ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ
Μέρες καραντίνας από αύριο. Ξανά τα κεφάλια μέσα. Οχι δηλαδή ότι προλάβαμε να τα βγάλουμε. Στην πρώτη κάναμε Πάσχα εσώκλειστοι. Στη δεύτερη πάμε για καλά Χριστούγεννα και βάλε. Το ’χουν, φαίνεται, οι φετφάδες επιδημιολόγων και κυβέρνησης να περιλαμβάνουν πάση θυσία τις μεγάλες θρησκευτικές εορτές. Αμέτι μουχαμέτι να μην τσουγκρίσουμε ένα ποτηράκι με κολλητούς και συγγενείς για τα «έτη πολλά». Κάναμε, ευτυχώς, Παναγιά ξαμολημένοι στην ύπαιθρο. Και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα του Αυγούστου. Φορέσαμε τις μάσκες -όσοι τις βάλαμε- για να κρύψουμε τα προσωπεία. Μάλλιασε η γλώσσα των λοιμωξιολόγων, αλλά φευ! Μας έλαχαν, λες, από τις μνημειώδεις που μοίρασε το υπουργείο Παιδείας στους μαθητές και μας έφραξαν ώς τα μπούνια τ’ αυτιά.
Εφόσον ο νέος αποκλεισμός αντιστρέψει την επέλαση της πανδημίας, δεν απαρτίζεται από κορόιδα η επιτροπή εμπειρογνωμόνων να μας βγάλουν στο κλαρί χρονιάρες μέρες. Να ετοιμαζόμαστε, οπότε, για ευχές προς και συναναστροφές με τα ντουβάρια. Ας μην υποκύψουμε, τουλάχιστον, στον πειρασμό της τηλοψίας και χαζέψουμε εντελώς. Ας ανοίξουμε και κάνα βιβλίο· δεν βλάπτει. Ανέτρεξα στο χρονικό του πρώτου αποκλεισμού μέσα απ’ τα σημειώματα της στήλης και νομίζω ότι οι συνθήκες έχουν άρδην μεταλλαχθεί. «Συναρπαστικό ηλιοβασίλεμα απόλαυσα το Σάββατο απ’ τη βεράντα μου ανάμεσα στην παντοκρατορία του αγιοκλήματος και της μπιγκόνιας» έγραφα πάνω-κάτω τότε.
Συνειδητοποιώ αίφνης ότι δεν στέκεσαι πια στο μπαλκόνι χωρίς πανωφόρι και οσονούπω ο βοριάς θα εξακοντίζει μαχαίρια. Τα δειλινά της Αττικής είναι και τούτη την εποχή φαντασμαγορικά, αλλά δεν τα φχαριστιέσαι με τα δόντια σου να παίζουν πιάνο συνοδεία κρουστών. Τον Μάρτη και τον Απρίλη υποδεχόμαστε την άνοιξη με φως, αρώματα και χρώματα που δεν περνούν απαρατήρητα ακόμα κι ανάμεσα σε όγκους μπετόν αρμέ. Ενώ τώρα έρχεται χειμώνας κι η μαυρίλα σε συνδυασμό με το κρύο επιτείνει την κούραση. «Ομιχλώδης διόδευση η οδύσσεια στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού. Κάνω περιπάτους να ξελαμπικάρω· πρωινές ώρες, κατά προτίμηση, αφού το σούρουπο σε πιάνει κατάθλιψη απ’ την ερήμωση και την καταχνιά». Βουρ κι απ’ την αρχή!
Αναπόφευκτο ζητούμενο «στις συνθήκες αναγκαστικού εγκλεισμού, στις ζόρικες καταστάσεις που μας περιμένουν, η αναψηλάφηση των σχέσεων με τους οικείους μας, αφού αφαιρέσουμε προσεκτικά με πλαστικά γάντια μιας χρήσεως τα αγκαθωτά πλέγματα που περιχαρακώνουν τις υποφωτισμένες περιοχές του “εγώ”. Να πλατύνουμε την έκταση της καραντίνας, διαχέοντας στη στενοτοπιά της εύοσμα χρώματα, παρδαλά αρώματα και ευρύχωρες αναπολήσεις. Να περιπλανηθούμε, γιατί όχι, νοερά ανά την υφήλιο, καθώς τα πραγματικά ταξίδια εγκυμονούν θανάσιμους κινδύνους, χώρια την ταλαιπωρία κι άσε που επιπροσθέτως απαγορεύονται». Ας προσπαθήσουμε να αντλήσουμε θετικά στοιχεία από τη νέα δοκιμασία.
