Τέως και νυν

Κατά τις χρονιάρες μέρες που διανύουμε έχουν την τιμητική τους τα βιβλία. Μικροί και μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα ενάντια στην πενία των καιρών και την ολοκληρωτική κυριαρχία της τηλοψίας, η οποία οδηγεί αναπόδραστα στη συρρίκνωση του αναγνωστικού κοινού. Επιμένουν παρ’ όλα αυτά να τροφοδοτούν τις προθήκες των βιβλιοπωλείων με νέους τίτλους. Από το «Βιβλιοπέλαγος» κυκλοφορούν ζεστά ζεστά, σαν χάσικο ψωμί του Μεσοπολέμου, τα «Ομόκεντρα και εφαπτόμενα» του Μπάμπη Βλάχου. Πρόκειται για τόμο 128 σελίδων με τέσσερα πολιτικά δοκίμια για μη ελάσσονα ζητήματα που μονοπώλησαν την επικαιρότητα των τελευταίων ετών και διευρύνουν με τον τρόπο τους την ελευθεριακή σκέψη στη χώρα.

«Ο Μέγας Αλέξανδρος», το πρώτο, αποτελεί επιτομή του μύθου και της κληρονομιάς του Μακεδόνα στρατηλάτη. «Αφορισμοί με αφορμή τη 17Ν» επιγράφεται το δεύτερο. Το τρίτο ανιχνεύει τις ιδιαιτερότητες της Σύγχρονης Τέχνης και τον ρόλο της στο πολιτιστικό γίγνεσθαι μέσα από την εμπειρία της documenta 14. Αντιγράφω χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το τέταρτο, το «Αριστεράς εγκώμιο», το οποίο δεν χάνει ευκαιρία να ειρωνευτεί και, τελικά, να υπονομεύσει τον τίτλο του:

«Το φαινόμενο του μεταπολιτευτικού Κνίτη (καμία σχέση με τα έπη – κληρονόμησε μονάχα την αρρωστημένη όρεξη για ιεραρχίες, περίπου ένστολες, αλλά και την “πρακτορο”λαγνεία των πατεράδων του) ήταν και είναι μοναδικό για δυτική χώρα. Ενώ του Δαπίτη πιο κοινότοπο. Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι δεν υπάρχει μεγάλη ελληνική εταιρεία και σίγουρα τηλεοπτικό κανάλι, εταιρεία δημοσκοπήσεων και μεγάλο ΜΜΕ, που να μην έχει για διευθυντή ή έστω διευθυντικό στέλεχος έναν Κνίτη – τέως, το πιθανότερο. Τώρα πια και η κυβέρνηση της χώρας. Ακόμη και οι τέως (και νυν!), παρότι κάποτε κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν από αυτήν την εγκληματική για την αριστερή της αντιπολίτευση μηχανή, περίπου την ίδια γλώσσα συνεχίζουν να μιλάνε. Ακόμη και ουκ ολίγοι, δραστήριοι και μαχητικοί αντιεξουσιαστές».

«Η Αριστερά των μεσαίων στρωμάτων που με τα ψέματα τάζει πάλι την αλφαβήτα του καπιταλισμού και του ευρωπαϊσμού, την “ανάπτυξη”. Η απολύτως δυτικότροπη πλέον. Ως απόρροια του αρχικού –“ανατρεπτικού”– ψέματος μέσω παρατεταμένου αμοραλισμού, χυδαιότητας και “ιδεολογικοποίησης” των πάντων, της εξουσίας προπάντων. Αυτό που είναι και η κληρονομιά του Πασόκ. Αυτό που είναι ο Σύριζα».

«Τα σύγχρονα κινήματα, από την άλλη (όπως τώρα στη Γαλλία, όπως το θαυμαστό εδώ και δυόμισι δεκαετίες πείραμα –ήξεραν Θουκυδίδη δηλαδή οι αυτόχθονες;– στην περιοχή Τσιάπας του Μεξικού κι έχει και συνέχεια), ξεσπούν εναντίον της κοινοβουλευτικής αριστεράς και των προσωπείων της. Των “δικαιωμάτων” και των επί μέρους αιτημάτων εν τέλει. Της ίδιας της διαπραγμάτευσης/αναγνώρισης. Εξακολουθούν να δημιουργούν τα μόνα δημόσια ξέφωτα, τις μόνες, προσωρινές έστω, νησίδες ελευθερίας και δικαιοσύνης – ξαναθέτοντας και ξαναθέτοντας, ηθελημένα κι αθέλητα, το ζήτημα. Εν μέσω της αναπόφευκτης κατ’ αρχή –και όχι μόνο– καταστροφής».