Δεύτερο Κύμα ΚΖ΄

ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ Δεν γράφω μόνο με το χέρι:/ το πόδι μου κι αυτό θέλει να γράψει./ Γερό κι ελεύθερο κι αντρείο με περνάει/ πότε μέσα απ’ τον κάμπο/ πότε μέσα απ’ το χαρτί. Οι παραπάνω στίχοι, που κολλάνε γάντι στο πνεύμα και στο ύφος της στήλης, ανήκουν στον σημαντικό ποιητή και σχολαστικό φιλόλογο, έμπυρο μάστορα της γλώσσας, ο οποίος συντάραξε την Υφήλιο μένοντας γνωστός ως ο διάττων μετεωρίτης που πυρπόλησε τις φιλοσοφικές βεβαιότητες των καιρών, στρέφοντας σε απροσδόκητες ατραπούς τη δυτική σκέψη. Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1844 ο Φρίντριχ Νίτσε, διότι ασφαλώς περί του Νίτσε πρόκειται. Ιδού ορισμένοι από τους στίχους-αφορισμούς του:

ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ναι, ξέρω από πού έρχομαι!/ Αχόρταγος σαν τη φωτιά/ καίω κι αναλώνω τον εαυτό μου./ Ο,τι πιάνω γίνεται φως/ ό,τι αφήνω είναι στάχτη:/ φλόγα είμαι σίγουρα! ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ Από σήμερα κρέμεται στον λαιμό μου/ από ένα τρίχινο σκοινί ένα ρολόι./ Από σήμερα χαθήκανε τ’ αστέρια και ο ήλιος/ το λάλημα του κόκορα και οι σκιές./ Και καθετί που έδειχνε άλλοτε τον χρόνο/ τώρα είναι κουφό, βουβό, τυφλό./ Και βρίσκω τη Φύση σιωπηλή σαν τάφο/ καθώς ηχεί το τικ τακ του Νόμου και του ρολογιού.

ΤΑ ΑΟΡΑΤΑ ΝΗΜΑΤΑ είναι οι πιο ισχυροί δεσμοί. ΗΡΑΚΛΕΙΤΙΣΜΟΣ Μονάχα η μάχη/ γεννάει στη Γη την ευτυχία/ και για να δημιουργηθεί η φιλία/ χρειάζεται του μπαρουτιού η κάπνα!/ Κι οι φίλοι γίνονται/ σε τρεις μονάχα περιπτώσεις:/ όταν είναι αδέλφια στη δυστυχία/ όταν είναι ίσοι μπροστά στους εχθρούς/ όταν είναι ελεύθεροι μπροστά στον θάνατο! ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ Μη φουσκώνεις, γιατί αλλιώς/ το παραμικρό τσίμπημα θα σε κάνει να σκάσεις. Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Ομως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας.

ΣΤΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ Δεν αντέχω τις στενές ψυχές./ Μέσα τους δεν χωράει τίποτα καλό και τίποτα κακό. Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ Σιχαίνομαι ν’ ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ./ Να υπακούω; Οχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο./ Οποιος δεν φοβάται τον εαυτό του, φόβο δεν προκαλεί./ Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να οδηγήσει τους άλλους./ Σιχαίνομαι ακόμα και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!/ Μ’ αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας/ να χάνομαι για λίγο/ να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά/ και να στοχάζομαι/ να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά/ πλανεύοντάς τον για να γυρίσει ξανά σ’ εμένα.

ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ Αν δεν θες να χάσεις τα μάτια σου και το λογικό σου/ ακολούθησε τον ήλιο περπατώντας στη σκιά. ΓΕΝΝΑΙΟΣ Καλύτερα μια έχθρα ακέραιη/ παρά μια φιλία ξανακολλημένη. ΧΟΡΕΥΤΕΣ Ο λείος πάγος/ είναι παράδεισος/ για όσους ξέρουν να χορεύουν. ΟΙ ΑΠΟΚΑΜΩΜΕΝΟΙ μισούν τον ήλιο/ γι’ αυτούς τα δέντρα αξίζουν για τον ίσκιο τους.