Δεύτερο κύμα I

Κολαντρίζει με ευχέρεια ωκεανούς και πελάγη ο κορονοϊός, καβαλικεύοντας τα κάτασπρα και αφρώδη κοπάδια του Ποσειδώνα. Βαρέθηκε, φαίνεται, να θαλασσοπνίγεται στις αγριεμένες υδάτινες πραιρίες και κατά τον δεύτερο καλπασμό του βολεύεται στα πλοία της γραμμής. Ταξιδεύει στις σαλονάρες της πρώτης θέσης, στους καναπέδες και τα αεροπορικού τύπου καθίσματα της τουριστικής, στις καμπίνες, το κατάστρωμα, ακόμα και στο μηχανοστάσιο. Ελαχίστως ενδιαφέρεται για τις ανέσεις, αφού ούτως ή άλλως τρυπώνει στα βαπόρια δίχως εισιτήριο.

Ρεμπεσκές κανονικός, απατεωνίσκος ολκής, τη γαζώνει όπως όλοι οι μαχαλόμαγκες του σιναφιού του, που εκμεταλλεύονται στο έπακρο τις αντιγνωμίες του εκάστοτε εθνοσωτήριου γκοβέρνου, τις αλλοπρόσαλλες ντιρεκτίβες του σημερινού νοικάρη του Μαξίμου εν προκειμένω, οι οποίες προκαλούν πάνδημο αλαλούμ. Επέβαλε σχεδόν καθολική απαγόρευση στα δρομολόγια της ακτοπλοΐας τον καιρό του λοκντάουν και, αφότου ανεστάλη η καραντίνα, βάλθηκε να μας τρελάνει με τις αντιφατικές οδηγίες περί τις πληρότητες των φεριμπότ.

Ιδιώτης περιωπής με αμφότερες τις σημασίες της λέξης. Αρχικά τα καράβια έπρεπε τάχα να γεμίζουν κατά το ήμισυ, ποσοστό το οποίο ανήλθε αργότερα στις εξήντα κάτι ποσοστιαίες μονάδες και, όταν οι προσφιλείς του εφοπλιστές και οι κάτοχοι των φιλέτων του τουρισμού τού τράβηξαν ανεπαισθήτως τα ώτα, εκτοξεύτηκε στο ογδόντα πέντε τοις εκατό. Λαθρεπιβάτης πονηρός και ευλύγιστος ο Κόβιντ 19 αιωρείται αθέατος στον αέρα, συνεπικουρούμενος από τις ατέλειες των συστημάτων κεντρικού κλιματισμού. Προσπαθεί, βλέπεις, να αποφύγει τον έλεγχο. Οι επιβάτες οφείλουν να φέρουν χειρουργική προσωπίδα καθ’ όλη τη διάρκεια του πλου, όμως η πλειονότης των συμπατριωτών μας, εμφορούμενη από σύνδρομα θεωριών συνωμοσίας, πιστεύει μονάχα σε ό,τι πιάνει τον μάτι της. Ο,τι δεν βλέπει, απλώς δεν υπάρχει. Φοράει έτσι την προστατευτική μάσκα, όπως το φουλάρι το κατακαλόκαιρο: επειδή της ζεσταίνει τον λαιμό, το στερεώνει καλά στο πηγούνι, αποσκοπώντας να γλιτώσει το πρόστιμο.

Μεταφέρω αυτούσιο χαρακτηριστικό σχετικό διάλογο. Απέναντί μου, σε τραπεζάκι του καταστρώματος, κάθεται ευπτόητος υπερήλικος με τραγιάσκα. Η μάσκα του περιέργως σκεπάζει σχολαστικά στόμα και μύτη. Κοιταζόμαστε αμίλητοι, ώσπου πλησιάζει ευτραφής συντοπίτης του, με τη δική του να φουσκώνει κάτω απ’ το γκαστρωμένο του προγούλι. -«Τα καταφέρανε να μας φορέσουνε…», λέει χαμογελώντας, χρησιμοποιώντας λέξη της αργκό των βοσκών για το φίμωτρο. -«Χρειάζεται, Θωμά» ψελλίζει ο άλλος. «Για να προφυλάξει εμάς και τους γύρω μας». -«Τρίχες κατσαρές. Μας δουλεύουνε ψιλό γαζί». -«Και οι οχτακόσιες χιλάδες νεκροί;». -«Πέρυσι χωρίς τον ιό ήταν περισσότεροι» τον αποστομώνει με πεποίθηση.

Ακάθεκτος εξακολουθεί ο Θωμάς: -«Παραμύθια του Μητσοτάκη για να μας μαντρίσει είν’ αυτά». -«Ναι, αλλά ο Τσίπρας τον κατηγορεί πως κάνει τα χατίρια του κεφαλαίου και εκθέτει τον κόσμο σε κίνδυνο» πετάγομαι εγώ. «Κι ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν παραδέχεται την ύπαρξη του ιού». -«Κάτι μας είπες τώρα, ρε φίλε! Τάλε κουάλε είν’ όλοι τους». Δεν μπορεί! Από κάπου θα τον πιάσω, σκέφτομαι, καθότι ο Ελλην τυγχάνει πολιτικό ον. Αφού απέτυχα και με τη Χαριλάου Τρικούπη, έβαλα ολοταχώς πλώρη προς τον Περισσό. -«Το ΚΚΕ ζητάει μέτρα προστασίας για τους εργαζόμενους. Μήπως είναι κι ο Κουτσούμπας στο κόλπο;». Τσίμπησε το ψάρι το δόλωμα. Τον είδα να ταράζεται, σάμπως πιασμένος σ’ αγκίστρι. Δίστασε προς στιγμήν· κλονίζονταν στέρεες βεβαιότητες μέσα του. -«Παρατήστε με στο φινάλε, κορόιδα» είπε την τελευταία του κουβέντα, αποχωρώντας τσατισμένος.