Βαδίζω και παραμιλώ μ’ αυτή τη συμφορά μου. Και ενίοτε παραπαίω. Λαχαίνει στις καλύτερες οικογένειες και στις πλέον ενθουσιώδεις εθνεγερτικές παρελάσεις. Οφείλω να απευθύνω μακροτενές «εύγεεε» στα κορίτσια που συντόνισαν το βήμα τους με τους Μόντι Πάιθον τη Δευτέρα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εναρμονιζόμενα ευθέως με τις περί «αριστείας» επιταγές της Νίκης Κεραμέως, αρίστευσαν και τα Δέκα. Με τόνο. Τους βγάζω την τραγιάσκα, που ’γραφα τις προάλλες, και παλαμοκροτώ παταγωδώς, όπως οι επίσημοι στην εξέδρα της λεωφόρου Δεκελείας. Εκείνοι, βέβαια, χειροκρότησαν μηχανικά από αμηχανία, προσπαθώντας επί ματαίω να ανθιστούν το εκπεμπόμενο μήνυμα. Θα επευφημούσαν ακόμη, αν δεν ξεσπούσε ορυμαγδός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποκαλύπτοντας ότι οι παρελαύνουσες επιστράτευσαν την τέχνη της παρωδίας για να καταδικάσουν τον μιλιταρισμό των παρελάσεων.
Η εποποιία της υπο-κριτικής: «Και εμείς επέμβαση εκτάκτου ανάγκης κάναμε, αλλά χωρίς την παραμικρή άσκηση βίας. Καλλιτεχνική επέμβαση, κάτι σαν παιχνίδι. Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται, να βραχυκυκλώνουν απέναντι στις διαταγές, τα παραγγέλματα, τα εμβατήρια. Ισως γιατί πλέον δεν μας πείθουν οι ιδέες που ενσαρκώνονται σε όλα αυτά» εξηγούν οι κοπέλες στην πολυσυζητημένη επιστολή τους στην «Εφ.Συν.». Και συνεχίζουν: «Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια. […] Ηρθαμε από άλλες πατρίδες. Τις πατρίδες των περιττών, των απρόβλεπτων, των ζωντανών. Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας, λοιπόν».
Μήνυμα εύγλωττο και εναργές: Φτάνει πια η οπισθοδρομική εμμονή στις σχολικές παρελάσεις. Ο νεόκοπος δήμαρχος της προσφυγικής συνοικίας, ωστόσο, βρισκόταν αλλού. Στη μυωπική αταραξία του παραμορφωτικού γυάλινου βάθρου του. «Δυστυχώς τη μεγαλειώδη επέτειο της 28ης Οκτωβρίου στον Δήμο μας στιγμάτισε μια μικρή μερίδα γελοίων υποκειμένων χλευάζοντας και προσβάλλοντας τη μνήμη των πεσόντων στο έπος του ’40 και μάλιστα υπό τη σκέπη της ελληνικής σημαίας» απεφάνθη, προαναγγέλλοντας προγραφές: «Η ταυτοποίηση αυτών των αξιολύπητων νεαρών κοριτσιών έχει ξεκινήσει καθώς ο Δήμος υποχρεούται να υπερασπιστεί στο ακέραιο την αξιοπρέπειά του».
Ανεκπλήρωτος πόθος του Γιάννη Βούρου, σωστό απωθημένο, παραμένει κατά τα φαινόμενα το ότι δεν αξιώθηκε να παραστήσει ούτε καν τον κομπάρσο δίπλα στον Κώστα Πρέκα στις πατριωτικές παραγωγές του Τζέιμς Πάρις, που μεσουράνησαν στις αλήστου μνήμης εποχές της χούντας. Δεν χάνει ευκαιρία ως εκ τούτου να κατακεραυνώνει ακόμα και ερασιτεχνικούς θιάσους. Τα «γελοία υποκείμενα» κρίνονται σε κάθε περίπτωση από το φιλοθέαμον κοινό. Στην αναμπουμπούλα ξεσάλωσαν ώς κι οι συριζαίοι. Επιφανή τους στελέχη έσκασαν μύτη απ’ τ’ άγρια χαράματα στα βοθροκάναλα βάλλοντας ομαδόν κατά του αναχρονιστικού θεσμού, παραβλέποντας ότι αρκούσε μια απλή εγκύκλιος των δικών τους υπουργών Παιδείας για να καταργηθεί διά παντός. Οταν υποτάσσεσαι όμως κατ’ εξακολούθησιν στους αναχρονισμούς, εκπίπτεις στο επίπεδό τους, γίνεσαι αναχρονισμός και ο ίδιος.
