –του οποίου το δυσοίωνο επώνυμο επιμένω να παραλείπω, καθόσον αμετάπειστα προληπτικός–, έθεσε σε λειτουργία το διαβόητο «επιτελικό κράτος». Ο ίδιος επωμίστηκε αυτοβούλως και αδιαμαρτύρητα σύμπασες σχεδόν τις εξουσίες, ενώ ευάριθμο επιτελείο στενών του συνεργατών εγκαταστάθηκε στο κυβερνητικό μέγαρο προκειμένου να συντονίσει αποτελεσματικότερα από ποτέ το έργο των υπουργείων και των δημοσίων υπηρεσιών. Μοιράστηκαν χονδροειδείς φάκελοι ενδελεχώς αναγράφοντες τις αρμοδιότητες, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες ενός εκάστου. Επρόκειτο για ιδιοφυή συνταγή, την πανάκεια που θα θεράπευε εφεξής ως διά μαγείας τις ανίατες παθογένειες από καταβολής κράτους. Ζητωκραύγασαν δεόντως τα κανάλια και σήκωσαν πάνω απ’ τους αγκώνες τα μανίκια οι επιτελείς.
Οχι τόσο για να πιάσουν αμέσως δουλειά, όπως θα νομίσατε, όσο για να μη λεκιαστούν τα ακριβά κασμίρια και μετάξια, καθώς βουτούσαν βαθιά τα ξερά τους στο κουβέλι με το μέλι. Το επόμενο διάστημα κατακάηκε η μισή Εύβοια. Ο κρατικός μηχανισμός ήταν εξόφθαλμα απών. Ο εσμός των κολαούζων συμβουλεύτηκε τους φακέλους, δίνοντας τον υπέρ πάντων αγώνα για να μείνει ο ηγεμόνας εκτός του κάδρου των ευθυνών. Τις απέδωσαν έπειτα ελαφρά τη καρδία σε χαμηλόβαθμους υπαλλήλους και, αφού τους καρατόμησαν, πανηγύρισαν έξαλλα το ότι δεν υπήρξαν νεκροί καταλογίζοντας το φταίξιμο στην αλήστου μνήμης εποχή ΣΥΡΙΖΑ, υποτονθορύζοντας –όντας αόμματοι– την αλλοτινή τραγωδία στο Μάτι.
Συνταγή αλάνθαστη. Εκτελέστηκε κατά γράμμα και όταν με την πρώτη χιονόπτωση αποκλείστηκε η Αττική Οδός και χιλιάδες οδηγοί εγκλωβίστηκαν επί ώρες, αθύρματα των καιρικών φαινομένων και του κακού μας του καιρού. Απεκαλύφθη αργότερα πως το Επιτελείο παρακολουθούσε τα κινητά πολιτικών, δημοσιογράφων, στρατιωτικών και της μισής Ελλάδας. Ο ηγεμών πάλι δεν είχε ακούσει τίποτε, καθώς, βλέπεις, δεν ενημερώθηκε, άρα δεν θα μπορούσε να ξέρει. Φαγώθηκαν δυο-τρεις παρατρεχάμενοι για τα μάτια και ξανά μανά η ευθύνη απεδόθη ακέραιη στο Μάτι. Το αυτό επανελήφθη και κατά το έγκλημα των Τεμπών. Τώρα που οι Κροάτες ναζί και οι εγχώριοι συνεργοί τους αιματοκύλησαν υπό… διακριτική παρακολούθηση την Αθήνα πάλι δεν ήξεραν, δεν ρώτησαν, δεν έμαθαν, δεν φταίνε. Κάποτε όμως –δεν μπορεί– θα αναρωτηθούν και θα καταλάβουν οι ψηφοφόροι. Και τότε!… Μαύρο Μάτι θα κάνουμε να τους δούμε.
