Απογείωση VΙI

Κλείνουν απόψε σαράντα χρόνια από τη ματωμένη Κυριακή που τα ΜΑΤ μετέτρεψαν σε σφαγείο το κέντρο της Αθήνας, επιδεικνύοντας πρωτοφανή αγριότητα. Ηταν 16 Νοεμβρίου 1980. Η κυβέρνηση Ράλλη είχε απαγορεύσει τον τερματισμό της πορείας του Πολυτεχνείου στην αμερικάνικη πρεσβεία, κάτι που είχαν αποδεχτεί η πλειοψηφία του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ (ΠΣΚ – ΠΑΣΠ) και τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς. Οπως τα προηγούμενα έτη μετά το 1974, οι διαδηλωτές θα ακολουθούσαν τη μόνιμη και νόμιμη διαδρομή Πατησίων – Σταδίου και θα διαλύονταν στο Σύνταγμα.

Ομως η μειοψηφία του κεντρικού οργάνου της Ενωσης των φοιτητών (ΠΠΣΠ – ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β’ Πανελλαδική – ΑΑΣΠΕ) και πολύπλοκα αρκτικόλεξα οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς [ΚΚΕ (μ-λ) – ΕΚΚΕ – ΟΣΕ – Ρήξη – Κ.Ο. Μαχητής], εύρωστα έπειτα από τις καταλήψεις ενάντια στον Ν. 815 τον Δεκέμβριο του 1979, αποφάσισαν να αψηφήσουν την απαγόρευση και να διαδηλώσουν επιτέλους ώς την πρεσβεία.

Υπενθύμιση: το συλλαλητήριο διοργανώθηκε Κυριακή, ώστε να ’ναι κλειστά τα μαγαζιά προς αποφυγή βανδαλισμών. Ξεκίνησε από το Πολυτεχνείο γύρω στις 6 το απόγευμα. Οι αριστεριστές είχαν συγκροτήσει δυναμικό και μαζικό μπλοκ 10.000 ατόμων ορκισμένων να σπάσουν τον αστυνομικό κλοιό και να διασχίσουν τη Βασιλίσσης Σοφίας.

Μόλις οι νομιμόφρονες συμμετέχοντες μαζεύουν τα πανό και κατευθύνονται ήσυχα στα σπίτια τους, περί τις 9, το μαχητικό τμήμα στρίβει στα Λουλουδάδικα και βαδίζει αποφασιστικά προς τα πάνω. Αφού σκορπίζει τον πρώτο φραγμό παρατεταγμένων αστυφυλάκων, χωρίς κλομπ και ασπίδες, δέχεται ανελέητη επίθεση πάνοπλων «πραιτόρων» των ΜΑΤ συνεπικουρούμενων από αύρες. Το μένος των ΜΑΤατζήδων είναι απερίγραπτο. Η κεφαλή της πορείας αντέχει σε αντίθεση με τα πλάγια, που, ανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τη σφοδρότητα της επέλασης, τρέπονται σε φυγή. Επικρατεί πανζουρλισμός.

Η υποχώρηση σε συνθήκες αφόρητου συνωστισμού ισοδυναμεί με Γολγοθά. Πατείς με – πατώ σε κυριολεκτικά. Η φωτογραφία με τα χιλιάδες παπούτσια στο οδόστρωμα της λεωφόρου, που δημοσιεύεται την επαύριο, αποτελεί το μακάβριο αποτύπωμα του μακελειού. Τα ρόπαλα των αστυνομικών προσγειώνονται με σκοπό να σκοτώσουν στα κεφάλια ανθρώπων που τρέχουν να σωθούν. Η μόλις είκοσι ενός ετών Σταματίνα Κανελλοπούλου, εργάτρια από το Περιστέρι, πέφτει νεκρή στην Πανεπιστημίου, μπροστά στη «Μεγάλη Βρεταννία». Το πόρισμα του ιατροδικαστή συγκλονίζει: «Δεκαοκτώ χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κάκωση».

Σε πεζοδρόμιο του Συντάγματος κείτεται ημιθανής ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής. Οδηγείται κλινικά νεκρός στο Λαϊκό, όπου ξεψυχά λίγες μέρες αργότερα. Ο δεκαεννιάχρονος Στέφανος Παπαπολυμέρου δέχεται σφαίρα στο στήθος και γλιτώνει ως εκ θαύματος. Τα κόμματα, συμπεριλαμβανομένων ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, επιρρίπτουν την ευθύνη στους εξτρεμιστές και τους προβοκάτορες. Τσιμουδιά για τα ΜΑΤ. «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη», δηλώνει κυνικά ο πρωθυπουργός. Τουλάχιστον αυτός δεν κυνηγούσε όσους εκδήλωναν απλώς την επιθυμία να κατεβούν στην πορεία.