Αγγλία γίναμε

Καίτοι σπουδαγμένος στην Αμερική, ο πρωθυπουργός φέρεται βαθύτατα επηρεασμένος από το βρετανικό πνεύμα. «Το μέλλον δεν μπορεί να περιμένει» διατράνωνε διαρκώς προεκλογικά, υπονοώντας προφανώς ότι ξεροστάλιασε ο ίδιος άφθονα τέρμινα στην αναμονή και, όταν κατάλαβε πως ο προκάτοχός του τού προσφέρει με το τσουβάλι τις ευκαιρίες προ κενής εστίας, τις άδραξε στο φτερό από το τσουλούφι. Κλότσησε κάμποσες φορές άουτ στην αρχή, αναστατώνοντας τα περιστέρια στην κορυφή των προβολέων, αλλά κατόρθωσε επιτέλους να πετύχει το πολυπόθητο γκολ. Κι απ’ τη Δευτέρα το μεσημεράκι συνομιλεί ακατάπαυστα με το μέλλον από τα περίεργα χρωματιστά τηλέφωνα της Ηρώδου Αττικού.

Εξηγεί κατόπιν τους διαλόγους σε στενούς συνεργάτες του, μετερχόμενος χαρακτηριστική αποστροφή φλεγματικού Εγγλέζου συναδέλφου του: «Οσο πιο πολύ πάμε πίσω στο παρελθόν, τόσο πιο μακριά μπορούμε να δούμε στο μέλλον» έλεγε άλλοτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ γι’ αυτό πάσχισε να σχηματίσει την κυβέρνηση του μέλλοντος χρησιμοποιώντας τα πιο φθαρμένα υλικά του παρελθόντος. Ανεξαιρέτως τα προβεβλημένα καϊνάρια που τα θαλάσσωσαν κατά την περίοδο του εθνοσωτήριου γκοβέρνου Σαμαρά ξαναμετακόμισαν στα περίοπτα υπουργεία, σήκωσαν τα μανίκια και πού σε πονεί και πού σε σφάζει. Αλίμονο και τρισαλί.

Λαφυραγωγεί και τους αριστερούς, εκτός απ’ τους δεξιούς, Αγγλους ο νέος ένοικος του Μαξίμου. Ακρογωνιαίος λίθος της πολιτικής του, άλλωστε, είναι να χτίζει γέφυρες. Ρία – Αντίρρια θα πλημμυρίσει τη χώρα κι όποιος δεν έχει να πληρώσει διόδια θα ταλαιπωρείται στον αιώνα τον άπαντα από κάτω, στα πορθμεία, με τις παντόφλες. Συνέδεσε, λοιπόν, τις εξαγγελίες του περί επιβολής του νόμου και της τάξης με τον προφητικό όσο και τρομακτικό αφορισμό του Τζορτζ Οργουελ: «Αν θέλεις ένα όραμα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο – για πάντα».

Ιδροκόπησε σκάβοντας στις σκοτεινότερες στοές του απώτατου παρελθόντος ώσπου ξετρύπωσε το πρόσωπο που θα ενσαρκώσει τούτο το ανιστόρητο και μακάβριο παντρολόγημα. Τον προίκισε κιόλας με τις μισές αρμοδιότητες του υπουργείου Δικαιοσύνης. Η ευθύνη για τον σωφρονισμό των κρατουμένων θα ανήκει εφεξής στις δυνάμεις καταστολής. Απαξ και σε πάρει δηλαδή με κακό μάτι η αστυνομία, δεν θα βρίσκεις ησυχία, όχι μόνο έξω στην κοινωνία, μα ούτε στο κελί της απομόνωσης.

Αν υποθέσουμε ότι υπάρχει έστω και μία πιθανότητα στο εκατομμύριο –καταπώς κομπορρημονούσε ο απερχόμενος– να εμφιλοχωρεί στην ΕΛ.ΑΣ. το δηλητήριο της διαφθοράς, τουτέστιν οι διώκτες του εγκλήματος να κλείνουν το μάτι σε συγκεκριμένα κυκλώματα κακοποιών, φανταστείτε τι είδους πάρτι θα στηθεί στις φυλακές. Ουδέποτε διακρινόταν για την αποτελεσματικότητά του το σωφρονιστικό σύστημα, η αλήθεια. Ητανε που ’τανε στραβό το κλήμα, μην το κάνουν μια χαψιά λογής λογής γάιδαροι! Ως και το ευαίσθητο λειτούργημα των επιμελητών ανηλίκων περνάει στη δικαιοδοσία της καταστολής. Κι η ιατροδικαστική υπηρεσία, που γίνεται ιατροαστυνομική.