ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΛΠΙΔΑ ελπίδα να ταράξει επιτέλους τον βούρκο του κοινωνικού ωχαδελφισμού, συμβάλλοντας στον τερματισμό της παράλογης οπαδικής βαρβαρότητας, προσυπογράφω και αναδημοσιεύω το βαθιά αυτοκριτικό κείμενο της κιτρινόμαυρης «Ορίτζιναλ 21» με αφορμή το στυγνό φονικό της Θεσσαλονίκης. Τα κεφαλαία δικά της. Ιδού:
ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ! Ελεος! Δεν θα χύσουμε κροκοδείλια δάκρυα πάνω από το πτώμα ενός παιδιού! Δεν θα γίνουμε υποκριτές κοροϊδεύοντας τον κόσμο ολόκληρο, καθώς και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Η τοποθέτηση μας θα είναι όπως μας αρμόζει: ΓΝΗΣΙΑ και ΟΧΙ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ. Αν ο Αλκης δεν άφηνε την τελευταία του πνοή χτες και απλώς νοσηλευόταν ως τραυματίας στο νοσοκομείο, όπως γίνεται στο 99,99% των περιπτώσεων, οι συντοπίτες των Αρειανών σήμερα θα καυχιόντουσαν στα στέκια τους και χρησιμοποιώντας την οπαδική αργκό θα έλεγαν ότι: «Τους την κάναμε στο Χαριλάου».
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΑΛΙ, στα οπαδικά στέκια και πάλι σε οπαδική αργκό, για την ίδια πράξη θα τονιζόταν ότι: «Την κάναν οι τάδε στα “σκουλήκια”… Τους έχουν ξεκωλιάσει τώρα τελευταία». Αντιθέτως όλοι σήμερα «πέφτουμε από τα σύννεφα». Τώρα όμως κι εμείς είμαστε αναγκασμένοι να στραφούμε προς ολόκληρο το οπαδικό κίνημα χωρίς να εξαιρούμε τους εαυτούς μας. Τη λύση στο να γίνει πράξη το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ μπορεί να τη δώσει μόνο το οπαδικό κίνημα και κανένας άλλος. Θέλει όμως πολλά κιλά αρχίδια και πάνω από όλα ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ. Πρέπει να στρέψουμε το «μαχαίρι» στον ίδιο μας τον εαυτό, σε κανέναν άλλο, σε κανέναν αντίπαλο και να δούμε κατάματα όλα τα λάθη μας και να καταλάβουμε τον δικό μας ρόλο. Ενας ρόλος γνήσιος, μάχιμος, ανιδιοτελής, αλληλέγγυος, ενάντια σε κάθε μορφή βίας και φασισμού. Και όλα αυτά στις ΠΡΑΞΕΙΣ. Οχι στα ΛΟΓΙΑ.
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ να βλέπουμε κάθε Κυριακή την ομάδα μας να νικάει, πίνοντας τις μπίρες μας με τα Αδέρφια μας, είναι όμορφο να μπαίνουμε στα πούλμαν και να κάνουμε μια εκδρομή, είναι όμορφο να τραγουδάμε στα πέταλα της Γης. Τον τρόπο τον γνωρίζουμε, ώστε να μην έχουμε ξανά ΑΛΚΗ. Τον τρόπο τον ξέρουμε για να μη μας βρομίζει και εμάς η μπόχα της σημερινής κοινωνίας, της σημερινής πολιτείας, του σημερινού κράτους. Είμαστε άλλος κόσμος. Διαφορετικός από αυτούς που απαρτίζουν αυτές τις οντότητες. Αν δεν τα καταφέρουμε, αν δεν το μπορούμε είναι προτιμότερο από το να γίνουμε ψεύτες και ελεεινοί σαν όλους αυτούς που κράζουμε, το μαχαίρι που κρατάμε να το βάλουμε εκεί που πάει ο νους μας… Είναι πολύ προτιμότερο από το να το χώσουμε στη βουβωνική χώρα κάποιου «αντιπάλου».
ΤΑ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ συλλυπητήρια αλλά και μια συγγνώμη στην οικογένεια του Αλκη. Οχι γιατί ήμασταν εμείς ηθικοί ή φυσικοί αυτουργοί της στυγερής δολοφονίας του γιου τους, αλλά γιατί δεν κάναμε τίποτα τόσο καιρό να την αποτρέψουμε. ΣΥΓΓΝΩΜΗ
