Οριστικό λουκέτο

Ο ερωτιάρης ήλιος των αλκυονίδων ημερών ξελογιάζει τα κορμιά κι ανοίγει τις καρδιές σαν μπουμπούκια. Βαδίζοντας στην αλέα τ’ Αγ’ Αντρέα, ξεχνώ την καραντίνα που σκληραίνει επικινδύνως τούτο τον μήνα, κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω χωρίς εισιτήριο σε ακυμάτιστες θάλασσες οπτιμισμού. Ρίχνουμε άγκυρα σε νησιά σωστές διαμαντόπετρες, στις κυανόχρυσες ακτές των οποίων γοργόνες, σειρήνες και νεράιδες επιδίδονται σε ηδυπαθείς περιπτύξεις, αφουγκραζόμενες εκμαυλιστικά τραγούδια παραδείσιων ωδικών πτηνών.

Νείρομαι υπεφίαλον και τροφαντή αυταπάτη. Αίφνης ο από μηχανής θεός του ΕΟΔΥ, φέρων ως άλλος δικέφαλος τις θρυλικές μορφές των Χαρδαλιά και Κικίλια, εμβολιάζει τους πάντες με επιτηδειότητα γοργόφτερου εκατόγχειρα, ο ταλαίπωρος πληθυσμός ανοσοποιείται αυθωρεί, καταδικάζοντας τα μεταλλαγμένα στελέχη του κορονοϊού σε διά βίου απραξία και, καθώς αργία μήτηρ πάσης μ@λ@κίας, κηρύσσουν μεταξύ τους αιματηρό εμφύλιο ώσπου αυτοκαταστρέφονται μέχρις ενός. Η πανδημία ηττάται επιτέλους, ο κοσμάκης ξεσφαλίζει παραθύρια κι αυλόπορτες και ξεχύνεται σαν πολύβουο μελίσσι στις οδούς.

Εστιάτορες, μεζεδοπώλες και μπάρμεν ανεβάζουν ρολά και βγάζουν τα τραπεζοκαθίσματα έξω στη λιακάδα. Αληθινό ραβαΐσι επικρατεί παντού. Χαρές και πανηγύρια. Το σήμα των εταιρειών κινητής πέφτει απ’ άκρου εις άκρον της επικράτειας, αφού όλοι οι πολίτες ανεξαιρέτως τηλεφωνούν ταυτοχρόνως σε φίλους και γνωστούς, κλείνοντας ραντεβού για την πρώτη έξοδο έπειτα από τρεις σκοτεινούς μήνες αναγκαστικού εγκλεισμού. Κατορθώνω με τα χίλια ζόρια να επικοινωνήσω με εκλεκτούς κολλητούς και φιλενάδες και κανονίζουμε την παρθενική διαδρομή της πολυπόθητης απελευθέρωσης. Νιώθουμε κάπως σαν να ’πεσε η χούντα.

Ιούλης θερμός ανατέλλει μες στον Κουτσοφλέβαρο. Ιεραρχούμε ανάποδα τη ρακο-μπαρότσαρκα, προτιμώντας να ξεκινήσουμε τα τσουγκρίσματα μεσημεράκι σε περιφερειακά ουζερί, προτού καταλήξουμε οινοβαρείς κατά τα μεσάνυχτα στα κεντρικά στέκια μας, όπου αναμένεται τρικούβερτο γλέντι παρέα με τους μη εξαιρετέους συνδαιτυμόνες, τους οποίους θα αγκαλιάσουμε και θα ασπαστούμε χωρίς μάσκες, προσωπίδες και προσωπεία. Χαμόγελο ώς τ’ αυτιά ζωγραφίζουν τα χείλη μας, καθώς συναντιέται η συντροφιά στον σταθμό ηλεκτρικού της Αγίας Βαρβάρας στα Πατήσια.

Ρούκουνας στην Αγίας Λαύρας, η πρώτη μας στάση. Περιμένουμε να μας υποδεχτούν πασιχαρείς ο Γιώργος, ο Μάνος κι η Σάρα και αντ’ αυτών αντικρίζουμε αποκρουστική εικόνα απ’ το πεζοδρόμιο. Σερβίρει τους ελάχιστους θαμώνες αντιπαθητικός, ξενέρωτος τύπος και παρότι η υφασμάτινη μάσκα τον κρύβει από το μέτωπο ίσαμε τα προγούλια, αναγνωρίζουμε από τις τσιρίδες την ειδεχθή φυσιογνωμία του Αδ-όνειδος.

Αναπάντεχα το όνειρο μετατρέπεται σε τρομακτικό εφιάλτη. Κατευθυνόμαστε φτύνοντας τον κόρφο μας στο «Ενθύμιο», ακριβώς απέναντι, αλλά ο Αννίβας ο σεφ απουσιάζει αδικαιολογήτως και μόλις ανεβαίνουμε τα σκαλιά τρακαριζόμαστε με την αυτή θλιβερή φιγούρα. Τα ίδια και στον «Αρόλιθο», λίγο παρακάτω. Αντί για την Ηρώ, το καγκουρό. Επιστρέφουμε σπίτι και κλειδαμπαρώνουμε ερμητικά τα πορτοπαράθυρα. Φαίνεται πως απαξάπαντες οι μαγαζάτορες παρέδωσαν αγανακτισμένοι τα κλειδιά, για να μπει διά χειρός υπουργού Ανάπτυξης οριστικό λουκέτο στην εστίαση.