Με το διάβασμα απαλύνεται κάπως η κλεισούρα της καραντίνας. Διευρύνονται οι ορίζοντες του διαμερίσματος. Τα γκρίζα ντουβάρια μετατρέπονται σε φωτεινές λεωφόρους που σε μεταφέρουν αμελλητί στους γόνιμους λειμώνες του παρελθόντος, στις αχανείς εκτάσεις του μέλλοντος, αλλά και στις μυστηριώδεις ρωγμές του χωροχρόνου που ορίζουν τα όνειρα. Η ζωή θριαμβεύει αμφισβητώντας. Τούτες οι θολές σκέψεις περιγράφονται εναργώς στους παρακάτω στίχους του Εριχ Μίζαμ, μεταφρασμένους από τον Δημήτρη Τρωαδίτη.
Ιδού: «Κάθε βράδυ ρίχνω/ ένα μέλλον πίσω μου,/ που δεν θα εγερθεί ξανά,/ αφού έζησε σαν πνεύμα./ Νέες εικόνες θα υψωθούν,/ κόσμοι θα γείρουν σε νέους άξονες,/ θα πεθάνουν, θα αγαπήσουν, θα δημιουργήσουν./ Το παρελθόν χαίνει./ Εξεγειρόμενη η δίνη του χρόνου στροβιλίζεται/ στον τάφο. -Η ζωή κραυγάζει!» Εντρυφώ στον μποέμ και αναρχικό Γερμανό ποιητή με αφορμή την πρόσφατη έκδοση του «Βιβλιοπελάγους»: Η δημιουργία της βαυαρικής δημοκρατίας των συμβουλίων, από τον Αϊσνερ έως τον Λεβινέ, προσωπική λογοδοσία για τα επαναστατικά γεγονότα στο Μόναχο από τις 7 Νοεμβρίου 1918 ώς τις 13 Απριλίου 1919.
Ζωντανός θρύλος στην εποχή του, καθότι συναρπαστική προσωπικότητα, ο Εριχ Μίζαμ γεννιέται στο Βερολίνο τον Απρίλη του 1878. Αποβάλλεται από το Γυμνάσιο εξαιτίας της «σοσιαλιστικής ανατρεπτικής δράσης του» και έπειτα από πιέσεις της οικογένειας ειδικεύεται στη φαρμακευτική, όπως ο πατέρας του. Τον κερδίζει, μολαταύτα, η λογοτεχνία και η επανάσταση. Το 1902 εντάσσεται στη συντακτική ομάδα του αναρχικού περιοδικού «Ο φτωχοδιάβολος». Από το 1904 μέχρι το 1908 ταξιδεύει διαρκώς σε Ζυρίχη, Ασκόνα, Βιέννη, Παρίσι και Μόναχο, όπου συνδέεται με τη λογοτεχνική μποέμ σκηνή.
Αρχίζει τη συνεργασία με το υψηλής αισθητικής, αλλά και πολιτικής κριτικής «Καμπαρέ» του Μονάχου και με δημοφιλή σατιρικά έντυπα. Εκτός από αξιόλογα επαναστατικά κείμενα, θα τυπώσει κατά τη διάρκεια του σύντομου βίου του πολυάριθμες ποιητικές συλλογές, θεατρικά δράματα και δοκίμια εμφορούμενα από ανατρεπτικό πνεύμα. Το 1909 εγκαθίσταται στο Μόναχο, όπου ιδρύει τις ομάδες «Πράξη» και «Αναρχικός» που αλληθωρίζουν προς το λούμπεν προλεταριάτο. Το 1911 εκδίδει το μηνιαίο περιοδικό «Κάιν» στο οποίο γράφει όλα τα κείμενα θεωρώντας το «προσωπικό μέσο διάδωσης για ό,τι ο συντάκτης –ως ποιητής, ως πολίτης του κόσμου και ως συνάθρωπος– έχει στο μυαλό του».
Μαζί με τον Λάνταουερ και τον Ερνστ Τόλερ, πρωτοστατεί στη Βαυαρική Δημοκρατία των Συμβουλίων, ύστερα από την πτώση της οποίας καταδικάζεται σε δεκαπενταετή κάθειρξη. Αποφυλακίζεται το 1924 και μετακομίζει στο Βερολίνο. Συνεχίζει τη δράση του από τις γραμμές αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων. Συλλαμβάνεται στις 28 Φεβρουαρίου 1933, ημέρα του εμπρησμού του Ράιχσταγκ. Ακολουθούν δεκαέξι μήνες μαρτυρικής κράτησης και δολοφονείται από τα Ες Ες τον Ιούλιο του 1934 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Οράνιενμπουργκ. Απαλλαγμένο από ιδιοτελείς σκοπιμότητες το νεοεκδοθέν πόνημα αφαιρεί το πέπλο της λήθης από το υποφωτισμένο εγχείρημα του 1919 με αρκούντως αυτοκριτική διάθεση.
