Το σουρωτήρι

Τσατιζόταν ο μπροστινός μου στην Τετάρτη Δημοτικού, όποτε τον προσφωνούσαμε με το χλευαστικό του παρωνύμιο. Φέρνω ολοζώντανη την εικόνα του στο μυαλό μου, αλλά, όσο κι αν το σπάω, αδυνατώ να θυμηθώ το πραγματικό ονοματεπώνυμό του. «Φωκίβα» τον ανεβάζαμε, «Φωκίβα» τον κατεβάζαμε, αφότου αποκαλύφθηκε εις επήκοον της τάξης το ανεπαίσθητο και χαριτωμένο του κουσούρι. Τον είχε σηκώσει στον πίνακα ο δάσκαλος να πει μάθημα. -«Πού βρίσκεται το όρος Οίτη, παιδί μου;». -«Στους νομούς Φθιώτιβος και Φωκίβος, κύριε» αποκρίθηκε αμέσως με παρρησία.

Ραδιογωνιόμετρο, λες, τ’ αυτιά μας συντονίστηκαν στα βραχέα κι έπιασαν αίφνης ότι ψεύδιζε κομμάτι. Δεν μπορούσε να εκφέρει το «δέλτα»· το ’λεγε «βου». Μέχρι τότε το ξέραμε μόνο οι βύο Βημήτρηβες, ο Φειβίας και το Βεσποινάκι. Απαντες έκτοτε τον αποκαλούσαν «Φωκίβα». Κανονικό μπούλινγκ. Βυστροπούσε ο βόλιος στην αρχή, αλλά σιγά σιγά το συνήθισε. Εξοικειώθηκε, μάλιστα, με το παρατσούκλι σε σημείο να συστήνεται μ’ αυτό.

Υπερέβαλε εαυτόν στο Γυμνάσιο και κατόρθωσε να διορθώσει την αδεξιοσύνη του. Στο σχετικό με τον νομό Εβρου κεφάλαιο μείναμε εμβρόντητοι ακούγοντάς τον να εκφωνεί ολόσωστα την Ορεστιάδα και να ονομάζει αψεγάδιαστα Διδυμότειχο το Διδυμότειχο. Το «Φωκίβας» τον ακολουθούσε μολαταύτα ώς την Τρίτη Λυκείου. Επειτα χαθήκαμε. Ας είναι καλά! Καλύτερα να σου βγει το μάτι…

Παρασύρθηκα απ’ τις σχολικές μνήμες προχθές και νόμισα προς στιγμήν πως κι ο πρωθυπουργός έχει παρόμοιο πρόβλημα. Οτι δυσκολεύεται δηλαδή με το «δέλτα», το οποίο προφέρει ενίοτε «θου». «Πολλοί θεωρούν ότι είναι η κατάλληλη στιγμή η κυβέρνηση να θρέψει τους καρπούς μιας πολύ θετικής πορείας της οικονομίας» είπε επί λέξει ο ΘΑλέξης στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1. Αποκλείεται να κάνει το ίδιο λάθος δεύτερη φορά, σκέφτηκα. Πολλώ δε μάλλον διότι την πρώτη το γλωσσικό του ολίσθημα προκάλεσε θύελλα. Θα πάσχει, όπως κι ο «Φωκίβας», από ελαφράς μορφής δυσλεξία, υπέθεσα.

Εσπευσε να με διαψεύσει αυθωρεί, αναφέροντας το «δημοψήφισμα» του Ιουλίου 2015 και ουχί το «θυμοψήφισμα», καθώς έχει κάθε λόγο να το χαρακτηρίζει ο προδομένος λαός. Ο ένοικος του Μαξίμου δεν είναι ψευδός, κάθε άλλο. Μάλλον έχει έφεση σε αυταπάτες και ψευδαισθήσεις. «Είμαι συνηθισμένος να χάνω στις δημοσκοπήσεις και να κερδίζω στην κάλπη» υπογράμμισε, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του ’15 και τις ευρωεκλογές του ’14. Μα, αν δεν με απατά η μνήμη μου, τα γκάλοπ επιβεβαιώθηκαν πανηγυρικά τότε.

Στο θέμα Πετσίτη τα θαλάσσωσε· άτιμο «θήτα» ανάβεις φωτιές. «Εμείς είμαστε ανοιχτοί, διάτρητοι, να έρθουν να δουν τους λογαριασμούς μας» τόνισε. «Διάφανοι» ήθελε να πει, αλλά φαίνεται ζορίζεται και στα «φι». Κι ο Φυτράκης ξεκινά με το αφιλότιμο γράμμα. Ιδού τι σημειώνει το λεξικό του: «Διάτρητος», κατατρυπημένος, αυτός που έχει δεχτεί εξαντλητική κριτική κι έχουν αποδειχθεί τα σφάλματα και οι ελλείψεις του. Γλώττα λανδάνουσα…