ΜΕ ΞΕΝΙΖΕΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ο διαχωρισμός μεταξύ ανδρικής και γυναικείας ποίησης θεωρώντας τον υποτιμητικό για τις γυναίκες. Θεωρητικοί της λογοτεχνίας, ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκουν ουσιώδεις διαφορές ανάμεσα στον λόγο των δύο φύλων. Τους κάνω τη χάρη με αφορμή την αυριανή Ημέρα της Γυναίκας, μόνο και μόνο για να φανεί πως διαθέτουμε σπουδαίες ποιήτριες.
ΜΑΡΙΑ ΛΑΪΝΑ Αν κάποτε πεθάνω,/ μην ακούσεις ποτέ πως τάχα «κείμαι ενθάδε»:/ εσύ θα με ’βρεις στην αναπνοή του αγέρα/ στο φευγαλέο, παιδικό χαμόγελο.// Αν κάποτε πεθάνω,/ μη διαβάσεις ποτέ το όνομά μου σε πέτρα:/ εσύ θα ξέρεις να μ’ ακούσεις στον αχό της άνοιξης/ και στην επιμονή του ήχου της βροχής.// Αν κάποτε πεθάνω,/ μην πιστέψεις ποτέ πως η αγάπη μου τελείωσε:/ σκέψου πως θα σε περιμένει,/ σ’ άλλες αισθήσεις περιγράφοντας την ομορφιά σου.
ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ Εγώ γυναίκα, η άνθρωπος,/ ζητούσα το πρόσωπό Σου πάντοτε,/ ήταν ώς τώρα του ανδρός/ και δεν μπορώ αλλιώς να το γνωρίσω./ […] Δεν κλαίω, ούτε τραγούδι ψάλλω./ Μα γίνεται πιο οδυνηρό το δικό μου/ ξέσκισμα που τοιμάζω,/ για να γνωρίσω τον κόσμο δ’ εμού,/ για να πω το λόγο δικό μου,/ εγώ που ως τώρα υπήρξα/ για να θαυμάζω, να σέβομαι και ν’ αγαπώ, εγώ πια δεν του ανήκω/ και πρέπει μονάχη να είμαι,/ εγώ, η άνθρωπος.
ΕΙΡΗΝΗ ΜΑΣΤΟΡΟΠΟΥΛΟΥ Είχα το πέλαγο αντικρύ/ μέρες ατέλειωτες τ’ Αυγούστου!/ ’φουγκράστηκα τους λογισμούς του/ που μου ψιθύριζαν οι αφροί,/ μες στις σπηλιές των βράχων όντας/ μπαίναν τα σύνορά τους σπώντας/ κύματα αμέτρητα μ’ ορμή!// Κύματα άτια, δίχως γκέμια,/ που τα κεντούσαν τα μελτέμια/ ώς να τα φτάσουν στη στεριά/ κι εγώ του γαλανού του δέσμια/ τα μάτια μου έκανα σκαριά/ να ταξιδέψω μακριά/ από την πίκρα κι απ’ την έγνοια.
ΝΑΝΤΙΑ ΓΑΒΑΛΑ Η Επανάσταση Βάζει στις χούφτες τα μυαλά της/ και γυρίζει την πλάτη στο επάγγελμα./ Γράφει την ερώτηση στον τοίχο/ και μετράει γουρούνια για να κοιμηθεί./ Εντάξει/ πού και πού κλαίει όνειρα/ τις αργές ώρες κάνει ρεσάλτο στο υγρό χρυσάφι των Κελτών/ πότε πότε λέει ψέματα στα καθωσπρέπει παιδιά του σχολείου./ Αλλά όταν βουτάει στο δρόμο/ ξέστηθη πάνω στα οδοφράγματα/ δεν ξεχνά ότι/ αρχίζει από το ίδιο γράμμα με τον Ερωτα.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ Τα ποιήματα δεν μπορούν πια/ να ’ναι ωραία/ αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει./ Η πείρα είναι τώρα/ το μόνο σώμα των ποιημάτων/ κι όσο η πείρα πλουταίνει/ τόσο το ποίημα τρέφεται και ίσως δυναμώσει./ Πονάν τα γόνατά μου/ και την Ποίηση δεν μπορώ πια να προσκυνήσω,/ μόνο τις έμπειρες πληγές μου/ μπορώ να της χαρίσω./ Τα επίθετα μαράθηκαν/ μόνο με τις φαντασιώσεις μου/ μπορώ τώρα την Ποίηση να διανθίσω./ Ομως πάντα θα την υπηρετώ/ όσο βέβαια εκείνη με θέλει/ γιατί μόνο αυτή με κάνει λίγο να ξεχνώ/ τον κλειστό ορίζοντα του μέλλοντός μου.
