ΠροσγεΙΩΣΗ VI

Στο σπίτι η δουλειά χάνει το γούστο της κι ας μοιάζει ευκολότερη, πιο άνετη και λιγότερο χρονοβόρα. Κερδίζεις κατ’ αρχάς τις μετακινήσεις και δη τις ώρες αιχμής, διαβάζεις τα κείμενα στο σαλόνι σου με τη φόρμα και τις παντόφλες, βγάζεις τίτλους, καπέλα και πλάγιους ατενίζοντας απ’ το μπαλκόνι γελαστές λωρίδες γαλανού ουρανού ή θλιμμένες νότες του ηλιοβασιλέματος και, αν δεν σε εμπνεύσουν οι δορυφορικές κεραίες και οι ηλιακοί θερμοσίφωνες των ταρατσών, εστιάζεις το βλέμμα στο γιασεμί της απέναντι.

Κατόπιν σχεδιάζεις εύοσμο κασέ, το φωτογραφίζεις με το κινητό, το περνάς με μήνυμα στον εαυτό σου και στέλνεις πακέτο όλα τούτα στον επίσης οικουρούντα φωτοστοιχειοθέτη, που φτιάχνει τη σελίδα, στην κοινοποιεί με PDF στο οποίο σημειώνεις τις άκρως απαραίτητες διορθώσεις, υπότιτλους και λεζάντες και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Το μοναχικό σκηνικό επαναλαμβάνεται τέσσερις-πέντε φορές κάθε βράδυ, το φύλλο οδεύει ηλεκτρονικά στο τυπογραφείο και κρεμιέται στα μανταλάκια νωρίς την επαύριο. Εύχομαι εφεξής και στα ράφια των σουπερμάρκετ.

Αν μου παρείχες τη δυνατότητα να εργάζομαι τοιουτοτρόπως πριν από τον αναγκαστικό εγκλεισμό, ελέω ελλοχεύοντος κορονοϊού, θα σε στόλιζα αγαλματάκι φάτσα φόρα στη βιβλιοθήκη μου. Ξινίζω τα μούτρα, ωστόσο, δουλεύοντας κοντά μια βδομάδα τώρα με την εξ αποστάσεως υπεραπλουστευμένη διαδικασία. Διότι η έκδοση της εφημερίδας συνιστά την αποθέωση της συλλογικής συνεισφοράς.

Φρονώ πως αν δεν ζαλιστείς απ’ τον αντίλαλο της φλυαρίας στην αίθουσα σύνταξης, δεν σε ξεκουφάνει ο πάταγος της φάλτσας μουσικής του πληκτρολογίου την ώρα που παραδίδονται τα «κομμάτια» και δεν εισπνεύσεις την αδρεναλίνη που εκκρίνεται κατά το κλείσιμο, στοιχεία τα οποία σε συνδέουν αναπόδραστα, σαν ομφάλιος λώρος, με την ουσία και το περιεχόμενο της επικαιρότητας, έχεις χάσει εντελώς το παιχνίδι κι είναι να παίρνεις τα βουνά.

Ορισμένοι συνέλληνες, όμως, δράττονται της ευκαιρίας να κατακτήσουν τα πελάγη, παραβλέποντας τη διαπίστωση του Χέγκελ πως «η θάλασσα δεν χωρίζει τις στεριές, αλλά τις ενώνει». Τα νησιά μας αποτελούν ειδυλλιακό προορισμό, ακόμα και μεσούντος του Μαρτίου. Υστερούν σε δομές υγείας, παρά ταύτα, και η πλειονότης του χειμερινού τους πληθυσμού ανήκει, κυρίως, στην τρίτη και ευπαθέστερη ηλικία. Πιθανολογείται βασίμως, δε, ότι ο εστεμμένος ιός μεταδίδεται από τα κλιματιστικά στα ποστάλια· χώρια ο συνωστισμός.

Σκορδοκαΐλα των αμέριμνων και αστόχαστων εκδρομέων, αν ταξιδέψει μαζί τους η πανδημία, σε απομονωμένες περιοχές στις οποίες οι λιγοστοί κάτοικοι έρχονται αναπόφευκτα σε επαφή μεταξύ τους. Ακουμπώντας νοερά στα ρέλια του καταστρώματος, ατενίζω τις στενόχωρες εκτάσεις των οριζόντων, στέλνοντας αγωνιστικούς χαιρετισμούς στον Γιώργο, τον Σωτήρη, τον Πάνο, την Κατερίνα, αμφότερους τους Γιάννηδες, στον σύντεκνο, την Ευρυδίκη, τον Στράτο, τον Φώτη που θα παραλάβει τούτο το αμήχανο πόνημα, τον Νίκο που θα το σελιδοποιήσει και σ’ έναν προς έναν τους συνεπιβάτες τούτου του παράξενου πλου.