Καθολική καραντίνα, ημέρα πρώτη. Καθισμένος στη βεράντα, απολαμβάνω καϊμακλή τούρκικο πρωινό καφέ. Υπόδικος ήλιος δραπετεύει απ’ τα μολυβένια σύννεφα και διαπερνά τα παραλληλεπίπεδα του ακαλαίσθητου μπετόν, θάλποντας τους οφθαλμούς με αβέβαιο λυτρωτικό φως. Τοποθετώ διστακτικά στα χείλη το αχνιστό ρόφημα. Ανάβω τσιγάρο και ταξιδεύω ως διά μαγείας στα Κύθηρα, στεφανωμένα με τους εκμαυλιστικούς έρωτες του Βατό, τους κολασμένους δαίμονες του Μποντλέρ και τους ραχατλήδες έκπτωτους αγγέλους του Αγγελόπουλου.
Υποχωρούν αίφνης οι συμπαγείς όγκοι των πολυκατοικιών, ισοπεδώνονται, λες, από υπερφυσικό αόρατο χέρι. Νωπό χορτάρι σκεπάζει βαθμηδόν τα ερείπια. Τρυφηλό τριφύλλι της Τριφυλίας απλώνεται βαθυπράσινος χλοοτάπητας κι ορθώνονται πάνω του κατάφορτες ροδιές, μηλιές και λεμονιές δίφορες, στα κλαριά των οποίων σκαρφαλώνουν ευφορικά ρόδα, νούφαρα και γαρούφαλα. Αιωνόβιοι ελαιώνες κατηφορίζουν το μονοπάτι ίσαμε την ακροθαλασσιά ώς που πιάνει το μάτι.
Θαμπά αχνοφαίνεται η κυανόχρυση ακτή, ακούς κι οσμίζεσαι ωστόσο την αύρα της, γεύεσαι την αλμύρα, καθώς ο άνεμος οδηγεί τους αφρούς των κυμάτων στις φυλλωσιές και τους φορεί ευωδιαστούς άνθινους χιτώνες. Παπαδιαμαντικό όνειρο με ορθάνοιχτους αμφιβληστροειδείς. Αμάραντη άνοιξη μεσουρανεί στο μικροκλίμα της ουτοπικής νήσου. Οι λιγοστοί κάτοικοι χαίρονται τα αναζωογονητικά θαλάσσια λουτρά μεσούντος του Νοεμβρίου και ασφαλώς κατά τη διάρκεια των υπολοίπων μηνών. Ουσιώδης διαφορά από τα άλλα μέρη, η κατά καιρούς απάλειψη της συλλαβής «ρα». Μένουν τουτέστιν ανοικτές ορισμένες καντίνες κάνοντας υποφερτές τις καραντίνες.
Ητοι, λειαίνουν δραστικά την απελπισία τους σερβίροντας αλκοολούχα τερψιλαρύγγια με μεζέ για το σπίτι, τα οποία δύνασαι παρά ταύτα να καταναλώσεις σε παγκάκια παρά θίν’ αλός κατά μόνας ή με εκλεκτούς συνδαιτυμόνες. Ανάμεσά τους συνεπώνυμοι κορυφαίων λοιμωξιολόγων, παρέχουν στην ομήγυρη εσωτερική και έγκαιρη ενημέρωση για τις τρέχουσες μεταλλάξεις του εστεμμένου ιού, περιορίζοντας στο ελάχιστο τη διασπορά του. Κι έτσι δεν τρέχει κάστανο. Μοσχοβολούν, βλέπεις, στη χόβολη πρώτης ποιότητος άφθονοι εκπρόσωποι του είδους.
Ραστώνη φθινοπωρινή εν διονυσιακή ευθυμία. Η διαπεραστική επίγευση του καφέ με επαναφέρει προς στιγμήν στην αδήριτη πραγματικότητα που θολώνει αυθωρεί κάτω απ’ τα πέπλα των οραμάτων και παύει να φαντάζει αποκρουστική. Διάνθισε ποίημά του ο Χέλντερλιν κάποτε με δέντρα γεμάτα τριαντάφυλλα και αχλάδια. Ξίνισαν το γούστο του εκδότη τα φρούτα και αντικατέστησε την επίμαχη λέξη με λούλουδα. Ε, λοιπόν, εδώ τα τριαντάφυλλα κολλάνε γάντι στ’ απίδια και σε ό,τι τραβάει η όρεξή μας να προσθέσουμε.
Αναντίρρητα θέλει φαντασία ο αποκλεισμός: να χουζουρεύεις στη ράχη της χαϊδολογώντας τη χαίτη χιλίων ατίθασων Πηγάσων. Και θορυβώδη, πολυμελή συντροφιά η απομόνωση. Για να μην την πατήσουμε, όπως η μικρή παρέα του Μίλτου Σαχτούρη: «Το καφενείο που πίνω τον καφέ μου/ είναι άδειο/ μόνο εγώ υπάρχω/ έτσι το καφενείο είναι τελείως άδειο/ γιατί ούτε εγώ υπάρχω».
