Κολοκοτρωνέικα

ΕΙΧΕ ΓΕΝΕΘΛΙΑ και ονομαστική γιορτή τη μέρα που όλος ο κόσμος στήνει πανηγύρι. Ο λόγος για τον παραγνωρισμένο λαϊκό ποιητή Χρήστο Κολοκοτρώνη ή Θεσσαλό -τρισέγγονο του Θεόδωρου- όστις πρωτόδε το φως ανήμερα τα Χριστούγεννα το 1922. Ανάμεσα στα εκατοντάδες σουξέ που υπέγραψε ως στιχουργός, και συχνά ως συνθέτης, ξεχωρίζω εκείνα στα οποία άφησε το ταξικό του πρόσημο, εξυμνώντας το προλεταριάτο και την κοινωνία που προοιωνίζεται. Αλλά και όσα γράφτηκαν για τα μετεμφυλιακά εκτελεστικά αποσπάσματα και τα μπουντρούμια δεδομένων των περιορισμών της λογοκρισίας. Αυτός, και όχι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, έγραψε τον ύμνο της ΑΕΚ, που κατατρύχεται από τότε «να σπάει τα δοκάρια» όταν πρέπει να τραντάξει τα δίχτυα.

ΕΡΓΑΤΙΑ Γεια σου περήφανη εργατιά με τη μεγάλη σου καρδιά./ Λεβεντογέννα εργατιά ποτέ σου δεν πεθαίνεις/ ποτέ σου δεν βαρυγκομάς όσο κι αν αποσταίνεις/ και στ’ άψυχα δίνεις ψυχή και τ’ άσχημα ομορφαίνεις.// Γεια σου περήφανη εργατιά με τα καλά σου τα παιδιά./ Μέσα στα μπρούτζινα κορμιά, μες στ’ ατσαλένια στήθια/ κρύβεις ψυχές μ’ αισθήματα που το ’χουνε συνήθεια/ να αγαπάνε τη δουλειά, το δίκιο, την αλήθεια (μουσική Χρ. Κολοκοτρώνης, τραγούδι Πόλυ Πάνου).

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΗΡΘ’ Η ΩΡΑ Επιτέλους ήρθ’ η ώρα κι η στιγμή/ μες σ’ αυτήν εδώ τη σφαίρα/ για να φάνε κι οι φτωχοί γλυκό ψωμί/ και να δουν μιαν άσπρη μέρα.// Ηρθε η ώρα/ τώρα μες σ’ αυτή τη ζήση,/ ήρθε η ώρα/ κι η φτωχολογιά να ζήσει.// Επιτέλους ήρθ’ η ώρα να δοθεί/ στον ντουνιά δικαιοσύνη/ κι ο εργάτης κι ο αγρότης για να δει/ προκοπή, χαρά, γαλήνη.// Ηρθε η ώρα/ δίχως πάθη, δίχως μίση/ ήρθε η ώρα/ κι η φτωχολογιά να ζήσει.// Επιτέλους ήρθ’ η ώρα να μας δουν/ για να είμαστε ενωμένοι/ μίση, πάθη τώρα πλέον θα ταφούν/ και θα ζούμε αδερφωμένοι.// Ηρθε η ώρα/ τώρα μες σ’ αυτή τη σφαίρα/ για να δούνε/ κι οι φτωχοί μιαν άσπρη μέρα (μουσική Χρ. Κολοκοτρώνης, τραγούδι Χρήστος Σταθάτος).

ΑΠΕΞΩ ΑΠ’ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ Απέξω απ’ τις φυλακές/ κλαίνε μανούλες κι αδερφές/ έχουν αδέρφια και παιδιά/ στα σίδερα κλεισμένα/ σε θάνατο, σε θάνατο/ τα έχουν δικασμένα.// Απέξω απ’ τις φυλακές/ κλαίνε μανούλες κι αδερφές.// Απέξω απ’ τα σίδερα/ κλαίνε μανούλες σήμερα/ καταραμένα σίδερα/ λυγίστε να περάσουν/ οι μάνες για στερνή φορά/ τους γιους τους ν’ αγκαλιάσουν.// Απέξω απ’ τις φυλακές/ κλαίνε αδέρφια κι αδερφές/ σήμερα τους το είπανε/ πως χάρη δεν τους δίνουν/ παν οι ελπίδες, σβήσανε/ και μαύρο δάκρυ χύνουν (μουσική Στέλιος Χρυσίνης, τραγούδι Στέλιος Καζαντζίδης).

Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Θλιβερά χτυπάει η καμπάνα/ τα γλυκοχαράματα/ και μια πικραμένη μάνα/ άρχισε τα κλάματα./ Αργά θλιβερά/ η καμπάνα σημαίνει/ ποιος έχει σειρά/ ποιος λεβέντης πεθαίνει.// Θλιβερά σε ποιο σπιτάκι/ βάζει ο Χάρος κλειδαριά/ ποια παιδάκια θ’ απομείνουν/ ορφανά μες στον ντουνιά;// Αραγε ποια μέρα θα ’ρθει/ η δική μου η σειρά/ να πεθάνω να γλιτώσω/ απ’ τη μαύρη συμφορά (μουσική Μανώλης Χιώτης, τραγούδι Στέλιος Καζαντζίδης).