Πρόκειται για οξυδερκή και πνευματώδη συγγραφέα, που εκτός από πηγαίο χιούμορ και ειρωνεία μετέρχεται τη μέθοδο της «κολοκυνθοπληγίας», όπως εξηγούσε ο ίδιος. Φρόντιζε να χτυπά, δηλαδή, την κεφαλή του αναγνώστη με μια ξερή κολοκύθα ως «ανθυπνωτικόν φάρμακον»· ήταν ο μόνος τρόπος να κρατάει σε εγρήγορση τους απαίδευτους Ελληνες της εποχής, που ελαχίστως διέφεραν από τους σημερινούς. Ο λόγος για τον Εμμανουήλ Ροΐδη, που πέθανε σαν σήμερα το 1904 και διέπρεψε, εκτός των άλλων, ως χρονογράφος στον αθηναϊκό Τύπο. Ιδού δεινόν δήγμα γραφής από την εφημερίδα «Εμπρός» (5 Ιαν. 1898):
Οι σκύλοι, εννοούμεν τους αρσενικούς, με την συνήθειαν αυτών να σηκώνωσι το σκέλος και να ποτίζωσι τα επί του πεζοδρομίου εκτεθειμένα εμπορεύματα, υπήρξαν πάντοτε οι εφιάλται των Αθηναίων μεταπρατών και ιδίως των λαχανοπωλείων. Αι τεράστιαι κολοκύνθαι αι λεγόμεναι ταμπουράδες και τα ροδόχροια καρπούζια τα κοσμούντα τας γωνίας των μανάβικων, φαίνονται προ πάντων ελκύοντα αυτούς διά της μεγαλοπρεπείας των, δεν απαξιούσιν όμως να δροσίζωσι και τας δεσμίδας σελίνων, πράσων και δαυκίων. Πολλάκις είδομεν αυτούς ραντίζοντας βαρέλια ελαιών εις τας προθήκας των βακάλικων και άλλοτε προσθέτοντας ζωμόν εις τας κεφαλάς μοσχαρίων και προβάτων τας εκτεθειμένας εντός κάδων ύδατος προ των κρεοπωλείων.
»Ενίοτε, αλλά σπανίως, συμβαίνει να δεχθή ο αναίσχυντος σκύλος σκουπόξυλον εις την ράχιν ή σπασμένον σταμνίον επί της κεφαλής. Το πάθημα όμως είναι εξαιρετικόν, διότι πάντες οι πλανόδιοι κύνες έχουσιν εκ γενετής ευκινησίαν σχοινοβάτου, προς αποφυγήν των κατ’ αυτών εξακοντιζομένων βλημάτων. Πολύ συνεχέστερον εκ τούτου συμβαίνει να παρασταθή τις εις θέαμα μανάβη ή μπακάλη με την ποδιάν τρέχοντος καθίδρου και πνευστιώντος κατόπιν σκύλου, του οποίου μόλις διακρίνεται στον ορίζοντα ως λοφίον στρατιωτικού πίλου η ουρά. Μάταιοι λοιπόν φαίνονται οι αγώνες των εκθετών προς προφύλαξιν των επί των πεζοδρομίων φαγωσίμων από την ποτιστικήν μανίαν των σκύλων. Αλλά και τι ζητούσιν εκεί τα εκθέματα εκείνα;
»Η μεταβολή των πεζοδρομίων εις εδωδιμοπωλεία φαίνεται επανάστασις κατά των βουλών της πανσόφου Θείας Προνοίας, ήτις προώρισεν αυτά διά τους πόδας των ανθρώπων, όπως και ετοποθέτησε την μύτην υποκάτω των οφθαλμών προς στήριξιν των ομματοϋαλίων. Ποσάκις έτυχεν αφηρημένος ποιητής, θαυμάζων τα χρώματα ανεφέλου δύσεως ή ζητών εις τα σύννεφα ομοιοκαταληξίας, μόλις να προφθάση ν’ αποσύρη τον πόδα, καθ’ ην ακριβώς στιγμήν ήτον έτοιμος να βυθίση αυτόν εις πανέριον πλήρες ωών, και ποσάκις βιαστικός διαβάτης να διασείσει την ισορροπίαν πυραμίδος πορτοκαλίων, προκαλών βομβαρδισμόν ου μόνον χρυσών σφαιρών, αλλά και την οργήν δυστρόπου οπωροπώλου, επιψαλιδεύοντος εις αυτόν ενώπιον πλήθους κόσμου τα επίθετα: “Στραβέ, μπούφο, βλάκα, ζεβζέκη και μαγκούφη”
Η εικόνα των Αθηνών ουδόλως προόδευσε έκτοτε. Ενώ οι ιδιοκτήτες τους σφυρίζουν αμέριμνα, οι κύνες εξακολουθούν να κάνουν την ανάγκη τους στα πεζοδρόμια, τα ρείθρα των οποίων δεν παραλείπουν να δροσίζουν και πολυάριθμα αρσενικά δίποδα, ιδίως τις μεταμεσονύκτιες ώρες οπότε εξέρχονται οινοβαρείς από ταβέρνες και μπαρ. Σας απαλλάσσω από αύριο από παρόμοιες αναθυμιάσεις, καθότι κάνω χρήση της χειμερινής μου αδείας. Με το συμπάθιο!
