Πλέοντας στη θολή θάλασσα του Διαδικτύου, ανακαλύπτω ενίοτε απαστράπτουσες οάσεις με εναργή γαλαζοπράσινα νερά. Οπως το ιστολόγιο dimitriosanonymos.blogspot.com, με το οποίο τράκαρα χθες, αναζητώντας υλικό για την «11η Σεπτεμβρίου 2001», ημερομηνία που πάγωσε σ’ ολόκληρο τον Πλανήτη τον χρόνο, ορίζοντας εξαρχής τη ροή του.
Το μπλογκ διαχειρίζεται ο Δημήτρης Μαργαρίτης, τροφοδοτώντας το διαρκώς με φρέσκα κείμενα, τα οποία φωτίζουν πτυχές της κοινωνικής και καλλιτεχνικής ζωής με τη λάμψη του πενταγράμμου και του σολφέζ.
Παρότι τυγχάνει πτυχιούχος του Φυσικού Τμήματος του ΕΚΠΑ, ο συνονόματος μπλόγκερ βιοπορίζεται ως βιρτουόζος ανάμεσα στα πρώτα βιολιά στις συμφωνικές ορχήστρες Λυρικής Σκηνής και Δήμου Αθηναίων και διδάσκοντας κλασικό βιολί στο Ωδείο «Μουσικοί Ορίζοντες».
Το φθινόπωρο του 2001, ολοκλήρωνε τις μεταπτυχιακές μουσικές του σπουδές στο Boston Univercity. Βρισκόταν, πά’ να πει, αρκετά μακριά και συνάμα τόσο κοντά, σχεδόν αυτόπτης, στην πρόσκρουση που άλλαξε τη μοίρα της ανθρωπότητας σαν σήμερα πριν από δεκαοκτώ χρόνια. Αντιγράφω αποσπάσματα από μακροσκελές σχετικό πόνημά του.
Ας μου συγχωρήσει ορισμένες άκομψες παρεμβάσεις, αναγκαίες μολαταύτα για λόγους συντόμευσης:
«Προμηνυόταν μια υπέροχη, ηλιόλουστη μέρα. Στη Βοστώνη μπορούσε να βρέχει ασταμάτητα για μια βδομάδα με ένα ψιλόβροχο που δεν σε έβρεχε, όσο και να ’θελες, και που γι’ αυτό οι πωλήσεις ομπρελών στην πόλη δεν πήγαιναν καθόλου καλά. Οι μεταβολές του καιρού, ωστόσο, γίνονταν ακαριαία. Το πρωί μπορεί να ήταν ηλιόλουστο και το βράδυ να έχει χιονοθύελλα. Κάτι τέτοιες στιγμές σκεφτόταν τη θεωρία του Χάους. Πώς το πέταγμα μιας πεταλούδας στην Κίνα επηρεάζει το κλίμα στον Νέο Κόσμο. Παρ’ όλο που το πέταγμα της πεταλούδας το προτιμούσε στην εκδοχή του αγγελιοφόρου της ψυχής.
»Ρούφηξε βιαστικά την τελευταία γουλιά καφέ κι έφυγε τρέχοντας για το μάθημα, να μην αργήσει. Θα το έπαιρνε με τα πόδια ώς τη σχολή. Είκοσι λεπτά γρήγορο περπάτημα. Απέναντι από το RadioSack, είδε αρκετό κόσμο μαζεμένο στη βιτρίνα με τις τηλεοράσεις να παρακολουθεί. Πρωί πρωί να βλέπουν τηλεόραση στη βιτρίνα ήταν κάτι που δεν το είχε ξαναδεί μέχρι τώρα. Μέσα στη σχολή επικρατούσε παράξενη ησυχία. Μόνο η τηλεόραση στην αίθουσα του Μαέστρου, που όλοι πίστευαν ότι δεν λειτουργεί και την έχει εκεί για διακοσμητικό στοιχείο, ήταν ανοιχτή. Οι παριστάμενοι σχεδόν έκλαιγαν. Καλημέρισε στα εγγλέζικα, όπως προβλέπουν οι κώδικες.
»Ρώτησε τι τρέχει. Ο Μαέστρος τού απάντησε στα ελληνικά, “μα δεν έχεις πάρει χαμπάρι τίποτα; Πέσανε δύο αεροπλάνα στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης. Τρομοκρατική ενέργεια”. Φυσικά μάθημα δεν έγινε. Είχαν πραγματικά αλλάξει απότομα οι καιροί. Παρά το χάος που επικράτησε σε όλον τον κόσμο για αρκετές ημέρες, ο αίθριος καιρός στη Βοστώνη συνεχίστηκε πεισματικά. Ο μέχρι πρότινος θολός ουρανός έγινε γρήγορα πεντακάθαρος και διαυγής σαν τον ελληνικό, αφού δεν πετούσαν πλέον αεροπλάνα να τον μολύνουν. Μόνο πεταλούδες…».
