Δεύτερο Κύμα ΛΖ΄

Βαράτε με κι ας κλαίω! Παράκρουση και δη συλλογική, ίσως εξαιτίας της εκθετικής αύξησης των κρουσμάτων, παθαίνουν ο ένας μετά τον άλλο οι συμπολίτες μας μπερδεύοντας τη Λούτσα, ουχί με τη γειτονική Βραυρώνα, αλλά με τη βούρτσα. Κατά τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό της ανοίξεως, αρκετοί εξ ημών, αμάθητοι να μανταλωνόμαστε υποχρεωτικά, κάναμε την ανάγκη φιλοτιμία και, εκμεταλλευόμενοι με αναπάντεχη ενεργητικότητα τον πρωτόγνωρο εγκλεισμό ανοίξαμε δειλά, καίτοι νοερά, τα αραχνιασμένα φτερά μας για να πετάξουμε, τρόπον τινά, στην τροπόσφαιρα του δημιουργικού οίστρου.

Ιδιαζόντως εναργείς, τακτοποιήσαμε τα γραφεία μας διαβάζοντας προηγουμένως επιλεγμένα βιβλία, που σκονίζονταν στοίβα στα ακροστόμια, είδαμε επιτέλους ταινίες που δεν προλάβαμε να απολαύσουμε το περσινό καλοκαίρι και τους χειμώνες κι έπειτα, για να ξεμουδιάσουμε απ’ το καθισιό, αλλάξαμε την ταξιθεσία και τον διάκοσμο του σαλονιού και καλλιεργήσαμε ξεχασμένα χόμπι και αξιομνημόνευτα φυτά στη βεράντα. Ενδιαμέσως, ανανεώσαμε λιμνάζουσες σχέσεις και, βοηθούσης της τεχνολογίας, επανασυνδεθήκαμε με παλιόφιλους τους οποίους συναντάμε πια αραιά και πού. Και τον Ιούνιο, μολονότι δεν τυγχάνουμε άπαντες Σαλονικιοί, την είδαμε… χαλαράααα!

Ράγισε, ωστόσο, το γυαλί τον Σεπτέμβριο, καθότι το δεύτερο κύμα μάς βρήκε χύμα στην ακροθαλασσιά, ζαβλακωμένους από τα χτυπήματα του πρώτου και τον ανελέητο ήλιο που έλουζε μέχρι χθες την πατρίδα μας με τις πυρακτωμένες ακτίνες του. Κόπωση το ονομάζουν οι ψυχολόγοι. Μουχλιάσαμε τουτέστιν τελούντες εν πλήρη συγχύσει, καίτοι οι τωρινοί περιορισμοί έχουν τοπικό και μερικό χαρακτήρα. Ατράνταχτο παράδειγμα το ότι μπερδέψαμε την επέτειο του «Οχι» με τη νηστεία του Ευαγγελισμού κι εξαφανίσαμε τον παστό μπακαλιάρο από τα ράφια των σουπερμάρκετ. Δεν έβρισκες μήτε «προσφυγάκι» να το τσουρουφλήσεις στο κάρβουνο. Ισως να φταίνε οι επαναπροωθήσεις. Αλλο πάντως Δαβάκης κι άλλο Καραϊσκάκης.

Ασε που η απλανής πλειονότης, αν πιστέψουμε τις πεπλανημένες δημοσκοπήσεις, θεωρεί τον Κυριάκο ιδανικό πρωθυπουργό. Για φαντάσου συσκότιση και παραφροσύνη. Φρονώ όμως ότι, ιδίως χθες, η σιωπηρά και οικτρά πλειοψηφία είχε ένα κάποιο μικρό δίκιο. Ο ένοικος του Μαξίμου άφησε λόγω της ημέρας την Ηρώδου Αττικού για να χαλαρώσει στο οικογενειακό ενδιαίτημα των Χανίων και αξιοποίησε την περίσταση για να επισκεφθεί υποβρύχιο του στόλου μας παρεπιδημούν στη Σούδα. Από συνήθεια ζήτησε να καταπλεύσει στα βάθη. «Βίρα τις άγκυρες» διέταξε ο καπετάνιος. Ηλπιζα να τον κρατήσει διά παντός στον βυθό, όπου νομίζω πως θα ’ναι χρησιμότερος για το πόπολο απ’ οπουδήποτε αλλού. Και θα κερδίσει και το παράσημο.