Καφές ναι και όχι

Ιδρυματισμό κινδυνεύουμε να υποστούμε όσοι καθόμαστε απαθείς απέναντι στο γυαλί, περιμένοντας να ενημερωθούμε για την κρισιμότητα των ημερών που διάγουμε. Πώς χωράει, αλήθεια, τόση μαυρίλα σ’ ένα μικροσκοπικό κουτί, και μάλιστα κιτρινισμένο λόγω ιδεολογικής εμμονής. Εγκαταλείψτε το. Ψήστε ένα λαχταριστό καφεδάκι, κατά προτίμηση με κάμποσες φουσκάλες, βγείτε τη βεράντα -μπήκε φουριόζος και δροσερός τούτος ο αλλόκοτος Ιούλης- και απολαύστε το αχνιστό αχνιστό. Ελληνικός, τούρκικος ή αραβικός, ο δικός μας καφές απηχεί την ψυχή μας. Αντεξε την επέλαση των ανταγωνιστών του. Φραπέ, καπουτσίνο, φρέντο και λοιποί πολύφερνοι αντίζηλοι δεν κατόρθωσαν να διαρρήξουν τη σχέση μας μαζί του. Παρείσακτοι και ξένοι υποκλίνονται στην κυριαρχία του.

Στο θολωμένο μας μυαλό στριφογυρνά σαν βασανιστικό δίλημμα η πιο θεριακλίδικη εκδοχή του. «Ναι και όχι»: τονωμένος σε καφέ, εξασθενισμένος σε ζάχαρη· βαρύς κι ασήκωτος, όπως οι δυσεπίλυτοι γρίφοι που στοιχειώνουν την γκλάβα μας. Ακροβατούμε στο μεταίχμιο. Με μια κατάφαση ή μια άρνηση καθορίζουμε το παρόν και το μέλλον μας. «Εφτασε η στιγμή ν’ αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις» που ‘λεγε ο παλιός καλός Νιόνος. Αναφανδόν υπέρ του «ναι» τάσσεται ο Γιούνκερ, ο Ντόναλντ Μακ Τουσκ, ο Ντάισελμπλουμ. Η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Ολάντ ακόμα κι ο Ρέντσι, όστις κουβαλά στην πλάτη του ένα τρισ. ευρώ δημόσιο χρέος.

Ωθούνται πίσω τους αρχηγοί μικρότερων χωρών, υπάκουοι παρατρεχάμενοι που επιλέγουν την πλευρά του ισχυρού για να γλείψουν τίποτα κόκαλα. Εκλεγμένοι ταγοί ελεύθερων τάχα μου εθνών, θεωρούν ανήκουσο το δημοψήφισμα· εξωφρενικό. Αποτελεί θανάσιμο σφάλμα ν’ αποφασίζει ο λαός για την τύχη του, υπονοούν. Παραπέμπει σε κάθε περίπτωση σε υποανάπτυκτη, παρωχημένη, τριτοκοσμική δημοκρατία. Δεν λέει απλά τη γνώμη της τούτη η κουστωδία. Μας εκβιάζει. Στην αρχή στράγγισε τη στρόφιγγα. Να μην πέφτει σταγόνα. Να θυμηθεί το πόπολο, κατευθυνόμενο προς τα εκλογικά τμήματα, το ξεροστάλιασμα στις ουρές των τραπεζών και των βενζινάδικων. Ερμήνευσε κατόπιν το διακύβευμα της κάλπης ως «ευρώ ή δραχμή» και βλέποντας το «όχι» να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, επισείει επί της κεφαλής μας την απειλή της εξόδου απ’ την Ευρώπη.

Συντάσσεται πλάι τους ο ερίτιμος, εγχώριος πολιτικός κόσμος. Αυτοί που χρεοκόπησαν τον τόπο συνωστίζονται στην ουρά να τον σώσουν, προτείνοντας την ίδια συνταγή. Μπροστάρηδες οι Κώστηδες της συμφοράς, Μητσοτάκης, Σημίτης, Καραμανλής, βραχνιάζουν φωνασκώντας «ναι». Πίσω τους οι Σαμαράς, Βενιζέλος ανεμίζουν τη σημαία ευκαιρίας τους. Τους έχει γίνει χούι από τότε που ψήφιζαν «ναι σε όλα». Δεν το ξέρουν το «όχι», δεν τους πάει. Κελαρύζει σαν ρυάκι το τηλεοπτικό μόρφωμα, νίβοντας τα πόδια των αφεντικών. Το γαϊτανάκι της υποτέλειας σέρνουν τα πάλαι ποτέ πελατάκια της στήλης, οι στυλοβάτες του καταστήματος. Οι ουρανομήκεις τσιρίδες του Αδ-όνειδος δίνουν τον τόνο, με τη δοκησίσοφο Σοφί να κραδαίνει κωλόχαρτα και τον ΔενΔια-σαλεύω την αταξία να λάμπει στον ήλιο. Ακόμα κι αν τάξουν συμφέρουσα συμφωνία στον Τσίπρα και τα γυρίσει, μ’ όλους αυτούς απέναντί μας, εμείς πάλι δαγκωτό «όχι» θα ρίξουμε.