Απογείωση X

Η είδηση του θανάτου του πέρασε στα ψιλά. Ο βίος και η πολιτεία του, ωστόσο, απασχόλησε τον Τύπο πριν από τριάντα τρία συναπτά έτη με σοκαριστικούς πηχυαίους, ξύλινους, οκτάστηλους, πρωτοσέλιδους τίτλους: «Απεβίωσε από φυσικά αίτια στα ογδόντα δύο του, έπειτα από σύντομη νοσηλεία στο “Αγία Ολγα”, ο σατανικός εγκέφαλος της διαβόητης “εταιρείας δολοφόνων”, Χρήστος Παπαδόπουλος». Υπογραμμίζω τη φράση «από φυσικά αίτια». Διότι ζηλεύοντας τη δράση του κορονοϊού, βάλθηκε να ξεπαστρέψει μοναχικούς γέροντες και, κυρίως, κυρίες τρίτης ηλικίας με οπισθόβουλο στόχο να υφαρπάξει το βιος τους εμφανίζοντας πλαστές διαθήκες.

Τη Μεγάλη Βδομάδα του 1987 σηκώθηκε η τρίχα μας, σωστή καγκελόπορτα, από ’κείνες τις μασίφ και πανύψηλες των άλλοτε αστικών μονοκατοικιών. Ουδείς μπορούσε να διανοηθεί ότι συνέβησαν πράγματι όσα ανήκουστα καταλογίζονταν στον ευυπόληπτο πολίτη Χρήστο Παπαδόπουλο, σε στενούς συγγενείς και σε φίλους του. Επρόκειτο για άτομο υπεράνω πάσης υποψίας. Οχι απλώς για ένοικο, αλλά για καμάρι, της διπλανής πόρτας. Κάτοικος Νέας Φιλαδέλφειας, πασίγνωστος στην ευρύτερη περιοχή και δη στους αριστερούς κύκλους της. Μέλος του ΠΑΣΟΚ παλαιόθεν, χρημάτισε δήμαρχος Νέας Χαλκηδόνας, και μάλιστα επιτυχημένος, περιβεβλημένος με κύρος και παντοιομερή εκτίμηση. Με την ιδιότητα του δικηγόρου στεκόταν πάντα αρωγός στους δημότες της προσφυγικής συνοικίας.

Το κουβάρι της ειδεχθούς δράσης του άρχισε να ξετυλίγεται μετά τον «θάνατο» του 84χρονου εφοπλιστή Χαράλαμπου Τυπάλδου, που κληροδοτούσε το σύνολο της ουδόλως ευκαταφρόνητης περιουσίας του σε 156 πρόσωπα, άγνωστα στη σύζυγο και τη θυγατέρα του, οι οποίες θέλησαν να ξεδιαλύνουν το μυστήριο προσλαμβάνοντας τον ντετέκτιβ Κώστα Σπύρου. Ξεψαχνίζοντας τα στοιχεία των κληρονόμων εκείνος, διαπίστωσε ότι αρκετοί απ’ αυτούς καρπώθηκαν τα ακίνητα και τα μετρητά άλλων επτά ευκατάστατων υπερηλίκων με διαθήκες που επικυρώνονταν από συγκεκριμένους συμβολαιογράφους με τη βεβαίωση των ίδιων πάντα μαρτύρων. Η εκταφή των πτωμάτων απέδειξε ότι είχαν δολοφονηθεί. «Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ταμπού» δηλώνει ο Παπαδόπουλος, συμπληρώνοντας: «Αν υπήρχαν εκατό εταιρείες δολοφόνων, η ζωή μας θα ήταν καλύτερη». Καταδικάστηκε οκτάκις εις θάνατον και αποφυλακίστηκε το 2009.

Ακολουθεί μεφιστοφελική του απολογία. Τα πολιτικά ελατήρια που αναζητεί αποτελούν δεινή ήττα των ιδεολογιών: «Ημουν εγκέφαλος – ανεγκέφαλος. Τότε είχαν πάρει τα μυαλά μας αέρα, αλλά με το πέρασμα του χρόνου κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να τα κάνουμε όλα αυτά. Φτάσαμε σε ακραίες καταστάσεις. Ομως, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, η δράση μας είχε ιδεολογικό υπόβαθρο. Από μικρό παιδί είχα αριστερή συνείδηση. Σε καμία διαθήκη δεν υπήρχαν λιγότεροι από πενήντα κληρονόμοι, συνήθως ήταν από 70-100, ενώ στην υπόθεση του Τυπάλδου, παρακαλώ, ήταν 156. Δηλαδή, εγώ δεν τα έκανα όλα αυτά για τον εαυτό μου, αλλά για να βγάλω τον φτωχό από την πείνα του. Τότε πίστευα ότι έχει μεγαλύτερη αξία να φάνε ψωμί 150 άνθρωποι, από τη ζωή ενός 85χρονου ή 90χρονου».