Φυλάχτηκε τρία χρόνια σε ιδιότυπη καραντίνα. Ως δόρυ… οφθαλμού. Ευέλικτη σάρισα εν προκειμένω, καθότι, σουρνάμενος – λυγάμενος, το μήκος του απλωνόταν περί τα έξι μέτρα. Και βάλε. Στην αειφόρο ανάπτυξή του συνέβαλε καθοριστικά η απρόσκοπτη εξαφάνιση αλανιάρικων ή οικόσιτων ζώων· τα μόνα στα οποία γινόταν αντιληπτή η παρουσία του, πάντοτε πολύ αργά για τα ίδια. Πιθανολογούσαν οι περίοικοι ότι πίσω από τη διαρκή μείωση του πληθυσμού των πέριξ γάτων και κουταβιών κρύβεται πλανόδιος σουβλατζής, ο οποίος εμπλούτιζε με το λιποβαρές τους κρέας το μενού του, συμπιέζοντας ταυτοχρόνως το σχετικό κόστος.
Ιδιαζόντως κακόβουλες οι αδιασταύρωτες διαδόσεις, μείωσαν δραματικά και την πελατεία του, ώσπου αναγκάστηκε να πάρει των ομματιών του, αναζητώντας γονιμότερη τύχη σε μακρινά στέκια. Εξακολουθούσε μολαταύτα κατά ανεξήγητο τρόπο ο αποδεκατισμός των ταλαίπωρων ζωντανών. Διακριτικός και εσωστρεφής, σχεδόν αγοραφοβικός, επ’ ουδενί λόγω δήλωνε την παρουσία του σε άνθρωπο ο ήρωάς μας. Απέφευγε σχολαστικά συστάσεις, συνάφειες και συναναστροφές. Αποκαλύφθηκε εκών – άκων μονάχα μια μοιραία βραδιά στον άστεγο καταπατητή παραπλήσιας παράγκας ονόματι Ρούλη.
Δαχτυλοδειχτούμενος αστήρ της ευρύτερης πιάτσας, επιδιδόταν παρέα με τον συγκάτοικό του, τον Αρμένη, σε παντός είδους δουλειές του ποδαριού προκειμένου να εξασφαλίζουν τον άκρως απαραίτητο επιούσιον… οίνον. Την επίμαχη εσπέρα είχαν κατεβάσει ποταμηδόν τη στάθμη του βαρελιού με την ένδειξη «Αλφειός», εντός του οποίου ζυμωνόταν κορωπιώτικο κοκκινέλι που ζαβλάκωνε ελέφαντα. Τρόμαξαν να γυρίσουν στο τσαρδί τους. Αλλού πατούσαν κι αλλού βρίσκονταν. Τις μικρές ώρες ο ως άνω κλοσάρ εξήλθε τρεκλίζων απ’ το αυτοσχέδιο ενδιαίτημα κι άρχισε να αδειάζει το καυτό περιεχόμενο της ξεχειλισμένης του κύστεως στον κορμό παρακείμενης αιωνόβιας ελιάς, στη δαιδαλώδη κουφάλα της οποίας είχε τη φωλιά του ο αόρατος και μυστηριώδης γείτονας.
Ιδροκόπησε ο δόλιος από την αιφνίδια νυχτερινή μπόρα και κινήθηκε ενστικτωδώς προς τα έξω μπας και γλιτώσει το δυσώδες κατάβρεγμα. Ο (κατ)Ρούλης αντέδρασε με ουρανομήκη ουρλιαχτά αντικρίζοντας το τεράστιο ερπετό να δραπετεύει έντρομο μπρος στα πόδια του. Κανείς, ωστόσο, δεν πίστευε τις «ιστορίες με φίδια» που εκστόμιζε συνεπαρμένος την επαύριο, εξαιτίας της κραιπαλώδους του μέθης και του ότι ουδόλως διεκρίνετο για την οξυδέρκειά του.
Αντιδεοντολογικά φερόμενος, παρέλειψα να υπογραμμίσω εξαρχής ότι πρωταγωνιστής του αλλόκοτου περιστατικού υπήρξε ο ασιατικός βόας που την κοπάνησε από κλουβί περιοδεύοντος τσίρκου, το οποίο στρατοπέδευε στις άπλετες αλάνες του Χαλανδρίου στις αρχές του ’60, και βρήκε φιλόξενη στέγη στις ρίζες του πελώριου δέντρου και σίγουρη τροφή στους λόφους σκουπιδιών γύρω της. Την έβγαλε ζάχαρη στην τριετή καραντίνα, αλλά έπεσε θύμα –καλή ώρα– της κανονικότητας. Κανονικότης της εποχής νοείτο ο θεσμός της αντιπαροχής. Το οικόπεδο παραδόθηκε στους εργολάβους κι οι μπουλντόζες εξανάγκασαν τον όφι εις εκ νέου άτακτον φυγήν. Η συναρπαστική συνέχεια στη συλλογή διηγημάτων του Θόδωρου Φέστα «Ιστορίες με φίδια» (Αγρα, 2019). Τη συνιστώ καθόσον ο συγγραφέας τάσσεται ανεπιφύλακτα υπέρ του πρώτου σκέλους στο δίλημμα «προλετάριοι ή προλεφτάριοι».
