Η πιλοτή των θαυμάτων

Γεφυρώθηκε το χάσμα ανάμεσα στους Ελληνες διαπραγματευτές και τους εκπροσώπους των δανειστών πάλι προχθές κι εκεί που διέβλεπαν άπαντες, από τον Μοσκοβισί ίσαμε τον Γιούνκερ κι απ’ τον Φλαμπουράρη μέχρι τον Μιχελογιαννάκη, ότι απέχουμε μια ανάσα απ’ την πολυθρύλητη συμφωνία, οι θεσμοί με μανία μαΐστρου εννέα Μποφόρ τα σκόρπισαν όλα σαν στάχτη μ’ ένα φύσημα. Μας εξωθούν στα άκρα, επεσήμαναν εμβριθείς αναλυτές, καυτηριάζοντας τις νεοφιλελεύθερες και άκρως αναποτελεσματικές εμμονές τους. Ορισμένοι εξ αυτών μάλιστα δεν παρέλειψαν να τους κατακεραυνώσουν με διαπρύσιους φιλιππικούς. Ματαιότης ματαιοτήτων…

Λαβυρινθώδεις οι συνειρμοί των εμπειρογνωμόνων, αλλά δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό ότι πέσαμε θύματα ρουφιανιάς διά μίαν εισέτι φοράν. Και εξηγούμαι. Επισκεφθήκαμε το Σαββατόβραδο, ομού μετά του συνενοίκου της πίσω σελίδας καθώς θα διαπιστώσετε, το σπίτι των γονιών καλού φίλου, κάπου στα προάστια. Κατασκευής της δεκαετίας του ’90 η πολυκατοικία, διαθέτει ασφαλώς πιλοτή και στον ακάλυπτο ευμεγέθη κήπο με περιποιημένο γρασίδι, αρκετά οπωροφόρα και λουλούδια κάθε λογής, φυτεμένα κατά μήκος του μαντρότοιχου.

Εξοχή θυμίζει η όλη ατμόσφαιρα, πραγματική όαση. Νιώθουμε σαν να ‘χουμε δραπετεύσει για τα καλά απ’ την πρωτεύουσα κι ας βρισκόμαστε λίγα μόλις χιλιόμετρα απ’ το κέντρο της. Μερακλήδες οι κάτοικοι του κτιρίου· κάνει μπαμ από μακριά. Η νοτιοανατολική πλευρά του αίθριου είναι διαμορφωμένη ώστε να φιλοξενεί τα συνήθη τσιμπούσια τους. Μια σταθερή ψησταριά, μπάρμπεκιου σύμφωνα με τον συρμό, και δίπλα στρωμένο το μακρύ ξύλινο τραπέζι, κάτω απ’ την κληματαριά που μας περιβάλλει με τη δροσιά της, όπως και τα αναρριχητικά φυτά που κατακλύζουν τα κάγκελα.

Νηφάλιοι και ευπροσήγοροι μας υποδέχονται τρεις Κώστηδες. Δεν έχουν περάσει σαράντα μέρες απ’ τη γιορτή τους, οπότε δικαιούνται να προσφέρουν τα κρέατα, κάπως σαν ετεροχρονισμένο κέρασμα. Ζαμπόν, ντολμαδάκια και τυροκαυτερή συνοδεύουν τον ξανθό, άκρατο οίνο. Η μυρωδιά απ’ τις πανσέτες, τα λουκάνικα και τα κεμπάμπ που γυρίζουν στα κάρβουνα σπάει μύτες. Μια μια καταφθάνουν οι γυναίκες.

Ταμπουλέ δροσερό κομίζει η Σούλα, μακαρονοσαλάτα η Βίκυ και μια ξεμυαλίστρα παστουρμαδόπιτα η Ζωζώ. Καρέκλες, πιάτα, ποτήρια, σερβίτσια κατεβαίνουν απ’ τα διαμερίσματα. Ολα ρεφενέ. Να κι ο Γιώργος, η ισπανόφωνη Φάνι, ο Γιάννης, η Κάτια, η Σοφία, ο Δήμος, η Μαριλένα, η Πέπη. Αναβιώνει η παλιά γειτονιά. Μέθεξη. Τσουγκρίσματα, πειράγματα, ευρύχωρα χαμόγελα. «Των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία», που λέει ο Νιόνιος. Ευωχία, ευθυμία, ευδαιμονία. «Καλό καλοκαίρι» εύχονται· συνταξιούχοι οι περισσότεροι ετοιμάζονται να αναχωρήσουν για τα χωριά τους.

Ιερουργεί με την κιθάρα του ο Μαρίνος. Οσοι δεν άδουν μαζί του, χορεύουν βαλσάκια στο ασήμι του φεγγαριού. Ο Αντώνης ξεσηκώνει την ομήγυρη, απαγγέλλοντας Ζαχαρία Παπαντωνίου. Τον διακόπτει ο Πρίγκιπας, ο σκύλος, που συμμετέχει στη συλλογική ευφορία με διαπεραστικές υλακές. Οι αλαζονικοί Γερμανοί ούτε στα όνειρά τους δεν ζουν τέτοια θαύματα. Δεν μπορεί. Κάποιος σφύριξε στη Μέρκελ πως οι Ελληνες συνταξιούχοι τη βγάζουν πριγκιπικά και αξίωσε επιπρόσθετες περικοπές 1,8 δισ. στις συντάξεις. Κι όμως αυτοί οι μυστικοί δεσμοί της δημοκρατίας από τα κάτω θα τη συντρίψουν. Εχει δίκιο να κορδώνεται ο Στράτος.