Ο διπρόσωπος

Μαρτυρική ζωή περνάει ο Μάρτης –καλώς μας μπήκε και άριστα να μας βγει, επί τη ευκαιρία–, καθότι δίγαμος και άσχημα μπλεγμένος. Θύμα της απερισκεψίας του, τον γονάτισε η κρίση και του ’ριξε τη χαριστική κατραπακιά η χρεοκοπία της χώρας. Ηγουν, κοκκίνισαν τα στεγαστικά του στο σφαγείο των μνημονίων. Το ’να του διαμέρισμα, ρετιρέ τεσσάρι με τρία υπνοδωμάτια, σαλοτραπεζαρία, λουτροκαμπινέ και κουζίνα, βγήκε στο σφυρί την αλήστου μνήμης περίοδο των Σαμαροβενιζέλων. Το έτερον, ευάερον, ευήλιον και διαμπερές, αναλόγων ανέσεων, πλειστηριάστηκε ηλεκτρονικά επί ΣΥΡΙΖΑ, όστις δεν δίστασε να το προσφέρει βορά στους κυνόδοντες των τραπεζιτών.

Απογοητεύτηκε ο φουκαράς κάθε Τετάρτη μαζί με τη Ζωή και τον Λαφαζάνη να χάνουν τον πόλεμο στα ειρηνοδικεία, υπέστη ψυχολογικό κοκομπλόκ και κλείστηκε στο μπιρ παρά νοικιασμένο, ανήλιαγο υπόγειο, αποφασισμένος να μην ξεμυτίσει όσο διαρκεί η βαρυχειμωνιά. Στην υγρή, ψυχρή και στριμόκωλη κρεβατοκάμαρη κοιμάται νωρίς κάθε βράδυ με αμφότερα τα στεφάνια του σε ημίδιπλο ντιβάνι δανεικό. Τον βάζουν στη μέση οι λεγάμενες και μόλις βουλιάζει στην κινούμενη άμμο του ξεχαρβαλωμένου σομιέ, τον αρχίζουν στην πολυφωνική –με «ωμέγα» και «όμικρον», αν εννοείτε– μουρμούρα ντόλμπι στέρεο.

Ραγίζει καρδιές ο ταραγμένος ύπνος του στη μέγγενη των Συμπληγάδων. Στριφογυρίζει ακατάπαυστα αριστερά-δεξιά, σαν σβούρα στο στρώμα κι όταν εκείνες σωπαίνουν επιτέλους κατά το χάραμα, ανοίγει τα βλέφαρα και σηκώνεται κλεφτά να πάρει ανάσα. Κακομούτσουνη η πρώτη, σαν ανομολόγητα αμαρτήματα, με παραμορφωμένη φάτσα απ’ την ολονύχτια γκρίνια, μόνο που την κοιτάς σε πιάνει σύγκρυο. Κουκλάρα η δεύτερη, ολύμπια θεά, γλυκαίνει παραδόξως το προσωπάκι της με το μπούρου μπούρου, τη βλέπεις και εκτυφλωτικοί προβολείς φωταγωγούν τα φυλλοκάρδια σου.

Τραγική φιγούρα ανάμεσά τους ο δόλιος ο μήνας. Βασανιστικά διλήμματα τον μετατρέπουν σε άκακο αρνί, παρότι τ’ όνομά του παραπέμπει στη λατινική εκδοχή του πολεμόχαρου γιου του Δία και της Ηρας, του Αρη, απ’ τον οποίο επίσης προέρχεται το ζώδιο Aries, καθώς πολιορκητικός Κριός που ανοίγει διάπλατα τις πύλες της Ανοιξης.

Η λαϊκή παράδοση τον τοποθετεί αναπόδραστα σε τούτη την άβολη θέση. Διασκευάζω στα καθ’ ημάς το σενάριο, μπας και νιώσουμε κομμάτι τον πόνο του Μάρτη. Κατσουφιάζει, συννεφιάζει, αστράφτει, βροντά και τρίζουν τα παγωμένα του δόντια, όταν ξυπνώντας αντικρίζει τη μια. Καίνε ώς και τα παλούκια οι άνθρωποι για να συνέλθουν. Χαμογελά, αντιθέτως, αν πέσει φάτσα φόρα πάνω στην άλλη. Ξανθές δέσμες απολλώνιου φωτός κάνουν χλωρίδα και πανίδα ν’ ανθίζουν· γονιμοποιούν ακόμα και τα μπετά.

Σάμπως να ’ναι στις καλές του φέτος, με ευεργετικές λιακάδες και γαλανούς, ξάστερους ουρανούς. Ιδιαίτερα τεχνάσματα μετήλθε, σύμφωνα με αδιάσειστες, πλην αδιασταύρωτες, γάργαρες πηγές. Προφασίστηκε πως ξενύχτησε κουβεντιάζοντας με φίλο άρτι αφιχθέντα εκ Μιλάνου. Οι συμβίες έτρεξαν να εξεταστούν για τον κορονοϊό κι ο ίδιος απολαμβάνει απελευθερωμένος την εργένικη ζωή.