Η χειροβομβίδα

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ

Επανέρχομαι στον οχετό που εξέμεσε εναντίον του Αρη ο εκ Καβάλας ορμώμενος κυβερνητικός βουλευτής Μακάριος Λαζαρίδης και στον οποίο βυθίζεται ο ίδιος σαν σε κινούμενη άμμο. «Πραγματικότητα είναι ότι τον κίναιδο και παιδεραστή Βελουχιώτη τον είχαν υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ στα γραφεία τους…» αποκάλυψε επικαλούμενος, μεταξύ άλλων, προκειμένου να αποδείξει του λόγου το αληθές, τα βατταληρήματα του Βρετανού λοχαγού Ντένις Χάμσον: «Εξακολουθούσε να είναι παιδεραστής […] και πέθανε από βίαιο θάνατο το 1945, όταν ένας οπαδός του τον σκότωσε, αυτόν και τον όμορφο νεαρό με τα ρόδινα μάγουλα, το αγόρι – σύντροφό του (Τζαβέλα) με μια χειροβομβίδα. Τα κεφάλια τους τα είχαν καρφώσει σε πασσάλους και τα είχαν εκθέσει στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας».

Λύσσα κακιά κατατρώει τα λογής λογής φασιστοειδή, καθώς ο αρχηγός του ΕΛΑΣ στοιχειώνει, καταπώς φαίνεται, ακόμα και νεκρός τους ντόπιους επιγόνους των ταγματασφαλιτών και τους ξένους τους πάτρωνες. Ας εστιάσουμε, όμως, στον όμορφο νεαρό με τα ρόδινα μάγουλα, που δεν δίσταζε να διακορεύει ο «αιμοδιψής», «παιδεραστής» και «επιδειξίας» Αρης ενώπιον των ανταρτών, αλλά και των μελών της συμμαχικής αποστολής που συμμετείχε στην επιχείρηση του Γοργοποτάμου. Ο κατά κόσμον Γιάννης Αγγελέτος γεννήθηκε στα Τοπόλια –σημερινό Ελαιώνα– Φωκίδας. Χαρακτηριστικός τύπος σκληροτράχηλου ορεσίβιου Ρουμελιώτη, ψηλός, τρομερός στην όψη και ατρόμητος πολεμιστής. Ηταν επιπροσθέτως μαυριδερός και η πυκνή γενειάδα του έκρυβε εντελώς τις παρειές.

Αν τον έβλεπε αίφνης μπροστά του ο ως άνω Μακάριος θα διέψευδε αυθωρεί απ’ το τρέμουλο το θεολογικότατο ονοματάκι του. Ο μετέπειτα Τζαβέλας υπήρξε κομμάτι παραβατικός στα μικράτα του, επιδιδόμενος κυρίως σε κλοπές αμνοεριφίων, καίτοι η «Εργάνη» της εποχής τον ανέφερε καλαθοπλέκτη. Εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ τον Φλεβάρη του ’43. Στην προσπάθειά του να συνδεθεί με τον Αρη είχε καταταγεί νωρίτερα στους κατσαπλιάδες κλαρίτες Αγουριδαίους. Πρωτοσυναντήθηκε με τον Θανάση Κλάρα στο Γαρδίκι. Ιδού πώς τον περιγράφει ο Χαριτόπουλος: «Είχε μακριά γένια και μαλλιά, φορούσε ντουλαμά, χοντρή κάλτσα, τσαρούχια με φούντες και ένα μαύρο καλογερίστικο σκούφο. Το στήθος του έβριθε ασημικών, καδένων και φυλαχτών για κάθε περίπτωση, από το κακό μάτι έως το κακό βόλι».

Σάστισαν ώς κι οι εμπειροπόλεμοι. Θρυλείται πως έπεσε στα πόδια του Αρη λέγοντας: «Κράτα με κοντά σου αρχηγέ και θα γίνω καλύτερος από σένα. Κι άμα με πιάσεις σκάρτο, δεν θα χαλάσεις σφαίρα, με το μαχαίρι σου να με σφάξεις». Ο Αρης του ’δωσε μπέσα και δεν γελάστηκε. Τον έχρισε αργότερα καπετάνιο των μαυροσκούφηδων και του ανέθετε τις πιο εμπιστευτικές και επικίνδυνες αποστολές, γνωρίζοντας ότι θα τις φέρει εις πέρας. Οταν αυτοκτόνησε ο αρχηγός στο Φαράγγι του Φάγκου, ο αφοσιωμένος Τζαβέλας άφησε τους συναγωνιστές του να προχωρήσουν και, αφού κατέστρεψε τα έγγραφα και τις φωτογραφίες που μαρτυρούσαν την ταυτότητά τους, τον αγκάλιασε και απασφάλισε χειροβομβίδα ανάμεσα στα πρόσωπά τους για να μην αναγνωριστούν. Ο επίλογος γράφτηκε στον φανοστάτη –και όχι σε πασσάλους– των Τρικάλων.