Πρότερος βίος

Δεν είναι να πεις έστω και μισή αλήθεια στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και των συναφών εσπεριδοειδών και πέφτουν λυτοί και δεμένοι να σε φάνε ζωντανό· σε κατασπαράζουν αυθωρεί οι πονηροί. Πρόσφατο παράδειγμα ο Σταύρος Μπαλάσκας. Τα αυτονόητα τόλμησε να επισημάνει ο χριστιανός και τον έκραξαν ώς κι οι αχάριστοι τους οποίους εκπροσωπεί επαξίως συνδικαλιστικά κάθε τρεις και λίγο στα πάνελ των καναλιών. Χαρακτήρισε «βλάκα» τον συζυγοκτόνο των Γλυκών Νερών επειδή προσπάθησε να θολώσει τα νερά προτού πιαστεί στα δίχτυα που εξύφανε ο διεστραμμένος του νους.

Ραμφίζει το κοινό αίσθημα προκαλώντας πάνδημο αποτροπιασμό η κυνική αποστροφή Μπαλάσκα, όστις επικρίνει τον δράστη για την εκ των υστέρων σκηνοθεσία της ανύπαρκτης ληστείας, ισχυριζόμενος ότι αν ομολογούσε εξαρχής στις Αρχές θα δεχόταν ελαφρύτερο τον πέλεκυ του Κακουργιοδικείου. Μοιάζει να ενοχλήθηκε περισσότερο από τους μετέπειτα ερασιτεχνικούς του χειρισμούς, παρά γι’ αυτό καθαυτό το ειδεχθές έγκλημα, παρέχοντας ταυτοχρόνως χρήσιμες συμβουλές προς υποψήφιους δολοφόνους ώστε να τυγχάνουν ευνοϊκής ποινικής μεταχείρισης στο δικαστήριο.

Αν έπαιρνε αμέσως στο τηλέφωνο την αστυνομία, υποστήριξε, δεν θα πήγαινε ούτε τέσσερα χρόνια φυλακή. Ιδού λέξη προς λέξη η σχετική δήλωσή του: «Αν έλεγε πως ήταν ατυχές γεγονός, ότι τα ’χασε και τρελάθηκε και σκότωσε τη γυναίκα του μέσα στον θυμό του, θα πήγαινε με το “εν βρασμώ ψυχής” σε οικογενειακό καβγά και θα φυλακιζόταν λίγα χρόνια με πρότερο έντιμο βίο και άλλες τέσσερις χιλιάδες τέτοια πράγματα. Είναι νέο παιδί, θα ’ταν “έξω” προτού καν φτάσει τα σαράντα».

Μακάριοι οι έχοντες μες στη λαβή του πιστολιού τους τον γεμιστήρα με τα πάσης φύσεως ελαφρυντικά. Σκοτώνουν βράδυ κι ώς το πρωί τη βγάζουν λάδι. Ο Σταύρος Μπ. το ξέρει από πρώτο χέρι. Καθότι αφθονούν τα επίλεκτα μέλη των σωμάτων ασφαλείας που τον εκλέγουν στη διοίκηση της ΠΟΑΣΥ, τα φονικά υπηρεσιακά των οποίων ξεπαστρεύουν κάθε τόσο κι από μια ανεπιθύμητη σύζυγο. Τα όπλα τους εκπυρσοκροτούν όλως τυχαίως και κατά σατανική σύμπτωση πετυχαίνουν στο δοξαπατρί την ταλαίπωρη νοικοκυρά που εκείνη την ώρα ξεσκονίζει ανυποψίαστη το σερβάν φάτσα φόρα στο στόμιο της κάννης.

Ατύχημα δηλώνουν συντετριμμένοι και, καθώς δεν υπάρχουν άλλοι αυτόπτες, η μαρτυρία τους γίνεται αναντιρρήτως δεκτή. Τα όργανα της τάξεως, βλέπεις, χαίρουν του προνομίου να θεωρούνται αδιαμφισβήτητοι οι ισχυρισμοί τους στα δικαστήρια. Φιλοξενούνται κάνα δυο νύχτες στο κρατητήριο, αφήνονται προσωρινά –ουδέν μονιμότερον– ελεύθεροι από τον ανακριτή, κηρύσσονται ένοχοι για τα μάτια του κόσμου, τρώνε κάτι λίγα χρονάκια με ισόβια αναστολή για ανθρωποκτονία εξ αμελείας και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ο περί ου ο λόγος Μπαλάσκας θα ’χει παρακολουθήσει κάμποσες παρόμοιες δίκες κι ίσως γι’ αυτό βιάστηκε να αποφυλακίσει τον ψυχρό φονιά, που νόμισε πως τα τερατώδη και εύπεπτα ψέματά του θα γίνονται πιστευτά εσαεί.