ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΑΜΕ ΚΥΡΙΩΣ μέσα από τα μυθιστορήματά του: «Το παγοδρόμιο», «Μακρινό αστέρι», «Αγριοι ντετέκτιβ», «Το Τρίτο Ράιχ», «Φυλαχτό», «Τελευταία νύχτα στη Χιλή», «2666». Χαρακτηρίστηκε ως ο σημαντικότερος Λατινοαμερικανός συγγραφέας της γενιάς του και κέρδισε ηχηρά βραβεία εν ζωή, αλλά και μετά θάνατον. Γεννήθηκε στο Σαντιάγο τον Απρίλη του 1953 και στα δεκαπέντε του μετανάστευσε οικογενειακώς στο Μεξικό. Επέστρεψε στη Χιλή το 1973 για να υποστηρίξει τον Αλιέντε και έπειτα από το πραξικόπημα του Πινοσέτ αυτοεξορίστηκε ξανά στο Μεξικό και αργότερα στην Ισπανία. Πέθανε πρόωρα στη Βαρκελώνη, σαν σήμερα το 2003, από ηπατική ανεπάρκεια. Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο, διότι ασφαλώς περί του Μπολάνιο πρόκειται, υπήρξε πρωταρχικά ποιητής. Ιδού δεινό δείγμα των στίχων του:
Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ Είδαμε μια γυναίκα μελαχρινή να κατασκευάζει την απόκρημνη ακτή./ Οχι παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο, έτσι χτυπημένη απ’ τον ήλιο. Οπως/ τα πληγωμένα βλέφαρα του θεού, το προμελετημένο παιδί της δικιάς μας/ ατέλειωτης παραλίας. Η Ελληνίδα, η Ελληνίδα/ επαναλάμβαναν οι πουτάνες της Μεσογείου, η αύρα/ η μεγαλειώδης: αυτή που αυτοκατευθύνεται, όπως μια φάλαγγα/ από μαρμάρινα αγάλματα, στιγματισμένα από αίμα και βούληση,/ σαν σχέδιο διαβολικό και χαρωπό στηριγμένο από τον ουρανό/ κι από τα μάτια σου. Απορριγμένη από τις πόλεις και τη Δημοκρατία,/ όταν πιστέψω πως όλα είναι χαμένα τα μάτια σου θα εμπιστευτώ./ Οταν η συμπονετική μας ήττα μας πείσει για το άχρηστο/ που είναι να συνεχίζεις μαχόμενος, τα μάτια σου θα εμπιστευτώ.
ΤΑ ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ ΣΚΥΛΙΑ Tην εποχή εκείνη ήμουν είκοσι χρόνων/ και ήμουν τρελός./ Είχα χάσει μια χώρα/ αλλά είχα κερδίσει ένα όνειρο./ Και εφόσον είχα εκείνο το όνειρο/ τα υπόλοιπα δεν είχαν σημασία./ Ούτε να δουλεύω ούτε να προσεύχομαι/ ούτε να διαβάζω το ξημέρωμα/ παρέα με τα ρομαντικά σκυλιά./ Και το όνειρο ζούσε μες στο κενό του πνεύματός μου./ Ενα δωμάτιο από ξύλο,/ στο μισοσκόταδο,/ σε έναν από τους πνεύμονες του τροπικού./ Και καμιά φορά επέστρεφα μέσα μου/ κι επισκεπτόμουνα το όνειρο. Αγαλμα διαιωνισμένο/ σε σκέψεις υγρές,/ ένα σκουλήκι άσπρο που διπλωνόταν/ στον έρωτα./ Εναν έρωτα αχαλίνωτο./ Ενα όνειρο μέσα σ’ άλλο όνειρο./ Και ο εφιάλτης μου έλεγε. Θα μεγαλώσεις./ Θα αφήσεις πίσω τις εικόνες του πόνου και του λαβυρίνθου/ και θα ξεχάσεις./ Αλλά εκείνο τον καιρό το να μεγαλώνεις είχε γίνει έγκλημα./ Είμαι εδώ, είπα, μαζί με τα ρομαντικά σκυλιά/ κι εδώ θα μείνω.
ΑΝΑΣΤΑΣΗ Η ποίηση μπαίνει στο όνειρο/ όπως ο δύτης σε μια λίμνη./ Η ποίηση, πιο τολμηρή απ’ τον καθένα/ μπαίνει και πέφτει,/ σαν μολύβι/ σε μια λίμνη άπατη όπως το Λοχ Νες/ ή θολή και άτυχη όπως η λίμνη Μπαλατόν./ Παρατηρήστε τη από το βυθό:/ Ενας δύτης/ αθώος/ τυλιγμένος στα φτερά/ της θέλησης./ Η ποίηση μπαίνει στο όνειρο/ όπως ένας δύτης νεκρός/ στο μάτι του Θεού.
