Δεύτερο Κύμα VΙ

Συμπληρώνονται σήμερα δεκαεννέα χρόνια από τον θάνατο του λαϊκού βάρδου Στέλιου Καζαντζίδη. Τιμώ τη μνήμη του με μια σχετικά άγνωστη ιστορία, παρμένη από την αυτοβιογραφία του ανθρώπου που τον καθιέρωσε στη δισκογραφία, από το βιβλίο «Ντόμπρα και σταράτα» του Γιάννη Παπαϊωάννου σε επιμέλεια Κώστα Χατζηδουλή (Κάκτος, 1982). Στα τέλη του ’50 ο Στέλιος μεσουρανούσε. Στα μαγαζιά που τραγουδούσε γινόταν το αδιαχώρητο. Εκείνη τη χρονιά εμφανιζόταν με τη Μαρινέλλα στην «Τριάνα» του Χειλά και κάποια στιγμή προσέλαβε με γερό μεροκάματο τον Παπαϊωάννου που είχε ξεμείνει από δουλειά. Οι ιδιοκτήτες των άλλων μπουζουξίδικων βαρούσαν μύγες και πήγαν με τα περίστροφα ένα βράδυ στην «Τριάνα» για να κάνουν τον Καζαντζίδη να σιγήσει. Το περιστατικό αφηγείται ο χορευτής Γ.Π. που εκτελούσε χρέη μπόντιγκαρντ του Στέλιου:

«Μόλις καθίσαμε, παίρνει ένας απ’ αυτούς τον λόγο και λέει του Καζαντζίδη ότι “πρέπει Στέλιο να κατέβεις από το πάλκο γιατί κινδυνεύουμε όλοι να κλείσουμε”. Αντί για τον Στέλιο απαντάει ο Χειλάς: “Εγώ” τους λέει “πούλησα και το τομάρι μου στην Αμερική για να ’ρθω εδώ να φτιάξω κάτι, γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να μου κλείσει το μαγαζί. Πρώτα θα περάσετε πάνω απ’ το πτώμα μου”. Σηκώνεται όρθιος αμέσως ο Βασίλης ο Πετρόπουλος, τραβάει πιστόλι, το ακουμπάει στην κοιλιά του Χειλά και του λέει: “Τότε θα πεθάνεις”. Οι άλλοι παρακολουθούνε ατάραχοι, ενώ εγώ κι ο Καζαντζίδης έχουμε μείνει αγάλματα. Ξέραμε ότι ο Πετρόπουλος είχε κάνει πολλούς φόνους και μπαινόβγαινε στις φυλακές. Ο αθεόφοβος ο Χειλάς γυρίζει και του κάνει: “Τράβα γιατί αλλιώς θα σ’ το βάλω στον κώλο”. Σου ορκίζομαι, αδερφέ μου, ότι έτσι ακριβώς έγιναν τα πράγματα. Πολύ παλικάρι ο Χειλάς.

»Είναι όρθιοι και οι δυο και βρίσκονται στο πιο κρίσιμο σημείο, στο να τραβήξει να μην τραβήξει. Πάνω που είναι στο “φέρτε” να τραβήξει, πιο πολύ από εγωισμό ο Πετρόπουλος, ακούμε ένα “κρακ” από το διπλανό τραπέζι, κερώνουμε όλοι και γυρνάμε να δούμε τι τρέχει. Να σου πω τι έχει συμβεί: Δίπλα καθόταν ο Γιάννης Παπαϊωάννου που τα ’χει δει και ακούσει όλα. Και την πιο κρίσιμη στιγμή παίρνει ένα ποτήρι και το σπάει στο κεφάλι του – στο δικό του κεφάλι. Και τον παίρνουν τα αίματα. Αμέσως γυρίζει και τους λέει: “Σκοτώστε εμένα, ρε, που είχα χρόνια να πάρω μεροκάματο και μου έδωσε ο Καζαντζίδης”. Αυτό ήτανε».

Παλιά καραβάνα ο μπαρμπα-Γιάννης είχε ζήσει τσαμπουκάδες και τσαμπουκάδες. Υπολογίσιμος μαγκίτης, ήξερε να αποφορτίζει τις καταστάσεις, όταν η ένταση έφτανε στο ζενίθ. Ο θόρυβος του γυαλιού που έσπασε στο κρανίο του απέσπασε την προσοχή της ομήγυρης τη στιγμή που θα γινόταν το κακό. Ο αυτοτραυματισμός του ίδιου στο τσακ αποσόβησε τα χειρότερα. Και καταλήγει ο αφηγητής: «Αμέσως τα μαζέψανε και φύγανε ο Πετρόπουλος και η παρέα του. Αυτοί τον σεβόντουσαν τον Παπαϊωάννου».