-ΕΙΧΑΜΕΝ ΚΑΙ ΜΙΑΝ αυτοκτονίαν σήμερα, εμάθατε βέβαια! -Οχι… μπα! Τινός; -Μα, ενός ξένου, είχε έρθη χθες κ’ εκάθισε σ’ ένα απ’ αυτά τα ξενοδοχεία της παραλίας. Είπε πως ήρθε από τας Αθήνας, αλλά δεν ήτον από εκεί. Νομίζω πως θα ήτον από την Σμύρνη. -Και καλά, δεν εγνώσθη τίποτε, τι είχε; -Αφησε και ένα χαρτί μάλιστα! Και ο νέος αστυνόμος, έβγαλε το πορτοφόλι του, το άνοιξε, ετράβηξε ένα χαρτάκι διπλωμένο εις τα δύο, άπλωσε το χέρι του πάνω από τα πιάτα και μου τώδωκε να το διαβάσω. Αγραφο όλο και μονάχα εις την μίαν των γραμμών, την πρώτην, διεκρίνοντο, λεπτά-λεπτά γραμμένες, με μικρότατα ψηφία, πέντε λέξεις: «Αυτοκτονώ. Ας μην ενοχληθή κανείς»! Μέσα στη νύχτα η φράσις του χαρτιού το οποίον είχα ιδή προμικρού έπληξεν έξαφνα το πνεύμα μου και πάλιν, βαρεία, ως σφύρα επί άκμονος, επανήλθε διαμιάς απροσδοκήτως εκ νέου εις αυτό, εν εισβολή ακαθέκτω και βιαία εν τω λακωνισμώ της τω παραδόξω και τραχεί.
ΑΣ ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΗΘΗ κανείς! Ωσάν να ενοχλείτο κανείς εις τον κόσμον δι’ όσους η αρπάγη του Πάθους, της Νόσου ή της Ανάγκης σκορπίζει εις τα τετραπέρατα του ορίζοντος, αγέλην οικτρών σφαγίων ! Ωσαν να ενωχλείτο ποτέ κανείς εις τον κόσμον, διά τους δυστυχείς ή τους ανόητους, όσοι κατατρεγμένοι από την Μοίραν των ή καββαλικεμένοι από την Χίμαιράν των δεν επρόφθασαν να σκεφθούν πως έμελλαν ν’ αποθάνουν! Ή μήπως τυχόν ήθελε ενοχληθώ εγώ, ο οποίος έχασκα, απολαμβάνων τη δροσιά της πρωίας, επάνω εις το ύψωμα του Κάστρου; Και μισογελών, μισοφουρκισμένος διά την τοιαύτην ανοησίαν της εσχάτης σκέψεως ενός επιθανάτου, έκλεισα το παράθυρο, επήρα το καπέλλο μου και κατέβηκα στο δρόμο… Το ως άνω κείμενο με τίτλο «Ο αυτόχειρ» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» το 1895.
Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ του αναχώρησε, σαν σήμερα το 1916, για τους δόλιχους της αθανασίας από το δωμάτιό του στο Δρομοκαΐτειο, το ίδιο στο οποίο νοσηλευόταν ο Γεώργιος Βιζυηνός είκοσι χρόνια νωρίτερα, καθώς θρυλείται. Επρόκειτο για έτερο κολασμένο των γραμμάτων μας, τον παραγνωρισμένο καίτοι ιδιοφυή Μιχαήλ Μητσάκη. Πρωτοπόρο του ελληνικού νατουραλισμού και θεμελιωτή της αστικής πεζογραφίας, που βιοποριζόταν ως χρονογράφος σε εφημερίδες και σατιρικά έντυπα του καιρού του, περιγράφοντας με τη διεισδυτική του πένα σκηνές της καθημερινής Αθήνας, καυτηριάζοντας ταυτοχρόνως τα ήθη του καιρού του.
ΤΥΠΟΣ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟΣ και σνομπ, άφησε εποχή για τα παράξενα χούγια του. Υποδεχόταν ολοτσίτσιδος τους επισκέπτες του, που απορούσαν βλέποντάς τον να επιδίδεται σε πρωινή γυμναστική και κατόπιν να κάνει ντους μέσω συστήματος κρεμαστών τενεκέδων δικής του επινοήσεως. Μπαινόβγαινε στα ψυχιατρεία απ’ τα είκοσι οκτώ του, οπότε σταμάτησε σιγά σιγά να δημοσιεύει. Εγραφε εντούτοις ελαχίστως παραληρητικά ποιήματα στα γαλλικά, που συγκεντρώθηκαν μετά τον θάνατό του και θεωρούνται από πολλούς πρελούδια του σουρεαλισμού.
