Τα μπικικίνια

Με διαγώνιο βλέμμα κοιτούσα προχθές στην τιβί αριστερό Αγγλο συνδικαλιστή να αναφέρεται στις διαβουλεύσεις για το Μπρέξιτ, με την επωδό ότι οι εκπρόσωποι τόσο της Ανω όσο και της Κάτω Βουλής της πατρίδας του ζουν σε γυάλινο πύργο στην εξοχή, μίλια μακριά από τους πολίτες και τα προβλήματά τους, και αποδεικνύονται σε κάθε περίπτωση ανάξιοι των κρίσιμων περιστάσεων. Βρήκα την ατάκα εξόχως παρηγορητική, καθότι από ανεξήγητο γεροντικό μαζοχισμό παρακολούθησα ολόκληρη τη συζήτηση περί την ψήφο εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση στο δικό μας Κοινοβούλιο κι έπαθα πολιτιστικό κλακάζ με τα χάλια της εθνικής μας αντιπροσωπείας –τρομάρα της!

Παρόμοια κατάντια βιώνει και η προηγμένη Εσπερία, με διαφώτισε ο ομοιοπαθής Εγγλέζος, οπότε επέστρεψε η ψυχή μου από τα άπατα και παγωμένα νερά της Κούλουρης. Δεν είμαστε η μόνη χώρα, λοιπόν, με τόσο αξιοθρήνητο πολιτικό προσωπικό. Απ’ τ’ ολότελα, καλή κι η Παναγιώταινα, διατείνονται οι Κινέζοι σοφοί κι ας προκύπτει πού και πού στην οθόνη ο Παναγιώταρος, αντί για τη συμπαθή κυρά της παροιμίας.

Λαλίστατοι οι ηγέτες των κομμάτων αναμασούν τη γνωστή καραμέλα, παρουσιάζοντάς την ως αλάνθαστο αφήγημα για τη σωτηρία του τόπου, κι όταν γίνεται μπλιαχ απ’ το λιώσιμο, γυρνούν και μας τη φτύνουν κατάμουτρα. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο· αναμενόμενο τρόπον τινά. Απείρως τραγικότερες είναι οι τοποθετήσεις των βουλευτών. Σε σόλοικα ελληνικά και με ξύλινη γλώσσα, αριστεροί, δεξιοί και αμφιδέξιοι ανεβαίνουν στο βήμα για να γλείψουν τον αρχηγό τους, σαν πιστά σκυλιά του καναπέ. Είναι ν’ αναγουλιάζεις απ’ την αηδία.

Ιδιαζόντως πονηρούς καιρούς διανύουμε. Πλησιάζουν, βλέπεις, εκλογές. Τα αρχηγικά επιτελεία θα εντρυφήσουν οσονούπω στην κατάρτιση των ψηφοδελτίων, αν δεν έχουν ήδη αρχίσει, και τα καϊνάρια, που ’χουν βολευτεί στα αναπαυτικά έδρανα της Βουλής, επιθυμούν διακαώς να πλασαριστούν στην καλυτερότερη και συμφερότερη περιφέρεια.

Αγχίνοες οι περισσότεροι, κρεμούν μονίμως στην αγχόνη τον κοινό νου. Δεν φταίνε παρά ταύτα οι ίδιοι. Διότι εκλέγονται απ’ τον σοφό λαό, που προτιμά άτομα κατ’ εικόνα και ομοίωσίν του. Καλώς ή κακώς, ο κοσμάκης ψωνίζει απ’ το γυαλί, πράγμα που γνωρίζουν καλά οι απρόσωποι αντιπρόσωποί μας, στο οποίο εννοούν να εμφανίζονται με κάθε ευκαιρία παριστάνοντας τους ευπρόσωπους εκπροσώπους. Στη ζούγκλα της τηλοψίας, ωστόσο, κυριαρχούν οι τρελοί του συλλογικού χωριού, οι οσφυοκάμπτες, οι ανερμάτιστοι, οι φωνακλάδες.

Χαώδης, κατά συνέπεια, η κατάσταση στο Κοινοβούλιο. Η Ψωραλέξαινα δεν διαθέτει Ανω και Κάτω Βουλή, σαν τη Βρετανία, αλλά μία και μόνη, η οποία γίνεται συχνά άνω-κάτω. Οι απρεπείς μεταπηδήσεις από τα μικρότερα στα μεγαλύτερα κόμματα προκαλούν θύελλα αντιπαραθέσεων. Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, όμως, το τερμάτισε. Πού αλλού; Στο τουίτερ. «Καταλαβαίνετε τι στήσιμο έχει κάνει ο Αλέξης και τι μπικικίνια έχουν πέσει!» έγραψε με αφορμή τη μετακίνηση Θεοχαρόπουλου. Το μπικικίνι είναι συνώνυμο του χρήματος στην αργκό. Δεν έχει καμία σχέση με το μπικίνι, αποκαλύπτει μολαταύτα ότι ο βασιλιάς είναι τελείως γυμνός.