ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ του 1938 στη Σύρα. Γράφει πεζά και εμβληματικούς στίχους. Πεθαίνει ξαφνικά τον περασμένο Ιούλιο, αφήνοντας δυσαναπλήρωτο κενό στα γράμματα. Αποτίουμε τιμή στον Μάνο Ελευθερίου με δύο από «Τα ομοιοκατάληκτα» (Μεταίχμιο, 2018):
ΕΝ ΕΡΜΟΥΠΟΛΕΙ… Σκιές του Αδη – ρούχα του νερού,/ βομβαρδισμένο σκοτεινό τοπίο/ μιας εποχής του κόσμου τ’ αλμυρού/ και μιας αποκριάς το προσωπείο.// Το πλοίο γι’ άλλους κήπους ξεκινά./ Μεγάφωνα σκορπούν την «Κομπαρσίτα»./ Το έξωμό σου φόρεμα πεινά./ Θα γίνουν όλα απόψε, αυτή τη νύχτα.// Τρελή Σελήνη, μάγισσα γριά,/ σαν φάντασμα στου Μάκβεθ τα λιβάδια/ που τρώει τα σπασμένα τα γυαλιά/ και τα σκυλιά χορταίνει με σμαράγδια.// Μητρόπολη, παρέλαση, φωνές/ κι η μπάντα με χάλκινα στο χιόνι./ Αρχαίοι συγγραφείς, περγαμηνές,/ της τέχνης μου θα γίνουν οι δαιμόνοι.// Πικρά νησιά κοχύλια της ψυχής./ Αισθήματα που ζουν μες στη φορμόλη./ Μια πιστολιά στην άκρη της ζωής./ Γράμμα στερνό που αρχίζει: Εν Ερμουπόλει…
Η ΔΟΞΑ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ Οχτώ Νοέμβρη. Εποχή των χρυσανθέμων –/ γυαλί σπασμένο το κορμί σου καταγής./ Ντυμένη θαύματα στη δόξα των ανέμων/ τον αιματόφυρτο καιρό αιμορραγείς.// Οχτώ Νοέμβρη πια ποτέ δε θα ξανάρθει/ σαν θεατρίνα που έχει σβήσει αλκοολική/ κι ένα παιδί που μεγαλώνει μες στη στάχτη/ θα διδαχτεί απ’ τους θεούς τη μαντική.// Μες στα νεκρά τα καφενεία πέφτει χιόνι/ κι έξω περνάει μια κηδεία της συμφοράς./ Των αισθημάτων λάμπει πάντοτε το αφιό- νι/ σ’ ένα κουτί μέσα κλεισμένο ζαφοράς.// Πρέπει να μάθεις να διαβάζεις το σκοτάδι/ σαν ένα σώμα, στην αρχή, συλλαβιστά./ Να κατακτήσεις και το μπλε που είναι στον Αδη./ Να ιδρώνουν θάνατο οι χορδές και τα πνευστά.// Σ’ ένα δωμάτιο τρεις γιατροί συλλογισμένοι/ πίνουν θανάτους μιας ζωής πριν μ’ αρνηθεί./ Και συνεχώς με ψηλαφίζουν σαστισμένοι/ γιατί το μέλλον μου λυσσάει για να σωθεί.// Παλιά φεγγάρια της αγάπης τα μπακίρια./ Πλεχτές κουβέρτες με τοπάζι και χρυσό./ Μυρίζουν κίτρινο και δάφνη τα σανίδια/ και πίνω αρώματα και οινόπνευμα να ζω.// Μες στις βελόνες του ένας ράφτης καρφωμένος –/ διαμάντια το αίμα του, καρφίτσες και κλωστές./ Ενα παλτό μεταποιεί σαν μαγεμένος/ να το φορέσουν των ανέμων εραστές.// Οχτώ Νοέμβρη και το σπίτι ταξιδεύει/ σ’ ενός σουλτάνου τις αυλές ψηφιδωτό./ Του σώματός μας τα κρυφά και τα ερέβη/ μόνο της τέχνης μας φυλούν την κιβωτό.// Ποιμένες άγγελοι στα μοβ των αθανάτων/ πενθούν και ψάλλουν τη μεσίστια ζωή./ Κι εγώ στο έλεος πενθώ των αοράτων/ και των προβάτων που πηγαίνουν για σφαγή.// Απόψε τίποτα δεν έχεις να δηλώσεις./ Η νομιμότητά σου εξωπραγματική./ Αρκεί σαν γράμμα τη ζωή σου να διπλώσεις/ κι ύστερα παίζεις κοπτική και ραπτική.// Οχτώ Νοέμβρη. Εορτή των Αρχαγγέλων./ Των Μιχαήλ και Γαβριήλ Ταξιαρχών./ Δεν έχει νόημα πως κάψαμε το μέλλον./ Το κέρδος μένει και σωμάτων και ψυχών.// Κι όπως τις ροζ τις εποχές των χρυσανθέμων/ πλανόδιοι θίασοι πουλούσαν μαγικά/ έτσι κι εσύ μέσα στη δόξα των ανέμων/ τα αινίγματά σου αθροίζεις με μηδενικά.
