Ψαγμένο: «Τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται πριν από τις εκλογές, ύστερα από το κυνήγι και κατά τη διάρκεια του πολέμου». Η πατρότητα της ατάκας ανήκει στον Οτο φον Μπίσμαρκ, άριστο γνώστη και των τριών περιστάσεων. Κι αν δυσκολεύεστε να το πιστέψετε, το ’χει πει μ’ άλλα λόγια είκοσι πέντε αιώνες νωρίτερα ο αξεπέραστος θεωρητικός της στρατηγικής Σουν Τζου: «Τα πάντα στον πόλεμο βασίζονται στην παραπλάνηση». Για να μη μείνει η παραμικρή σκιά, αίρω πάσαν αμφιβολία τριπλοτσεκάροντας την ορθότητα του ισχυρισμού με τη ρήση του Βρετανού πολιτικού Φίλιπ Σνόουντεν: «Το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια».
Ετσι, το ρωσικό υπουργείο Αμυνας –οποία αμοραλιστική ειρωνεία– κομπορρημονεί για τα επιτεύγματα των δυνάμεών του στα πεδία των μαχών, ενώ ο Βολοντίμιρ Ολεξάντροβιτς Ζελένσκι επαινεί την αποτελεσματική αντίσταση των δικών του ανδρών εμφανιζόμενος στο γυαλί με χακί μακό, σφιγμένες τις γροθιές και ηρωικό τόνο. Οντας πολύπειρος ηθοποιός γνωρίζει όσο λίγοι πολιτικοί τη γλώσσα του σώματος. Το δράμα της Μαριούπολης μετατρέπεται σε θέατρο στείρας αντιπαράθεσης. Οι Ρώσοι διατείνονται πως τα ναζιστικά Τάγματα του Αζόφ ανατινάζουν κτίρια για άγνωστους σκοτεινούς λόγους.
Υποκρισία και χονδροειδή ψεύδη τούς καταλογίζουν οι Ουκρανοί, αποδίδοντας την αιτία κάθε κακού στους εχθρικούς βομβαρδισμούς. Τα θραύσματα της αναχαιτισμένης βόμβας που σκότωσαν αμάχους στο Ντονέτσκ μεγεθύνονται στο έπακρο από την προπαγάνδα της Μόσχας και την ίδια στιγμή η αντίστοιχη του Κιέβου υποβαθμίζει στο μη περαιτέρω το γεγονός. Με λειψές, βολικές αλήθειες η κάθε πλευρά φιλοτεχνεί το αφήγημά της. Εκτός από την ένθεν κακείθεν εσωτερική, απευθύνονται πρωτίστως στην παγκόσμια κοινή γνώμη, ήτις έχει επιλέξει ήδη στρατόπεδο. Οι εύπεπτες, μισές αλήθειες συγκαταριθμούν χίλια ψέματα. Αλλά τρέχα γύρευε!
Διδακτική αποδεικνύεται η προσέγγιση για το κομβόι εκατοντάδων οχημάτων που στάθμευε επί μέρες σε οδική αρτηρία έξω από την ουκρανική πρωτεύουσα. «Ξέμειναν από βενζίνη», διαπίστωναν οι φωστήρες των εγχώριων ΜΜΕ. «Αυτομόλησαν οι οδηγοί», πλειοδοτούσαν άλλοι. Απόστρατος μαϊντανός τόλμησε να παρατηρήσει πως η ρωσική φάλαγγα έμενε ακίνητη και εκτεθειμένη επειδή προφανώς οι Ουκρανοί αδυνατούσαν να την πλήξουν. Τα στρατεύματα του Ζελένσκι χτίζουν την άμυνά τους στις πόλεις, χρησιμοποιώντας ως ασπίδα τον άμαχο πληθυσμό.
Η στρατιά του Πούτιν αποφεύγει να χτυπήσει γυναικόπαιδα. Στο μέτρο πάντα του δυνατού, καθώς «στον πόλεμο αλληλοσκοτώνονται άνθρωποι που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους για τα αντιμαχόμενα συμφέροντα κάποιων άλλων που γνωρίζονται καλά» (Πολ Βαλερί). Ή «όταν οι πλούσιοι κάνουν πόλεμο, είναι οι φτωχοί που πεθαίνουν» (Ζαν-Πολ Σαρτρ). Οι ανθρωπιστικοί διάδρομοι για την απομάκρυνση των αμάχων κατά τα φαινόμενα εξυπηρετούν τους Ρώσους σε αντίθεση με κάποιους απελπισμένους και ακραίους Ουκρανούς, που κατά μια εκδοχή ωφελούνται από την παρεμπόδισή τους. Λέω τώρα!
