Γνωρίστηκα με τη Μώρφια εδώ και κάμποσα χρόνια μέσω της συναναστροφής με τον πατέρα της Γιώργο Σταματόπουλο, ακριβό φίλο, εκλεκτό συνάδελφο και συγκάτοικο στις πίσω σελίδες της «Εφ.Συν.».
Μας συναντούσε αργά πού και πού, μετά το κλείσιμο της εφημερίδας, στο Κάτω Καφενείο της Καλλιδρομίου ή νωρίτερα στους πέριξ της πλατείας Καρύτση ευαγείς οίκους. Αραιότερα τα τελευταία χρόνια, αφού παρεπιδημούσε για διδακτορικές σπουδές στη Σουηδία. Η απλότητα, το πηγαίο χαμόγελο και η διάχυτη καλοσύνη της σε κέρδιζαν με την πρώτη ματιά.
Ιαμα στη γεροντοπαρέα μας η δροσερή παρουσία της. Κι αυτό επειδή συζητώντας μαζί της ανακάλυπτες μια πολυεπίπεδη προσωπικότητα που χαρακτήριζαν η οξύνοια, το χιούμορ, το σπάνιο για την ηλικία της κριτικό βλέμμα και ταυτοχρόνως η ευαισθησία, η τρυφερότητα, η όρεξη για ζωή. Απολάμβανες την κουβέντα μαζί της.
Aισθανόσουν ένα είδος δικαίωσης, βλέποντας πως η νέα γενιά διαθέτει εκπροσώπους πιο αξιόλογους απ’ την προηγούμενη. Διαπίστωση που δεν μπορεί παρά να γεμίζει ψυχική ανάταση και αισιοδοξία τους νουνεχείς.
Αφθονα και πολυδιάστατα, τα ενδιαφέροντά της. Τα βιβλία, ο πολιτισμός, τα κοινωνικά κινήματα. Και ασφαλώς η γλώσσα. Πώς αλλιώς; Αξιώθηκε, βλέπεις, στα τριάντα πέντε της να θεωρείται διακεκριμένη ελληνίστρια.
Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα και συνέχισε τη μεταπτυχιακή της εξειδίκευση στη Σουηδία –κι ένα φεγγάρι στη Νέα Υόρκη– με αντικείμενο πάντοτε τα αρχαία ελληνικά.
Η ιστοσελίδα korinthia.net υπενθυμίζει ενδελεχή έρευνά της εκείνης της εποχής: «Αοκνος σκαπανέας της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, σε συνεργασία με τις εκδόσεις “Καταγράμμα”, είχε συγκεντρώσει όλες σχεδόν τις αναφορές που υπάρχουν εκεί για την πόλη της Κορίνθου. Το πλήθος των λέξεων της μεγάλης αυτής έρευνας υπερβαίνει τα 1.000.000 λήμματα».
Τύγχανε Κορίνθια στην καταγωγή. Από την Ντούσα (Κεφαλάρι) Στυμφαλίας ο πατέρας της και απ’ τις Κρήνες –δίπλα στο Κιάτο– η μάνα της Λιάνα Κούρτη. Τον τελευταίο καιρό ασχολούνταν με την αναπαράσταση του γέλιου στα λογοτεχνικά κείμενα και τη λειτουργία του στα έργα του Λουκιανού της Σαμοσάτας, ως πολλά υποσχόμενη υποψήφια διδάκτωρ του σουηδικού πανεπιστημίου του Lund. Και, όπως ήδη γνωρίζετε συνεργαζόταν με την «Εφ.Συν.». Το ζωογόνο της γέλιο έβρισκε ελεύθερο χώρο και χάριζε αέρα οπτιμισμού στις σχεδόν άδειες αίθουσες –ελέω πανδημίας– των γραφείων μας.
Ιδιοτροπία της παράλογης μοίρας, το ότι το ίδιο διάστημα έδινε άνιση μάχη με τον καρκίνο. Τον αντιμετώπισε με γενναιότητα και αξιοπρέπεια. Χωρίς να πάψει ούτε στα δύσκολα να γελά. Φιλοδοξία της να θηρεύει τις απλές, καθημερινές χαρές της ζωής κι όμως το άδικο και σκληρό σκληρό σαν πέτρα πεπρωμένο της τις στέρησε τόσο νωρίς.
Ευχόμαστε στη Λιάνα, τον Γιώργο, την Τίνα, τον Κωνσταντίνο και τη Βασιλική να καταφέρουν να μετατρέψουν τον πόνο τους σε δύναμη που θα διατηρήσει άσβεστο εσαεί το φωτεινό χαμόγελο της Μώρφιας.
