ΠροσγεΙΩΣΗ ΚΘ΄

ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΤΥΠΩΣΕ ποιητική συλλογή ο Περικλής Κοροβέσης, μολονότι έγραφε ποιήματα παλαιόθεν. Σε ομιλίες και συνεντεύξεις απήγγελλε πού και πού στίχους του στο ξεκάρφωτο. Δεν ανέφερε τίνος είναι. Ολοι καταλάβαιναν. Στις «Παράπλευρες καθημερινές απώλειες» (Εκδόσεις των Συναδέλφων, 2013) συμπεριέλαβε κάμποσους. Ιδού εύγλωττο απάνθισμα:

ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ των εκτελεσμένων Κάτι παιδιά είμαστε από την Κοκκινιά. Ακούσαμε τυχαία κάποιες λέξεις: Ελευθερία, Ισότητα, Αλληλεγγύη. Και τις πιστέψαμε. Τις βρήκαμε ωραίες. Δεν ξέραμε πόσο επικίνδυνες ήταν. Και βρεθήκαμε στις φυλακές Αβέρωφ το 1949. Κάθε πρωί παίρναν κάποιον από μας και τον πήγαιναν για εκτέλεση. Ακούγαμε τα βήματά του που απομακρυνόντουσαν στο διάδρομο μέχρι να σβήσουν. Και μαζί μια ζωή. Εγώ επέζησα. Και όμως τα βήματα των εκτελεσμένων είναι τα μόνα που θυμούνται πως υπάρχω.

ΑΠΡΑΞΙΑ Λέω να πάρω ένα βιβλίο και θα πω πως περιμένω στο σταθμό ένα τρένο που δεν έχει ανταπόκριση. Μπορεί και στον τερματικό σταθμό του λεωφορείου που καταργήθηκε. Ή στο λιμάνι που δεν έχει πια πλοία. Δεν θα χαθώ στις λεπτομέρειες. Και θα περιμένω με τη σιγουριά πως δεν περιμένω τίποτα. Η απραξία καμιά φορά είναι το μεγαλύτερο ταξίδι.

AGAPITOS LINES Είχες χαθεί από μέρες. Ούτε ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή ούτε κάποιο σημείωμα κάτω από την πόρτα. Κατέβηκα στο λιμάνι και έψαχνα για την άγονη γραμμή. AGAPITOS LINES, με τις βρώμικες τουαλέτες και τα χυδαία φαγητά. Περίμενα πως κάπου εδώ θα σε έβρισκα. Ανέβαινα και κατέβαινα σκάλες. Γύριζα στα σαλόνια και στις κουπαστές. Τίποτα. Και φτάναμε στα λιμάνια μέσα στη νύχτα. Χάζευα τα φώτα. Ξαναφεύγαμε. Και σε ξαναέψαχνα. Μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω. Δεν ταξίδευα. Βούλιαζα.

ΑΣΥΛΟ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ Εμείς οι φυλακισμένοι του χαρτιού χάσαμε τόση ζωή όσο η έκταση των γραπτών μας. Δεν είχαμε άλλη λύση. Ηρθαμε και δεν μας περίμεναν. Χτυπήσαμε την πόρτα, αλλά δεν μας άνοιξαν. Μιλήσαμε και η γλώσσα μας ήταν ξένη. Καταφύγαμε στο χαρτί ζητώντας άσυλο. Ομως και εδώ εξόριστοι είμαστε. Δεν είχε χώρο για μας. Μόνο για τις λέξεις.

ΛΕΞΙΚΙΒΩΤΙΑ Πάλι στη ζητιανιά για δυο λέξεις. Εστω για μία. Παντού σιωπή. Οι λέξεις πια είναι ακριβές, δυσεύρετες, πολύτιμοι λίθοι κλεισμένοι σε ασφαλή λεξικιβώτια. Μια πιθανή επένδυση για το μέλλον, όταν οι άνθρωποι θα αρχίσουν να ξαναμιλούν, όχι για αυτά που πέρασαν, αλλά για αυτά που θα έρθουν.

ΒΡΑΔΥΦΛΕΓΗΣ ΣΙΩΠΗ Οταν έρθει η κρίσιμη ώρα, κανείς δεν σε θυμάται. Σβησμένες στιγμές θα είναι οι παλιές δόξες. Να το δεχτείς απλά. Επρεπε να το είχες μάθει πια. Δεν ζητάς δικαιοσύνη από αυτούς που αδικούν στο όνομα του σωστού, της τάξης και του νόμου. Και όμως τίποτα δεν χάθηκε. Η σιωπή στην αξιοπρέπειά της, κουβαλάει τόνους δυναμίτη. Απλά το φιτίλι της είναι βραδυφλεγές.