ΣΥΝΕΧΙΖΩ τη δεξιοτίμονη περιπλάνηση στους ελληνικούς μαχαλάδες του Λονδίνου, με εύγλωττα αποσπάσματα από την ομώνυμη ποιητική συλλογή του παθόντος Νίκου Χρυσικόπουλου (Μικρή Αρκτος, 2019).
ΔΙΝΗ αστροναύτης έφτασα σ’ επίγειο γαλαξία/ το κράνος μου φωτόνια βομβαρδίζουν/ τα πάντα στρέφονται γυρίζουν/ κι εγώ παρατηρώ σε αφασία// εντυπώσεις σαν φωτογραφίες κουνημένες/ λεωφορεία κόκκινα επιταχύνουν/ φωτός λωρίδες πίσω τους αφήνουν/ που μένουν λίγο ξεχασμένες// ο Τάμεσης την πόλη πλένει καταπονημένος/ νοσταλγώντας ίσως μέρες λαμπερές μες στα λιβάδια/ νυχτόβιος εργάτης πλέον που δεν του δίνουν άδεια/ τρέχει και δεν προλαβαίνει, γκρι και κουρασμένος// οι λάμπες ψήνουν το σκοτάδι χωρίς ενδοιασμούς/ μωβ ατμούς διαχέοντας στον ουρανό/ τα σύννεφα στραγγίζονται, στάζοντας νερό/ θολώνοντας τα μάτια με πετρελαίου ιριδισμούς// κι εγώ αόρατος απλώς παρατηρώ/ εξωγήινος που στην ταχύτητα διακτινίζεται/ όπως σε κινούμενη ρόδα μια ακτίνα εξαφανίζεται/ κι απομένει αορίστως στο κενό// το Μάτι του Λονδίνου αντικρίζω ευθέως μπροστά μου/ να κάνει πως κοιτά την καθημερινή τους δίνη/ ήλιος που το φως σαν από αγγαρεία δίνει/ χωρίς να τον απασχολεί ο κάθε κόκκος άμμου
SHARD ορθώνεται σαν αιχμή του δόρατος της οικονομίας/ σύννεφα σχίζοντας, απολύοντας βροχή/ είναι ο ταύρος της κερδοσκοπίας που άρπαξε τον Δία/ ο πρωτοπόρος στην ουράνια αποικιοκρατία// τον ουρανό κατατέμνει ως γυάλινη αστραπή/ ποτίζοντας ένα ολόκληρο Λονδίνο/ ουράνια χωράφια νέμεται μ’ ακράτητη ροπή/ αποφέροντας χρυσούς καρπούς// ως κάθετο βέλος γραφήματος/ στοχεύει στην ανάπτυξη/ απαιτώντας τα πάντα στον οριζόντιο άξονα/ να υπόκεινται σε αλματώδη αύξηση// το Λονδίνο, ένα δάσος που αναπτύσσεται/ τακτικά και τετραγωνισμένα/ οι γερανοί το δομούν συντονισμένα/ σα διαβήτες σε αρχιτεκτονικό χαρτί// γυάλινα Μετέωρα που δεσπόζουνε στο Σίτι/ πιο πέρα τσιμεντένια κυπαρίσσια που ψηλώνουν,/ πολυκατοικίες που κόσμο καταναλώνουν, και τέλος/ σειρές τούβλινων θαμνίσκων που σα να μην τελειώνουν// μιλιούνια διαμερισματάκια σαν εξάγωνα κυψελών/ που ζητούν περισσότερο και πιο ακριβό μέλι/ οι μέλισσες όμως δεν απελπίζονται, σε μια ανθηρή οικονομία/ πάρκα υπάρχουνε παντού – η γύρη θα γυρίσει θέλει δε θέλει
MIND, THE GAP Μυρμήγκια οργανωμένα σε σειρές/ μπαίνουμε και βγαίνουμε/ από διαφορετικές τρύπες στο έδαφος./ Σε αμπούλες συμπιεσμένοι/ διεκπεραιωνόμαστε, με το μυαλό μας εκκενωμένο./ Κάθε συρμός κι ένα barcode ανθρώπων/ που σκανάρεται κι αλλάζει στους διάφορους σταθμούς./ Δεν είμαστε παρά ψηφία/ που πάνε κι έρχονται στο τεράστιο διαδίκτυο του μετρό.
ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ […] Το σώμα μου ένα φορτίο στο αεροπλάνο/ κι η ψυχή μου ψάχνει να διαφύγει προς τα πίσω,/ εξατμίζεται γρήγορα απ’ τις τουρμπίνες/ μα διαλύεται τις πρώτες στιγμές./ Ξενιτιά τελεσίδικη/ όμως στη ψυχή αναβλημένη./ […] σαν ελιά που έφυγε απ’ τη Μεσόγειο νιώθω/ και φυλλοβολεί σε κλίμα αλλότριο./ Γι’ αυτό κατάλαβε ότι όσο κι αν σ’ αγαπώ/ πρέπει να φτιάξω μια άλλη ζωή εδώ./ Γιατί πλέον δεν μπορεί να με κρατήσει/ μια σχέση που ’γινε σταθερή βιντεοκλήση,/ ένα δελτίο ενημέρωσης αφού ο ήλιος δύσει…
