Αντίθετοι κόσμοι

Δηλώνω εξαρχής ευθαρσώς ότι ουδόλως καταγίνομαι με τη ρομποτική. Δεν έχω ιδέα περί το αντικείμενο. Δεν ξέρω την τύφλα μου, άλλως πώς, εκτός ίσως απ’ το παλιό, στερεοτυπικό ανέκδοτο, σύμφωνα με το οποίο ο άτυχος εραστής, για να μη συλληφθεί στα πράσα από τον απατημένο σύζυγο, που επιστρέφει αιφνιδίως στο σπίτι, κρύβεται στο μπάνιο παριστάνοντας το χάι τεκ ιαπωνικό ρομπότ για να υποστεί αναπάντεχη και ολέθρια ψυχρολουσία.

Ιδιώτες με την αρχαιοελληνική και εγγλέζικη ερμηνεία της λέξης αμφότεροι οι αυτόκλητοι μνηστήρες, που προαλείφονται να μπουν σώγαμπροι στο Μαξίμου, ξερογλείφονται γλοιωδώς στους καλτσοδέτες της θελκτικής και μοιραίας οικοδέσποινας. Πρόκειται για την πολύφερνη Ξούλα, όπως αποκαλούν στις τρυφερές τους στιγμές την καρδιοκλέφτρα Εξουσία. Αδιαφορούν αν είναι δεσμευμένη με τον αιωνίως προδομένο λαό. Υποκρίνονται τους σωτήρες του, ξεγελώντας τον με πετραχηλάτους λαγούς και απαστράπτοντα κάτοπτρα προς ιθαγενείς, τα οποία του τάζουν αφειδώς και ασυστόλως.

Αδημονούν να δρασκελίσουν το κατώφλι και, όταν συνευρεθούν στον νυμφώνα με την τσαπερδόνα, θρονιάζονται σαν αφεντικά στον αυλόγυρο και τις σαλονάρες και πετούν τον νοικοκύρη στους πέντε δρόμους να ζητιανεύει κάνα επίδομα, καθότι μονίμως κοψοχέρης. Μετέρχονται θεμιτά και αθέμιτα μέσα προκειμένου να επιτύχουν τα οπισθόβουλα σχέδιά τους. Λούζει ο ένας τον άλλο με βόθρους και οχετούς· βουνά οι αμαρτίες κι οι πομπές τους, δεν είναι δύσκολο δα να τις δεις. Προτού λιποθυμήσουν μες στην αποπνικτική μπόχα τους, διοχετεύουν τις αναθυμιάσεις στον άμαχο πληθυσμό, που ανέκαθεν πληρώνει τις αιματηρές αναμετρήσεις.

Νταηλίκι ασχημονούν αναίσχυντα εναντίον συζύγων και γονέων χωρίς να νοιάζονται αν είναι τεθνεώτες ή ζωντανοί. Θυμίζουν ξεχαρβαλωμένα ρομποτάκια, αλλά η λάσπη την οποία εκτοξεύουν επιστρέφει και φρακάρει τα γρανάζια τους, αποσυντονίζει τα μικροτσίπ, καθιστώντας ανεξέλεγκτη την κατρακύλα τους. Δεν μας πρέπει τέτοια ξεφτίλα. Την αντιπαρέρχομαι μέσω των ρομπότ, μιας και τα ’φερε η κουβέντα. Καμαρώνω διαβάζοντας τα κατορθώματα της Διάνας Βουτυράκου, της εικοσιτριάχρονης κοπέλας που κερδίζει αλλεπάλληλα βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς ρομποτικής. Αισθάνομαι την ίδια υπερηφάνεια με τους καλούς φίλους Κώστα και Δάφνη, τους γονείς της.

Ας μου επιτρέψουν να τη θεωρώ και δική μου θυγατέρα· παιδί όλων μας. Στο δημόσιο Λύκειο του Πειραιά που φοιτούσε δέχτηκε ερεθίσματα να ασχοληθεί με τον συγκεκριμένο τομέα, στον οποίο έκτοτε διαπρέπει. Πρόκειται για την πρώτη Ελληνίδα μέλος κριτικής επιτροπής σε Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής και το νεαρότερο άτομο παγκοσμίως με παρόμοια διάκριση, ατράνταχτη απόδειξη πως η ελπίδα μένει ζωντανή σε τούτο τον τόπο. Ας δώσουμε τον λόγο στην ίδια: «Αν και τώρα ζω στο εξωτερικό, σύντομα θα επιστρέψω στην Ελλάδα. Σπούδασα στο Μετσόβιο και παρακολουθώντας μαθήματα σε ξένα πανεπιστήμια με εντυπωσιακά εργαστήρια και υποδομές συνειδητοποίησα ότι το ΕΜΠ δεν υστερεί πουθενά. Η χώρα μας προσφέρει πολλά κι είναι κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε οι νέοι».