Ραβασάκια

Ποσώς αμφέβαλλα πως ο δυναμισμός της Ζωάρας θα διεγείρει τα ζωώδη, μαζοχιστικά ορμέμφυτα προβεβλημένων ανδρείκελων της… ανδρικής σχολής Σαμαρά. Πρώτος και καλύτερος την κατηγόρησε χθες ο Κούλης -δεν αναφέρω επώνυμο καθότι προληπτικός- ότι τάχα μου ασκεί στους βουλευτές μπούλινγκ. Από έναν μπούλη παρόμοιες αιτιάσεις αποτελούν τίτλο τιμής. Πράγματι, η πρόεδρος άργησε περίπου μία ώρα και ουδείς των αντιπροέδρων ανέλαβε την ευθύνη να κηρύξει την έναρξη της συνεδρίασης.

Ο λόγος της καθυστέρησης οφείλεται στη συνωμοσία που εξυφαίνουν εναντίον της επίορκοι βενζινοπώλες, οίτινες προξενούν δολιοφθορές στα ζαντολάστιχά της. Δεν είναι κορόιδο η Ζωή. Πεζή κυκλοφορεί στην πόλη και, καθώς της πιάνουν την κουβέντα κάθε τόσο οι πολίτες, είναι απολύτως λογικό να χρονοτριβεί. Ασε που στις έντεκα παρά δέκα, οπότε κάθισε φουριόζα στην έδρα, στην αίθουσα της Ολομέλειας παρευρίσκονταν μόλις πενήντα επτά ρεμπεσκέδες. Ηταν αμαρτία να ξεκινήσει χωρίς απαρτία κι έτσι διέκοψε για άλλα δέκα λεπτά.

Ιδεαζόταν πως η στάση της θα προκαλούσε τη μήνιν των βουλευτών της αντιπολίτευσης, ωστόσο, όταν επανήλθε, απόμεινε ενεή από την υποδοχή του Αδ-όνειδος. Ποιητική φύση ο ίδιος, απήγγειλε για χατίρι της μια λυρική στροφή: «Σε καρτερούσα και είπα να τη,/ μα ήταν η αυγούλα στις κορφές/ κι η μυγδαλιά στο μονοπάτι·/ ίδιες κι οι τρεις οι αδερφές». Νόμισαν όλοι στην αρχή πως επρόκειτο για σύνθεση του Μπουμπούκου, αλλά ξεκαθαρίστηκε σχεδόν αμέσως ότι οι στίχοι ανήκουν στον Γεώργιο Δροσίνη.

Ηλπιζε ο σαχλεπίσαχλος πως το πόνημα θα κάνει την πρόεδρο να πονέσει· θα ράιζε την καρδιά της. Δεν τη ρίχνεις με μυγδαλιές κι αυγούλες τη Ζωάρα. Γνωρίζοντας ο ανεκδιήγητος τους στενούς δεσμούς της με την Εύβοια, έπρεπε να προτιμήσει Σκαρίμπα. Ελα μου όμως που ο μπαρμπα-Γιάννης έχει φήμη αναρχικού και το «Ουλαλούμ» του μελοποιήθηκε απ’ τον αντιεξουσιαστή Νικόλα Ασιμο. Με ιδεοληψίες και ακροδεξιές αγκυλώσεις δεν βλέπεις χαΐρι στον έρωτα τζάνεμ.

Στοχάσου τον Χαλκιδαίο απ’ την Αγία Ευθυμία Παρνασσίδος και θα ευθυμήσεις: «Ηταν σα να σε πρόσμενα Κερά/ απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα/ κι έλεγα: Θα ‘ρθει απόψε απ’ τα νερά/ κι από τα δάσα./ Θα ‘ρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,/ αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι/ και θα μυρίζει ήλιο και βροχή/ και νειο φεγγάρι./ Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,/ στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα/ και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ/ χρυσή κουβέντα…». Με κάτι ανάλογο θα αποσπούσες μια θερμή ματιά της Ζωής, για να μην πω ότι θα την έκανες ν’ αναρριγά σύγκορμη.

Η καταδίκη σου σε ισόβια ειρκτή στις παντοφλιές της Ευγενίας θεωρείται αμετάκλητη με τα μυαλά που κουβαλάς και δεν σε πιάνουν ούτε οι ευεργετικές διατάξεις, φωτογραφικές τις χαρακτηρίζεις, του νόμου Παρασκευόπουλου για την αποσυμφόρηση των φυλακών. Πάντως η επιμονή του Αδ-όνειδος στον Δροσίνη εδράζεται στο ότι είχε σκοπό να αφιερώσει στην πρόεδρο απόσπασμα της «Αφροδίτης της Μήλου», ως ένδειξη συμπαράστασης για τα παθοβολήματά της στο βενζινάδικο: «Απ’ τα ζητιάνικα κουρέλια γύμνωσαν/ το θείο κορμί σου βέβηλοι κουρσάροι/ κι έλαμψες αφρογέννητη και θάμπωσες/ γυμνή, τ’ ολόφωτο αττικό φεγγάρι./ Για να σε ξετιμήσουν ανυπόμονα/ -τέτοια άφταστη κι αφάνταστη πραμάτεια-/ με των δαυλιών τις φλόγες σε ψηλάφισαν/ δάχτυλα βάρβαρα κι ανάξια μάτια». Πληροφορίες πως το ‘στειλε ανθοτύλιχτο ραβασάκι στο γραφείο της ελέγχονται ως ανακριβείς.