Μεθυσμένη ορχήστρα

Μπάρμαν στο «Ξενία» των Δελφών δουλεύει το καλοκαίρι του 1957 ο νεαρός Θόδωρος Παπαθεοδώρου σερβίροντας διάσημους θαμώνες, αφού το ξενοδοχείο συγκαταλέγεται στα πιο μοδάτα της εποχής. Ξεχωρίζει ανάμεσά τους ένας μοναχικός ανοικονόμητος ψηλέας με χοντρά ματογυάλια και γένια γειτονιές γειτονιές. Δεν πίνει παρά τομάτο τζους και βέρτζιν μέρι. Του αρέσει όμως η κουβέντα, ο Θόδωρος αποδεικνύεται υπομονετικός ακροατής κι έτσι κάθεται έως αργά. Πρόκειται για τον Αριστομένη Προβελέγγιο, εγγονό του ποιητή, ποιητής και ο ίδιος, ζωγράφος, στοχαστής, μα πάνω απ’ όλα αρχιτέκτονας με διεθνή ακτινοβολία.

Προτού κλείσει κάποιο πρωί ο νεαρός, του εκμυστηρεύεται πως ο καημός του ν’ ανοίξει δικό του μπαρ στην Αθήνα αποτελεί, κατά τα φαινόμενα, όνειρο θερινής νυκτός, καθότι τα στενόχωρα οικονομικά του δεν το επιτρέπουν. «Προχώρα. Θα σε βοηθήσω εγώ και με πληρώνεις σιγά σιγά όποτε έχεις» τον ενθαρρύνει ο αρχιτέκτονας. Στις αρχές Σεπτεμβρίου ο Παπαθεοδώρου βρίσκει κατάλληλο χώρο σε ισόγειο πολυκατοικίας της οδού Πατησίων και ο Προβελέγγιος πιάνει δουλειά.

Ανάγλυφο πάγκο από σκυρόδεμα σχεδιάζει, ελλειπτικά έπιπλα, ξύλινη οροφή με γεωμετρικό διάκοσμο, φωτιστικά από ψάθα και ανάλογη επένδυση των τοίχων. Δεκαετίες αργότερα το Μετσόβιο ζητεί να κηρυχθεί διατηρητέο το μαγαζί, καθώς το θεωρεί «σημαντικό και σπάνιο δείγμα διαμόρφωσης εσωτερικού χώρου του ύστερου μοντέρνου κινήματος στην Ελλάδα». Τέλη Νοεμβρίου το Ορεβουάρ, διότι περί του θρυλικού Ορεβουάρ ο λόγος, υποδέχεται τους πρώτους πελάτες του. Και τι πελάτες; Ηθοποιοί, πεζογράφοι, ποιητές, εικαστικοί. Ο αφρός. Χατζηχρήστος, Ηλιόπουλος, Κοντού, Σταυρίδης, Αυλωνίτης, Κωνσταντάρας, Αννα και Μαρία Καλουτά, Βέμπο, Τραϊφόρος, Τσιφόρος, Ψαθάς, Γκόρπας. Ποιον να πρωτοπείς!

Ριλαξάρισε στους καναπέδες του το 1962 ώς κι ο Φρανκ Σινάτρα. Μεγαλεία. Επώνυμοι και ανώνυμοι, ωστόσο, αντιμετωπίζονται με τον ίδιο σεβασμό απ’ τον Θόδωρο και μετέπειτα απ’ τον αδελφό του Λύσανδρο που ιερουργούν νυχθημερόν πίσω απ’ την μπάρα. Νηφάλιοι διευθυντές μεθυσμένης ορχήστρας, κάνουν τους πότες να αισθάνονται σαν το σπίτι τους, ισότιμα μέλη μιας εγκάρδιας συντροφιάς. Βάζουν με το χαμόγελο στη θέση του όποιον παρεκτρέπεται κι αν το παρακάνει του λένε ευγενικά: «Παρακαλώ, δεν χρωστάτε τίποτα, χαίρετε». Ο Θόδωρος συνταξιοδοτείται το 2000 και έκτοτε εμφανίζεται σπανίως στο ακατάλυτο έμβλημα της αθηναϊκής τοπιογραφίας το οποίο δημιούργησε και λειτουργεί αδιαλείπτως μέχρι σήμερα. Ορθιος στα ενενήντα του, αναχώρησε προχθές για τις επουράνιες μπάρες, όπου τον περιμένουν για ουίσκι και μουχαμπέτι ο Προβελέγγιος, ο Στολίγκας, ο Καραβασίλης, ο Περτόλης, ο Ψαρράς, ο Σκεύης κι όλος ο παλιός καλός κόσμος.