Εγώ όχι το όνομά μου

«ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΝΟΜΑ τότε που οι άνθρωποι ζούσαν. Μετά ένας έπαθε όνομα και από δω και μπρος όλα άλλαξαν μόνο που τελείωσαν οι άνθρωποι». Διακόσιοι τόσοι βολευτές μίλησαν τούτες τις μέρες για το ονοματολογικόν, παπαγαλίζοντας τις άγευστες καραμέλες τους. Τους αιφνιδιάζουμε δίνοντας τον λόγο στον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό:

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Είναι λευκό πριν απ’ το όνομα/ σαν ταραγμένη μνήμη άγνωστη,/ είναι αποφυγή και πάθος φωτός./ Λευκό σε μένα που γράφω/ αρχή και υπόλοιπο ανθρώπων/ γείτων εις κουμπέ Κουβελιώτη/ ή αγνώστου Σαφούκου/ και της περιλαλήτου Κυριακούλας/ της όπου φώναζα/ Σαφούκενα με την ελαία/ στον λευκό λαιμό./ Πριν απ’ το όνομα όπου επέσαμε/ και από πού χωρίς ορόφους/ χωρίς έστω κανένα όπου/ να σταματήσει στη βοή/ το θόρυβο και αλλαγή/ τοπίου ανθρώπου κι’ ότι. Πριν απ’ το όνομα/ Γεώργιος Ελένη/ πριν απ’ το όνομα το όνομα/ λίθινο γεφύρι σκαλιστό/ πριν και πριν απ’ τόνομα/ αγρός και ταναγραία/ Τότε που το ψυχρόν όρος ούτε/ τότε Απέννινα ούτε/ τότε χαλίκια φυτευτά/ λευκά ολίγα μαύρα χρώμα μπεζ/ χαλίκια μέχρι των ημερών μου/ τάλλα υπόλοιπα αλλού κοπτόμενα–/ τότε-πριν από το όνομα-μέσα./ Λουσμένος στο μωρό το φως/ περπάτησα πάνω στο άλλο σκότος/ μέσα σ’ αφές αδιαπέραστες/ για όλο το όνομα πλήθος./ Μέσα στο όρος το κουμπέ/ όρος και πάλι έτους/ μέσα στο όρος έτος γάλακτος/ και μέσα σε θηλή βουνό και άσπρο./ Απα βουνό/ Απα ορθό βουνό/ Απα βηματιστό βουνό/ Απα Ψελού βουνό/ και Απα απάνω./ Τ’ όνομα οι λίθοι και οι κοπετοί,/ τ’ όνομα ανθρώπου επιστροφή/ έρχου και ίδε/ τ’ όνομα όλο το πριν του ονόματος/ του ονόματος η γενετική./ Εγώ όχι το όνομά μου.

ΟΝΟΜΑΤΑ Μέσα απάνω δεξιά περπάτησα μόνος/ στα γύρω ολόκληρα ονόματα,/ κλήματα πέτρες χώματα αγροί./ […] Ως να μην είχαμε ήλιον/ θέλαμε τα ονόματα/ να φέγγουν στον αγρόν/ θέλαμε μέσα φως των υπαρκτών/ την ταραγμένην λίμνην αγγέλων./ Απα βολέ στο φως/ άπα σιτό στο φως/ ως αεροπλάνο τροχοδρόμησε/ βουνό παλαιό ταχύ προσγιώσου./ Ως να μην εύχαμε το έξω φως την εποχή των ανθρώπων./ […] Πυρπολημένα ονόματα αχεροστρωμνών/ και όνομα των πρώτων γραφών μου./ Χαλκός και ότι στερεά σκληρό να σωθεί/ χαλκός σίδερος/ ατσάλι πέτρα./ Και το θεό του σώματός μου/ στον Παρθενώνα μήπως–/ Δει τ’ όνομά του.

ΣΤΟ ΝΕΚΡΟ ΔΑΣΟΣ των λέξεων προχωράω./ Ανάβω τα χλομά φανάρια στους δρόμους/ προσπαθώ ν’ αναστήσω./ Τα ονόματα που πυρπόλησαν τις καρδιές/ σε μυστικές συνεδριάσεις/ τα ονόματα που οδήγησαν όλα δολοφονούνται./ Τώρα κυκλοφορούν σε ανάκτορα ξένοι/ ντύνονται επίσημα στις δεξιώσεις/ σε διπλωματικά συνέδρια ανταλλάσσονται/ χειραψίες φριχτά υπομνήματα/ παρευρίσκονται στις γιορτές υποκλίνονται./ Τώρα πεθαίνουν./ Ω Ρόζα Λούξεμπουργκ, Λένιν, ποιητές./ Ω Τέλμαν, Τάνεφ/ παγωμένοι σε επίσημες αίθουσες/ δαφνοστεφείς ήρωες/ μυθικά πρόσωπα ελάτε./ Οι εξουσίες σήμερα χαϊδεύονται σαν/ ερωτιάρες γάτες πάνω στις στέγες μας/ οι πρόεδροι ανταλλάσσουν επισκέψεις/ οι πατριάρχες πάλι ενθρονίζονται/ κάτω από τα νόμιμα κάδρα σας μας περιπαίζουν./ Εγώ έχω μέσα στη θύμησή μου/ την ώρα που ανέβαινε το πλήθος στις σκάλες/ με τη φωτιά/ κρατώντας τη μεγάλη ταμπέλα/ Ολη η εξουσία στα Σοβιέτ./ Εχω στη θύμησή μου την ατμομηχανή που έφερε/ τη νύχτα τον Λένιν/ τον έξαλλο Μαγιακόφσκι που πυροβολούσε/ τους υπουργούς/ τους φοιτητές αγκαλιασμένους με τους χωριάτες./ Πώς βγήκανε πάλι απ’ αυτή τη φωτιά/ ο Κος Διευθυντής/ ο διπλωματικός ακόλουθος/ ο Κος πρέσβης;/ Και τώρα τι πρέπει να γίνει/ σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων/ σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;/ Πώς θα ξαναβαφτίσουμε τις πυρκαγιές/ Ελευθερία, ισότητα, Σοβιέτ, εξουσία;