Ο Δραγασάκης αντιγράφει τον Σημίτη. Το ‘χει η μοίρα της νεότερης Ιστορίας μας: Επειτα από κάθε τραγωδία τιτάνιοι πολιτικοί ευχαριστούν εγκαρδίως τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμέρικα. Μολαταύτα ο αντιπρόεδρος δεν ανασχηματίστηκε. Παραμένει απροσχημάτιστος. Η μαρμάγκα κατάπιε αμάσητους όσους καταψήφισαν την επικύρωση του μνημονίου με τζίφρα Τσίπρα. Δηλητήριο οχιάς για το ηχηρό «όχι» εκτοξεύει το Μαξίμου εναντίον τους. Για τον Λαφαζάνη μοιάζει καζάνι που βράζει, κοχλάζει και πικρό φαρμάκι στάζει. Για τον Στρατούλη δεν έχει στράτα και στρατί. Σε άλλες εποχές θα τον έκλειναν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τώρα θα τον βομβαρδίζουν με χημικά στις αντισυγκεντρώσεις.
Ισως δεν του φαινόταν κι όμως ο Ησυχος αποδείχτηκε το αντίθετο του επωνύμου του. Τον αντικατέστησαν με τον Βίτσα, επειδή στο σημαινόμενο του δικού του επιθέτου οφείλεται η τεράστια επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, κατά το κρίσιμο εξάμηνο της διαπραγμάτευσης. Η κυβέρνηση χρησιμοποίησε τη γνωστή διδασκαλική ράβδο για να κάνει «ντα» τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε και τον εσμό των θεσμών. Εκείνοι απάντησαν αδίστακτα με ματσούκι, βούρδουλα και σουλτάν μερεμέτ. Απέτυχαν ωστόσο. Ο πρωθυπουργός καυχιέται πως κέρδισε δεκατέσσερα στα είκοσι σημεία με τη λιανή βεργούλα· τουτέστιν πανωλεθρίαμβος 70%. Λογικό λοιπόν να εκμεταλλευτεί το υπερόπλο, τοποθετώντας τον φερώνυμο πρώην γραμματέα στο υπουργείο Αμυνας.
Καλού-κακού ο Χουντής την κοπάνησε κατά Βρυξέλλες μεριά. Κορόιδο είναι; Οταν τα ιδανικά ζητιανεύουν δανεικά, οι μεγάλοι οραματιστές την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Διότι το δοξασμένο ελληνικό χώμα μοιάζει με κινούμενη άμμο τούτη την περίοδο. Η νεόκοπη κυβέρνηση, ήτις επρόκειτο να απαλλάξει το πόπολο απ’ τα δεινά, τα ‘κανε μαντάρα. Υπέκυψε πά’ να πει στους εκβιασμούς των εταίρων και με δεινή πιρουέτα συναθροίζεται πλέον στις λοιπές μνημονιακές δυνάμεις, οι οποίες την ανταμείβουν με την αμέριστη στήριξή τους. Βρήκε όμως τον δάσκαλό της, εκείνον με τη βίτσα, στους συριζαίους βουλευτές.
Οπως πάει, το μαγαζί απειλείται με λουκέτο. Ο οίκος κατεδαφίζεται. Στην Ευρωβουλή, αντιθέτως, το κλίμα είναι εύκρατο κι η αστάθεια άγνωστη λέξη. Τέσσερα χρόνια θητείας απομένουν· μες στη χλίδα και το κυριλίκι. Με συνολικές απολαβές σκάρτο ένα εκατομμυριάκι ευρώπουλα, χώρια τα έξτρα. Πρώτη φορά Αριστερά και από ηθικής απόψεως. Ο Χουντής δραπέτευσε νωρίς. Δεν λέρωσε καν το χέρι του με το αίμα του τρίτου μνημονίου. Ο κλήρος έλαχε στον αντικαταστάτη του Γιώργο Κυρίτση, που τα ‘κανε πάνω του από χαρά, επειδή μπήκε, έστω και ως επιλαχών, στο σεπτόν τέμενος της δημοκρατίας.
Συγκλονιστική εμπειρία. Την περιγράφει γλαφυρά ο ίδιος: «Οι πρώτες λέξεις που είπα ως βουλευτής ήταν “ναι” σε κάτι που δεν πιστεύω. Αισθάνομαι άρρωστος. Την ίδια ώρα η κυβέρνησή μας έριχνε χημικά στη νεολαία μας». Βίωσε την πιο εξευτελιστική στιγμή στη ζωή του, υπογραμμίζει, «περισσότερο κι απ’ όταν κατουρήθηκα στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού». Ας ρώταγε! Απ’ τις σελίδες της «Αυγής» θα καταπιάνεται εφεξής με τα βοθρολύματα της Δύσης. Οπου να ‘ναι θα κάνει και το σκατό του παξιμάδι, καταπώς έφη κάποτε ο Ιορδάνης Τζαμ(πα)τζής. Κουραφέξαλα. Η καυτή πατάτα δεν τσουρουφλίζει τη μασχάλη του Καϊχάλη, αλλά της Ολγας Γεροβασίλη, που πρέπει να αναμετρηθεί με έναν ογκόλιθο: την προκάτοχό της δοκησίσοφο Σοφί, κατά κόσμον Βούλτεψη. Εύκολο το ‘χεις;
